Grave

Natuurlijk - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Afgelopen weekend waren vrouwlief Ria en ik weer eens in mijn geboortestadje. Op de begraafplaats mijn ouders groeten. Een babbeltje maken met oude kennissen die we daar tegenkwamen. Ze geholpen een oude grafsteen te zoeken, waarop de naam van een ver familielid stond. Want wie een graf niet goed bijhoudt, krijgt een rekening van de gemeente. Met zijn vieren in een dichtbegroeid soort bosje geprobeerd daarbinnen een grafsteen te ontdekken. En, warempel, we vonden er twee. Een raadsel waarom de gemeente dit zo dicht heeft laten groeien. Met veel pijn en moeite uiteindelijk ook de namen kunnen lezen. Geen familie van de vrienden. De natuur kent ook daar geen belemmering zijn eigen gang te gaan. (foto: Lisa Koninkx)

We trokken verder, naar plaatsen rondom het stadje, op zoek naar oude boerderijtjes waar mijn vroegere klasgenoten hun thuis hadden, en ik met enige regelmaat mocht gaan spelen. De smalle zandpaadjes waren vervangen door Parijs-Roubaixstenen. Een enkel boerderijtje was opgeknapt en werd nog gebruikt. Voornamelijk in vakanties. Van het kleine boerderijtje van Sjef en Guust stond nog een muur krampachtig overeind. Wachtend op een fatale storm. Het boerenhuisje van Edgard was zelfs die fase al gepasseerd.

Veel van die boerderijtjes waren destijds huisjes met wat schuurtjes. Een lapje grond en wat beesten. Daar gaan spelen was een avontuur. Spelen was eigenlijk werken, zonder dat je daar erg in had. Als beloning was daar steevast een homp zelfgebakken brood met een snee zelfgemaakte kaas. Je leerde koeien melken en op een tractortje rijden. Het laatste sprak me meer aan dan het eerste. Een koe is van heel dichtbij een groot dier. En ik was elf. Mijn vader werkte op het stadhuis en ik hoorde bij ‘de papieren wereld’, zoals zij dat noemden.

Allemaal herinnering geworden. Het land lag er in grote rechtlijnige vlakten bij, slechts onderbroken door aangelegde natuur. Kunstmatig. Een paar grote plassen met wat grond eromheen, een stukje gras, bevolkt door ganzen. Veel ganzen. Ontelbare ganzen. In de verte een grote boerderij, bewoond door de nieuwe boeren, die leven naar door de overheid opgelegde quota.

De natuur, naar de wil van de overheid gemaakt. Met ‘democratisch’ vastgestelde regels, ontstaan na huiskamergesprekken. Zo noemt de overheid de goedkeuring van de nieuwe agrariër. Huiskamergesprekken. Kiezen of delen. In het ergste geval wordt je grond afgepakt. Tegen de geldende marktprijs voor landbouwgrond. In het allerergste geval zetten ze je grond dan onder water. Zeewater. Als compensatie voor een elders aangelegde weg, of het verdiepen van de vaarweg van de Schelde. Want, we mogen geen natuur verliezen. Het natuurlijke wordt kunstmatig en dat noemen ze in Den Haag natuur.

Geen Zeeuws-Vlaming die het snapt. Maar dat vindt de regering niet erg, want in het boerenverstand hebben ze nog nooit enig vertrouwen gehad. Onze huidige minister van Landbouw mag ik wel. Een stevige boerendochter. Met een hoofd vol boerenverstand. Mooi. Jammer dat je daarmee in Europa niet ver komt, als je bijvoorbeeld de belangen van Nederlandse vissers wilt verdedigen. Europa gaat niet over vissers, maar over regels. En daar raken je netten niet vol van.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Guus Langeraert

2019-08-07 16:53:49

Hallo Freddy, Je weet de elementen van ons eigen landje - zowel de landschappelijk, als de emotionele - nog goed te schetsen. Mooi zo. guus groet u.

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties