Grave

Mooie woorden - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Mijn fascinatie voor mooie woorden leidde mij naar bonte verzameling aan oude, nieuwe, zelfverzonnen en regio gebonden woorden. Elke week ontstaan er nieuwe woorden, sommige blijven misschien de komende 100 jaar, andere verdwijnen net zo snel als ze gekomen zijn. Fascinerend zijn ook de bedenkers van zulke woorden. Waarom doen ze dat? Zijn onze gebruikelijke woorden niet goed genoeg?

Iedere week vraag ik op social media welke woorden men het mooiste vindt. Nieuws gerelateerde woorden passeren dan de revue, zoals coronacruisschip, thierrypicking, goedkopestoelenmaatschappij en pandapornofilmregisseur. Waarom? Nou, aan de ene kant is de gemiddelde journalist natuurlijk net zo’n taalnerd als ik. Continue gefocust op het combineren van bestaande woorden tot dat ene nieuw, pakkende woord ontstaat. Aan de andere kant heeft de berichtgever er belang bij dat juist zijn bericht er taalkundig uitspringt, vooral als alle kranten over hetzelfde onderwerp schrijven. Vandaar dat die woorden soms lang, gekunstelde en doordrenkt met (een soort van) alliteratie zijn. Alliteratie, wa’s da? Nee, da’s geen Nederlandse Turk. Het is gewoon een herhalende (begin)klanken, zoals bij webwinkelwedloop. Of in het geval van apenstaartgeneratie, waar de letter A zo lekker rolt, noemen ze het assonantie.

Maar niet alleen bij het geschreven woord zien we deze tendens, ook gesproken woorden worden sterker als ze door de letterblender gaan. Rechtse politici proberen dit trucje maar al te graag, simpelweg om hun boodschap mooi te verpakken zodat het beter blijft hangen. Zo mag je vinden over vriend Wilders wat je wil, een woordenwizard is hij wel. Uitspraken met de woorden subsidieslurper, kopvoddentax, bedrijfspoedel en haathutten hoef je qua emotie niet mee eens te zijn, maar taalkundig bekken ze natuurlijk wel lekker weg. Linkse politici pogen deze truc soms ook, met een stuntelige woordenbrij tot gevolg, simpelweg omdat ze te correct en te intellectueel proberen te zijn. Dan kom je bij iets als “Nou inderdaad, wat je dan ziet in zo’n geval is het wegsijpelen van een stukje wederzijds vertrouwen in de spelonken van de Haagse achterkamertjespolitiek bla bla bla” Dikke gaap en niemand weet meer waar het over gaat.

Satire op televisie vaart er natuurlijk ook wel bij. De creatieve creme-de-la-creme van de wollige woorden is natuurlijk het duo Van Kooten en De Bie. Uit hun mouwen zijn onder andere regelneef, doemdenken, van wippestein gaan, krommunicatie en kneukfilm geschud. Die goeie ouwe tijd toch. Zijn zulke taalkunstenaars op televisie helemaal verdwenen? Ach, er blijft altijd een stukje van de participizza over en rijden we gewoon mee over de taalstraat van Draadstaal. Puik!

Kenneth Steijvers

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties