Grave

Pinksterfeest - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Daar waar vroeger Pinksteren vrijwel volledig een godsdienstig tintje had, is dat langzaam maar zeker een feest geworden waarbij vooral de extra vrije dag van Pinksteren een feestdag maakte. De betekenis in godsdienstige zin werd me op de lagere school tevergeefs door meneer pastoor uitgelegd. Ik snapte er niets van.

In m’n muzikale dagen was het vooral een extra dag waarop we muziek konden maken, ergens in het mooie Vlaanderenland. In een plaatsje als Sint-Joris-ten-Distel, Sint-Katelijne-Waver of Sint-Jan-in-Eremo. Namen die al als muziek klonken.

In Grave is tot en met vorig jaar het meervoud in trek geweest: de Pinksterfeesten. Feest, feest en nog eens feest. Plus een kermis voor de kleinsten. Met als één van de hoogtepunten de Zeskamp op tweede Pinksterdag. Op Facebook kwam ik een verzuchting van een Gravenaar tegen. Hij was er zichtbaar kapot van dat dit feest binnen de feesten niet door kon gaan. Corona. Hij zette er nog een bijvoeglijk naamwoord voor.

Een aantal jaren ben ik, samen met vrouwlief Ria, tijdens de Zeskamp druk in de weer geweest. Ik was coach van een team. Door het team zelf liefkozend “koots” genoemd. Een dag die bij ons thuis in de keuken begon. Daar kwamen de leden van het team, met partners, brak binnengestrompeld. Ondanks een straffe training in de winterdagen om de spieren, ook na overmatig drankgebruik, nog te laten functioneren. Na mijn motivatietoespraak, die kant noch wal noch oren raakte togen we aan het uitgebreide ontbijt, waar Ria en ik al midden in de nacht aan waren begonnen. Om 12.00 uur precies sjokten de captain en ik naar het Oranje Hotel voor de briefing en het testen van de temperatuur van het bier.
Om 13.00 uur stond Team van der Venne trappelend van ongeduld en enthousiasme aan de start. Een middag vol opdrachten volgde. Teamleden vielen van de balk in het water, konden de zeephelling niet op en waren weg, punten en de kluts kwijt. Sponsor Tien van der Venne greep dan in en dook met ons de kroeg in. En dat hielp. Met een prachtige 14e plaats mochten we tijdens de natte nazit de prijs op het podium gaan ophalen. Schitterende dagen, die Pinksterfeesten. En dit jaar niks. Helemaal niks. Door de corona.

Een paar honderd kilometer verderop, in de “huiskamer van Nederland” mochten mensen wél bij elkaar komen. Voor een demonstratie tegen racisme en politiegeweld in de USA. “En ook in Nederland komt het nog steeds veelvuldig voor”, wisten enkele demonstranten te melden. Bij de vijfduizend mensen op de Dam was geen sprake meer van de mantra “Houd 1,5 meter afstand”. Opa’s, oma’s, verplegers, artsen, nabestaanden en anderen die zich alle moeite hebben getroost om zich wel aan de richtlijnen te houden, werden te kakken gezet. Amsterdam plaatste zich boven de wet. Geleid door burgemeester Halsema. Prominent aanwezig op de Dam en in een praatprogramma later die avond. Vat vol verontwaardiging. “Ik kon niet anders”.

Zou ze vanavond bij de volgende demonstratie in Den Haag ook aanwezig zijn? En na afloop met opgeheven hoofd naar huis gaan met de woorden: “Bij ons in Amsterdam was het toch wel drukker. Daarom zijn we ook de huiskamer van Nederland”. Met een air, waar de rest van Nederland zo de schurft aan heeft.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties