Grave

Onzeker - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

In onzekere tijden geeft de zekerheid van de leider van het land een fikse duw in de rug. Het verleden heeft ons geleerd dat die zekere duw totaal de verkeerde kant kan uitgaan, maar afgelopen maandag was het aan onze minister-president om met een helder en duidelijk verhaal zoveel mogelijk duidelijkheid te scheppen en daarmee wat onzekerheden te elimineren. Hij slaagde cum laude. Ook de burgemeester van ons stadje wist te overtuigen.

De coronacrisis treft ons in een tijd waarin we ons bijna onoverwinnelijk waanden. Een drukje op de knop en we hadden de hele wereld in beeld. Een ander knopje zorgde ervoor dat bij thuiskomst de verwarming al aanstond en alles wat we nog wilden weten binnen het bereik van de afstandsbediening was. Ach en er was nog volop tijd om te mopperen. Op van alles en nog wat. Vooral de leiders van land en gemeenten moesten het ontgelden. De social media zorgden voor een snelle verzending van onze meningen.

Langzaam maar zeker verandert de verworven zekerheid. Beetje bij beetje verliezen we onze vastigheden. Worden we beperkt in ons doen en laten. Zijn uitnodigende deuren plots gesloten. Zijn we aan onszelf overgeleverd. Komen er persmomenten van bewindslieden die de schier onbegrensde mogelijkheden van ons bestaan weer ietsje dichter knijpen.

Onzekerheden sluipen binnen. Of we het nu willen of niet. Er blijven natuurlijk stoere binken over die overal lak aan hebben of alle veranderingen als een uitdaging zien om daar vooral niet aan mee te doen. Maar het vrije speelveld wordt kleiner en kleiner. Met ook de nodige onduidelijkheden. Mag ik mijn frietje kapsalon nog wel afhalen? Hoe zit het met mijn pizza? Is die nog aan het loket te verkrijgen? Om een paar minieme zaken te noemen. Lastiger wordt het voor mensen die nog niet zeker weten of hun winkel of ander bedrijf volgende week nog wel open is. En hoe de toekomst er dan plotseling uit komt te zien.
Senioren zitten achter gesloten deuren in verpleegtehuizen. De zorg draait alleen nog maar dankzij de tomeloze inzet van dokters, verpleegkundigen, zusters, broeders, schoonmakers en iedereen die ik nog vergeten ben. Het onderwijs heeft nog slechts enkele leerlingen op school en doet amechtig pogingen om de kinderen thuis aan het werk te krijgen.

Inmiddels staat de deur van Nederland nog op een kleine kier. Nog een klein duwtje en alle zekerheden zijn verdwenen. Maar wie denkt dat we gezamenlijk omver vallen heeft het mis. Op vele plaatsen worden initiatieven ontwikkeld om elkaar te helpen. Om voor elkaar te zorgen. Om aardig te zijn voor elkaar. Gewoon met liefde strooien. Al die dingen doen die wat onder het stof van de 24-uurseconomie waren verdwenen. Weer mens worden.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties