Grave

Post - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Halverwege de jaren ’50 van de vorige eeuw werd de post nog driemaal daags bezorgd. Niet vreemd omdat pen en papier zowat de enige hulpmiddelen bij communicatie met de buitenwereld waren.

Belangrijke personen hadden een telefoon. Ik herinner me nog dat de nummers toen uit twee cijfers bestonden. Uitbundige berichten over liefde, ziekte en verhuizing gingen per keurig met de hand, bijna gekalligrafeerde, geschreven, uitgebreide brief. Een snelle boodschap dat bijvoorbeeld oom en tante niet kwamen, werd per briefkaart verstuurd. Ik heb het meegemaakt dat de postbode al van een eindje riep: “Oom Wim en tante Sjaan komen niet hoor”. Korte berichten, waarbij de urgentie geen rol speelde, met een persoonlijke toets, werden per ansichtkaart verstuurd. “Groeten uit ……” Wie toch haast had, kon op het postkantoor terecht om een telegram te versturen. Altijd een spannend moment, als de postbode aanbelde met een telegram in de hand.

Langzaam maar zeker vertechnologiseerde de wereld. De postbode deed uiteindelijk nog één ronde. De telefoon kwam aan steeds meer muren te hangen. De briefkaart verdween wegens gebrek aan privacy. Alles werd in een hogere versnelling gezet.

Toen de computer algemeen goed werd, de e-mail als boodschapper aan het werk ging, liepen de postbodes alleen nog met brieven met rekeningen rond. Het mobieltje zorgde voor een totale verandering in het tempo van leven. Je hele leven, je totale wereld zit in dat ene ding. Alles werkt op volle snelheid. “Opa, mijn mobieltje is wel traag hoor. Krijg ik voor mijn verjaardag een nieuwe, dan krijg jij mijn oude”. Misschien een bekend verschijnsel. Grappig is dat ook de zo belangrijke privacy geen rol meer schijnt te spelen. Wie, vóór corona, op een terrasje zat, kon maar al te vaak de liefdesperikelen van jonge lovers woord voor woord volgen. De postbodes begonnen hun eerste pakjes te bezorgen. Plus stapels reclamefolders.

We zijn inmiddels in het derde decennium van de 21ste eeuw aanbeland. Alles staat in de allerhoogste versnelling. De onlinewinkels hebben, mede door het coronavirus, de wind in de zeilen en draaien 24/7 op volle toeren. “Vóór 23.59 uur besteld, morgen bij u thuis”. “Alles voor een glimlach”. De nieuwe postbodes snellen in hun pakketwagens door dorpen en steden om hun spullen af te leveren. Van het nieuwste boek tot de 65 inch smart tv. De oude postbodes zwoegen in weer en wind op hun zwaarbeladen fietsen rond met folders, oproepen voor alle burgers om te komen stemmen, uitnodigen voor griepprikken.

Over prikken gesproken. De nieuwe vaccins tegen corona hebben moeite om met de snelle tijdgeest mee te komen. Het vandaag bestellen, morgen prikken is er niet bij. En waarom niet? Er worden er te weinig van geleverd. We leven in de eeuw van de supersonische levertijden en dan is er een rampzalig virus dat we moeten bestrijden met een vaccin en dan blijkt dat vaccin onvoldoende te krijgen. Hopeloze al gevallen ministers zitten met de handen in het haar, de speciaal voor deze prikken aangelegde superhallen ogen leeg, de ruzies over wie het vaccin het eerste krijgt zijn al bijna uitgevochten en we hebben er niet genoeg.

Ik verlang naar de postbode die driemaal daags langskwam. Misschien had hij het vaccin wel kunnen bezorgen. Konden we zelf wel even prikken. Op het gemakje. Met dagelijks nieuwe porties, zodat iedereen aan de beurt kwam. Op zijn tijd.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties