Grave

Missen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté


We zijn, als mensen, een hele vreemde soort in de enorme gevarieerde levensgemeenschappen op onze bol, die we in Nederland Aarde noemen. Wie bijvoorbeeld naar een hoeveelheid mieren kijkt die op de grond haar werkzaamheden verricht, merkt dat ze altijd gewoon doorgaan. Ze weten precies wat ze moeten doen, al snappen wij er niets van.

Ik zag deze ijverige wezens eens bezig. Eindeloze rijen die hun vaste paden hadden om “iets” te vervoeren. Toen een familielid van vrouwlief met de koffie aankwam en haar voet midden in de lange colonne mieren zette, dacht ik dat het wel even klaar zou zijn met dit mierenkarwei. Niets was minder waar. Er werd, met een handvol mieren minder, snel een alternatief pad, langs de voetindruk gekozen en hoppa, de gemeenschap leefde verder.

De mens is niet zo flexibel. Een voorbeeldje. Na jarenlang met dezelfde collega’s op kantoor of instelling gewerkt te hebben (“Ik kan die vent zijn kop niet meer zien”, of “zij denkt dat ze met haar mooie hoofdje alle mag”, of “die baas duw ik echt nog eens van de 30ste verdieping”), bracht het coronavirus een nieuwe trend op gang. Thuiswerken. Groot gejuich klonk door het land. Het liep als een trein. Meer vrijheid. Beginnen als ik zin heb. Ik heb mijn gestelde doelen nu veel sneller bereikt. Lekkere koffie. Heerlijk wc-papier.

Na een paar maanden feest begint het gejuich te verstommen. “Ik mis mijn collega’s. Bij de koffieautomaat even bijkletsen mis ik zo, Even snel van gedachten wisselen is er niet meer bij.

Als je het moet geloven, zijn zelfs de leerlingen van alle soorten scholen verdrietig dat ze niet naar school toe kunnen. En toen het mocht, was het vakantie. Ze misten hun vriendjes en vriendinnetjes. Hun meesters en juffen. De gangen, het speelplein, de rit naar school. Met je vader naast je aan de pc blijkt toch ook niet alles te zijn.

Van vakantie in het buitenland naar vakantie in eigen land of eigen tuin, leverde vooraf veel gekreun en getier op. Niet bij de horeca of andere zaken die een verloren jaar alsnog wat bij zagen trekken. Gelukkig mocht er plotseling wel gevlogen worden. Bleek die anderhalve meter alleen voor mensen op de grond te tellen. Konden de durvers toch weg.

De eerste vakanties zijn bijna voorbij. Iemand heeft ontdekt dat de ventilatie op diverse scholen te wensen overlaat en plotseling slaat de stemming weer om. Leerlingen blijken zich zorgen te maken in het MBO. Plotseling missen ze hun klassenvriendjes en de juffen en leraren toch wat minder.

Ik vrees dat het voorlopig nog wel zo zal blijven. We blijven gevoelig voor wat ons het beste uitkomt. Alleen de mieren gaan onverstoorbaar verder.

Freddy Klooté

|Doorsturen

guus langeraert

2020-08-12 23:45:51

Wat boffen wij als pensionado's, want wat we missen hebben we al gehad. Sweet memories, noemen we dat. Maar...goed Freddy, dat je er ons eens over na laten denken !!!

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties