Grave

Pijn, een tante en de oorlog - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Kennen jullie dat gevoel? Je slikt en het lijkt alsof er een dozijn botte messen door je keel snijdt. ’s Avonds een rillerig gevoel. Koud. Even later weer bloedheet. Geworstel met het dekbed. Vrouwlief Ria die lief aanbiedt om thee te zetten. Met een iets er pijnlijker gezicht dan de werkelijkheid, zeggen: “Dat zou veel helpen”. De thee is als een verzachtende zalf op het ontstoken lichaamsdeel.

Terug op weg naar de wereld die slaap heet, moet ik denken aan de tijd, waarin ik, als peuter en kleuter last had van een soort bronchitis. Volgens de huisarts opgedaan op het eind van “de oorlog”. In juni 1944 vluchtten mijn ouders, met mij in de armen, uit hun huis in Aardenburg. Dat was maar goed ook, want nauwelijks honderd meter onderweg, sloeg een bom in en verwoestte hun eerste huisje. Samen met een ander gezin, ook met een baby, liepen ze door de velden en weilanden tot ze bij een dijk kwamen. Daar groeven ze een groot gat in en betrokken dat als noodwoning. Gisteren belde ik één van de twee tantes die nog in leven zijn. “In een hoekje van het hol lagen de twee baby’s. Op een bedje van stro. Een jasje er overheen”. De tante in kwestie, toen 18 jaar, herinnert het zich nog als de dag van gisteren: “Ik vond het eigenlijk best spannend. Gezellig ook wel een beetje. Je kwam bij iedereen die daar ergens op een boerderij woonde over de vloer. Ik kon goed koken en dat werd zeer op prijs gesteld. Soms moest ik dwars door de Duitse linies. Ik zou het nu echt niet meer durven. Eind september werden Sluis en Oostburg gebombardeerd. Ik stond boven op de dijk en zag het gebeuren. De vliegtuigen kwamen zo laag over dat ik de piloten zag zitten. Het gerucht ging dat ook Aardenburg en Eede plat gebombardeerd waren. Mijn ouders in België dachten dat we allemaal dood waren. Toen we op de verjaardag van mijn vader verschenen schrokken ze zich wild. Eind oktober namen we afscheid van de dijk en liepen richting Aardenburg. De weilanden lagen vol met dode Duitse soldaten. Het gekke is dat je daar niet echt meer van opkeek”.

Zo, weer een stukje jeugd van de geschiedenis teruggewonnen. Op een bedje van stro. En het was nog niet eens Kerstmis.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Guus Langeraert

2019-09-05 11:46:47

Hallo Freddy, 'n Indrukwekkend relaas. Op de evacuatie-vlucht met mijn ouders van Hoofdplaat naar Hulst  was ik enkele weken oud . Ik raakte ondervoed. Mede-vluchtenden zeiden dan : " As-tie huilt leeft-ie nog." Jaren later op 'n verjaardagsfeestje kon ik één van de bezorgde mede-vluchters melden : " Ik ben er nog ." Met een goede groet van guus.

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties