Grave

Overkant - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

De eerste helft van de jaren ’60. Ik woonde in Aardenburg, een lieflijk stadje in Zeeuws-Vlaanderen. Mijn HBS-tijd zat er op en veel meer keus dan naar de Kweekschool in Middelburg te gaan was er niet. Ja, “Holland” in, maar dat was op allerlei terreinen te ver weg. Middelburg kon nog net, al lag het aan de overkant. De Westerschelde, al vaker in de geschiedenis van Zeeuws-Vlaanderen een natuurlijke grens, moest wekelijks dus tweemaal genomen te worden. Elke dag was geen optie, volgens school. Dus op maandagochtend om zes uur bepakt met kleding en boeken op de brommer naar Breskens. Vandaar met de pont naar Vlissingen. Twintig minuten varen. En dan weer op de brommer naar Middelburg. In de week verbleef ik in een kosthuis. Vrijdag met veel opluchting weer het water overgestoken. Naar de overkant. In dit geval was de overkant onze kant. In de klas zorgde het begrip “overkant” soms voor vergissingen. Voor de klasgenoten uit Walcheren en Zuid-Beveland waren wij van de overkant. Ik leerde zo automatisch de dingen van twee kanten te bekijken.

Hoe ik aan die herinnering kwam? Vanochtend vroeg hoorden vrouwlief Ria en ik het gemotoriseerd verkeer al door onze straat rijden. Op zoek naar de tijdelijke weg naar de overkant. De overkant van de Maas. Via de brug. Door grote wegwerkzaamheden waren de Rijkswegen N324 en N321 voor het verkeer afgesloten. Alleen via een sluiproute, dwars door Grave, was het mogelijk om de overkant, de provincie Gelderland, te bereiken. Ook voor degenen die van de overkant Brabant in moesten, liep de tijdelijke route dwars door ons stadje. In een walm van benzinedampen vond het verkeer zijn weg. Wij deden de ramen dicht.

De uitvoerder van het project Wegverbetering, de BAM, geeft via Facebook en andere social media regelmatig een overzicht van de stand van zaken. Nog vier weken. Ik had bij de reacties op de berichten van de BAM een hoop geweeklaag en gemopper verwacht. Nee hoor. Veelal complimenten voor de berichtgeving en vooral voor het op tijd werken. Alles gaat volgens de voorziene tijdsplanning.

Weer gingen mijn gedachten naar het plein vóór de boot. Als het weer eens mistig was en de boot kwam maar niet uit Vlissingen in Breskens aan, dan werd er met geduld gewacht. Chauffeurs gingen een kop koffie halen in de horecagelegenheid naast het plein en de jeugd dromde samen om het weekend te bespreken. Gemopper? Welnee. Voor wie het eerste lesuur een proefwerk had, was het zelfs een beetje feest. Feest aan de overkant, omdat de andere overkant nog ver weg was.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties