Grave

Viergeslacht aan de Maas

Milan van der Venne maakt het kwartet vol

Door Freddy Klooté

GRAVE - Langs terrassen vol vakantie vierende toeristen ben je in een paar stappen op de Maaskade. Een straat apart. De mensen die er wonen zitten nog graag buiten, op hun terras vóór het huis. Een gebruik dat op veel plaatsen is verdwenen. Dat het op de Maaskade is blijven bestaan, is overigens niet zo verwonderlijk. Op enkele tientallen meters verwijderd stroomt de rivier naar wie hun kade is vernoemd. Het water aan wie Grave tot een decennium geleden door de waterstanden haar bekendheid dankte. De Maas. Met daarop de vele schepen die voor vervoer of vermaak voorbij varen. De uitbundig schijnende zon maakt het plaatje compleet.

Doel van mijn bezoek is het feit dat op 2 juli jongstleden Milan van der Venne is geboren. Drie geslachten van der Venne gingen hem voor. Een feit dat een artikel waard is. De leden van de drie geslachten die vóór hem het levenslicht zagen zijn uiteraard ook aanwezig. Met koffie. Bokkenpootjes. En verhalen. Natuurlijk over de Maas.

Papa Riny
Mama Marloes van der Meulen bracht Milan op 2 juli ter wereld. Zij is afkomstig uit Venray. Verpleegkundige en al acht jaar werkzaam bij Dichterbij. De laatste twee jaar op de Binckhof in Velp. Ze leerde Riny van der Venne kennen in Uden: “Het klikte meteen. Na anderhalf jaar zijn we samen gaan wonen en heb ik Grave pas echt leren kennen. Ik vind het hier fantastisch wonen en zou hier niet meer wegwillen.”
Het instemmend geknik aan de tafel doet de Maas even verbaasd opkijken. Dat verandert als ik haar vraag of ze ook graag op deze sprookjesachtige plaats aan de Maas zou willen wonen: “Ikke niet”, roept Marloes verschrikt uit. Even wordt het stil en is alleen de zachte zuidenwind te horen. Uw verslaggever gaat maar snel over naar papa Riny van der Venne: “Ik ben hier in 1987 aan de Maaskade geboren. Een echte Gravenaar dus.” Ook iemand die de Maas er elke dag als cadeau bij kreeg. “Na de Raamdonk ben ik naar het Merletcollege gegaan. Vervolgens heb ik het brugjaar op de politieschool gedaan. In 2006 ben ik begonnen bij de Koninklijke Marechaussee. Prachtig werk dat ik nog steeds doe. En ja, ik zou hier later best aan de Maas willen wonen. Instemmend geknik aan tafel. Moeder Marloes zwijgt wijselijk en ook Milan lijkt te slapen.”

Opa Harrie
Opa Harrie is geboren in de Ruyterstraat: “Op nummer 3b, van waaruit ik de Maas prima kon zien. Kon horen. Ruiken. Ik heb op De Sprankel gezeten en ben daarna naar de Griend gegaan. Het huidige Merletcollege. Na de lts in Wijchen ben ik in dienst gegaan. Ik heb op de scheepswerf gewerkt en ben internationaal chauffeur geweest. Tot een onwillig lichaam een eind aan mijn werkzaam leven maakte. Sinds vorig jaar ben ik hertrouwd. Met Regina Barbosa. Zij is al twintig jaar advocaat in Sao Paulo in Brazilië. Soms wonen we in Grave, dan weer in Sao Paulo en dan weer in Alicante waar we ook een huis hebben. Om het maar eens deftig te zeggen: 'We vertoeven aan de zuidelijke oceaan, de Middellandse Zee en de Maas.' Nee, ik laat me niet verleiden om de leukste plaats hier te vertellen. Daarvoor is mijn leven me nog te lief.”
De Braziliaanse Regina is ook bij het interview aanwezig. Ze spreekt nog niet vlekkeloos Nederlands. Als ik haar vraag hoe het leven in Sao Paulo is kijkt ze bedenkelijk: “Er zijn twee grote groepen mensen. De armen en de rijken. Het verschil is heel groot. Dat is niet leuk.” Harrie vraagt haar te vertellen wie haar buurman vroeger was: “Dat was Ayrton Senna. We zagen elkaar vaak. Een vriendelijke man.” Ik val haast van mijn stoel.

Overgrootvader Riny
Overgrootvader Riny is in 1944 ook met uitzicht op de Maas geboren: “Boven de ruimte waar nu Colori zit. Mijn moeder was kasteleinsvrouw en mijn vader was stratenmaker. Hij was overigens bekend als Appie Bullebak tijdens het Graafs carnaval. Na de lts in Wijchen ben ik gaan varen. Overal in de Benelux. Iedere graspol langs kanaal of rivier heb ik er gezien. Maar het belangrijkste was toch altijd de Maas. Hoewel ook Raamsdonksveer belangrijk werd. Toen ik daar met dijkherstel bezig was, leerde ik er mijn vrouw Ria kennen. Gelukkig hield ze ook van de Maas en zijn we nog steeds gelukkig. Samen aan de Maaskade. Al 55 jaar getrouwd.”
Gastvrouw en overgrootmoeder Ria krijgt het laatste woord. Vanwege de bokkenpootjes: “Het was niet zo dat ik zo verzot op water was. Ik heb in 1953 de watersnood meegemaakt. Vreselijk was dat. De dode dieren kwamen zo het huis binnendrijven. Hier in Grave is het geweldig wonen. Het uitzicht op de Maas is geweldig en de familie woont dichtbij.” Ja, de familie is bijzonder belangrijk. Voor allemaal. Milan is in een warm nest geland.

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties