Grave

Ongeloof - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Op zondag mag ik me graag, gelegen op de bank en het hoofd ondersteund door veel kussens, verdiepen in het grote genoegen dat “sport” heet. Ploeterende wielrensters en –renners die zich slechts met moeite een weg door de modder weten te banen, en mooi gekapte, verwende en snel door een pijntje languit op het veld gestrekte voetballers, die na de aangesmeerde gele kaart van de tegenstander weer lustig verder voetballen. Tussen 12.15 en 23.00 uur lig ik mooi onder de pannen.

Zo ook afgelopen zondag. Tot vrouwlief Ria, die elders in de kamer druk achter de laptop bezig is met het bekijken van miljoenen jurkjes, broeken en schoenen, me plotseling waarschuwde. Bij het binnenkomende laatste nieuws wist ze rellen in Eindhoven te melden. Dus de bal de bal gelaten en snel naar Omroep Brabant gezapt. Die deed wat ze moest doen. Een rechtstreeks verslag van de Slag bij het Stationsplein. Mensen met moslimhaat, mensen met coronahaat en mensen vol haat namen het op tegen de politie. Stenen, messen en golfballen van de ene kant versus het waterkanon aan de andere kant. Koude rillingen bezorgde die aanblik me. In ons beschaafde landje aan de zee, waar het leven zo slecht nog niet is, allerlei voorzieningen aanwezig zijn voor wie ze maar nodig heeft en waar de democratie door 17 miljoen mensen gecontroleerd wordt.

Af en toe zagen we wel rellen. Op het voetbalveld, als er een speler ergens werd geraakt en hij daar ook geestelijk door geraakt werd en zich vol agressie wendde tot de dader. Spelers eromheen. Geduw en getrek. Verwensingen over en weer. Grappig om te zien. Het eindigt dan meestal met twee gele kaarten. Handen worden geschud en de wedstrijd wordt vervolgd.

Op tv zien we ook echte rellen. In Frankrijk. Of het Verenigd Koninkrijk. Vóór of tegen iets. Dresscode: gele jacks, zwarte hoodies. De volgende dag gaat bijna iedereen weer naar zijn werk. De beroepsrelschoppers wachten op het volgend weekend.

En nu in ons eigen landje. Allemachtig, wat een tuig. Hoe krijg je ze bij elkaar. Gisteren leerde ik dat dit via groepsapps gebeurt. Inclusief dresscode en wapenadvies: fietsketting meebrengen. Omdat we in Nederland kampioen “nadoen” zijn volgden al snel rellen in andere plaatsen. Onder het motto: “Als het van God en de Heere Jezus in Urk mag, zal het wel goed zijn”. En de Heilige Geest ontsnapte uit de fles. Nietsontziend. Naast de politie, in allerlei gedaanten, met vooral het waterkanon als speerpunt in de aanval en in de verdediging, moesten ook de toch al getroffen winkeliers eraan geloven. Ruiten werden ingegooid. En dan komt de overtreffende trap: de winkel wordt geplunderd. Vreselijk. Een geval apart is dan nog de aanval op een ziekenhuis. Hoe ziek kun je zijn als je dit bedenkt.

En dan wordt er gekeken naar de schuldvraag. De regering? Te weinig meelevend met de jongeren? Het virus? De avondklok? Schei toch uit. De schuld ligt bij dat geboefte dat je tegenover de politie ziet staan. Bij niemand anders.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties