Grave

Quarantuinieren - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Maanden geleden riep ik geen stukjes meer te schrijven over die eeuwigdurende coronasituatie. Want vermoeiend, want herhaling, want saai. En dat is het ook. De coronamoeheid druipt als verse snot over Nederland, kijk maar naar de politiek. Mark Rutte die zich wéér moet opmaken voor een slecht-nieuws-persco. Hugo de Jonge die zich wéér moet verdedigen tegen critici die alwéér die gespeelde boosheid moeten laten zien. Niet meer aan beginnen dus. Totdat... je zelf een positieve test binnen krijgt.

Kijk, deze zomer was het natuurlijk makkelijk om de coronacrisis te vergeten. Vakantie vieren, familieweekendjes, stappen en zelfs evenementen waren geen probleem. Gewoontedieren als wij zijn klampten we ons wanhopig vast aan deze verlorengewaande luizenleventjes. Maar ja, ‘als die mensjes hun oude gewoonten kunnen oppakken, dan kan ik het ook’, zal het virus gedacht hebben. En zo geschiedde, binnen een maand stond Nederland weer op zijn kop.

Afijn, ik had dus een positieve test. Maar hoe kwam ik daar aan? De afgelopen anderhalf jaar heb ik braaf de regeltjes gevolgd. Afstand houden, bij klachten thuisblijven, handjes wassen, you know the drill. Toch kreeg ik het virus. Het antwoord was simpel. Met twee schoolgaande kinderen is het geen kwestie van óf je het krijgt, maar wanneer je het krijgt. De regering houdt vooralsnog een bibberende hand boven de basisscholen. De kinderen mogen nog lekker rondhuppelen en het virus huppelt vrolijk mee. Snotneuzen zijn toegestaan en pas bij meerdere besmettingen in één klas, moeten leerlingen thuis blijven. Tegen die tijd was het kwaad allang geschied. En hop, die ronde bolletjes met gekke stekels zweven door huize Steijvers. Binnen een week zat ik met hoofdpijn op de bank. Tjonge, mijn kop ontplofte bijna. En mijn conditie, die was al niet best hè jongens van het 13e, die brak even hard door de ondergrens. Coronamoeheid kreeg een nieuwe dimensie en de bank was mijn beste vriend. Ik viel tot overmaat van ramp nog van de trap. Goed, ik heb geen onderliggend lijden, maar ik heb wel even onder liggen lijden. Gelukkig waren we er binnen een paar dagen vanaf en hopelijk zonder een langdurige nasleep. Na een paar dagen waren we bijna beter en de moeheid kwam vooral door onszelf. Kinderen werden vervelend want ze hadden weer energie, maar konden er niet uit en dat maakte weer dat wij vervelend werden, maar wij konden er ook niet uit. Weer ontstond er een moeheid door een situatie waar we niks aan konden doen. Op een gegeven moment hebben we uit verveling maar de hele middag tikkertje gedaan in de achtertuin en de tuin winterklaar gemaakt. Totdat we er moe van werden en bezweet de huiskamer weer binnen liepen.
Alleen dit was geen gewone moeheid, dit was ònze moeheid.

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties