Muziek

Gitarist in hart en nieren

Maarten Zwakhoven: 'Ik heb muziek nodig'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Maarten Zwakhoven is 27 jaar geleden in het ziekenhuis in Nijmegen geboren: “En toen weer snel naar Grave gegaan. Mijn hele familie is zo Graafs als de Elisabeth. Na basisschool Hartenaas ben ik naar het Merletcollege gegaan. Dat werd, na het behalen van het diploma, gevolgd door de studie Opleidingskunde aan de HAN. Opleidingskunde is het ontwikkelen van de mens door te leren. Dat is ook mijn beroep geworden. Ik werk als burger bij Defensie op vliegbasis de Peel en ontwerp opleidingen voor de militairen”.

“Ik ben altijd een liefhebber van muziek geweest”, vertelt een enthousiaste Maarten. “Bij ons thuis stond altijd de radio aan. Ik heb muziek nodig. Om me op mijn gemak te voelen, om te ontspannen en om me te uiten. In groep 5 van Hartenaas had ik een leraar die gitaar speelde in de klas. Dat vond ik fantastisch. Vooral Blue Suede Shoes. Dat is me altijd bij gebleven en dat hele plaatje van gitaar en rock dat vond ik te gek. Dus later ben ik ook op de gitaar begonnen. Een vriend die ook gitaar speelde vroeg me om een akkoordje mee te spelen. Ik vond het zo gaaf dat ik er geluid uit kreeg, dat ik toen zelf begonnen ben. De volgende drie jaar heb ik het mezelf aangeleerd door te luisteren en kijken op internet. Lekker prutsen. Maar toen heb ik toch les genomen bij Cor Stoots uit Gassel. Zo’n drie jaar heb ik bij hem lessen gevolgd. Hij heeft me laten zien en uitgelegd wat ik aan het spelen was. Hij heeft me eigenlijk de taal geleerd. Maar ik wilde ook het podium op. Ik had met twee vrienden, Niels Damen en Koen Peters, wel een paar keer opgetreden op een feestje van onze ouders, maar dat was meer wat aanklooien. Wel lekker klooien en we namen het ook best serieus, maar het stelde niet veel voor”.

Maarten: "Op het Merletcollege zag ik the Wild Weeping Willies optreden en ik was er helemaal weg van. Ik ben die band gaan volgen. Toen zag ik een berichtje dat ze op zoek waren naar een nieuwe gitarist. Nou, de stoute schoenen aangetrokken en als 18-jarig broekie me aangemeld. Auditie gedaan op een repetitieavond en sinds die avond ben ik niet meer bij TWWW weggegaan. Het repertoire gaat van klassieke rock langs Pink Floyd, Led Zeppelin naar AC/DC en Deep Purple. Een fantastisch gevoel. Ik voelde het echt als een stap omhoog. Als een erkenning. Mijn eerste optreden was in de Brouwketel. Ik zat net twee maanden bij de band. Doodzenuwachtig was ik, maar gelukkig liep het goed. Het eerste nummer was nog met trillende vingers, maar na het eerste applaus voelde ik me lekker. Dat smaakte naar meer. We repeteerden in een zaaltje in Velp. Elke maandagavond. Een feest. De sfeer was geweldig. Repeteren, met tussendoor wat slap ouwehoeren. Maar wel met allemaal passie voor muziek. Let wel, de andere bandleden zijn iets ouder dan ik, maar daar merk ik niets van. We hebben optredens gehad in de Pul in Uden, het Streekfeest in Reek en de Classic Rockavond in Renesse. Geweldig was dat ook. En toen kwam corona”.
Zoals alles in Nederland stil kwam te liggen, zo ging het ook met de band. Maarten kijkt er somber bij: "Geen repetities meer. Geen live-optredens. Het is weliswaar niet onze baan, maar wel de uitlaatklep. En dat kon niet meer. Dus nog meer thuis oefenen. Ik repeteerde sowieso al veel thuis, maar nu nog intensiever. In de groepsapp van TWWW werd veel over nieuwe liedjes gepraat, maar we konden het in de praktijk niet kwijt. Sinds een paar weken zijn we weer bezig. De oude nummers zaten er nog steeds in en we hebben wat geëxperimenteerd met nieuwe songs. We repeteren nu in het Merletcollege. Verzamelen op de parkeerplaats, gaan samen naar binnen, bouwen samen op en intussen praten we over 'ik heb me toch 'n nummer gehoord'. Als alles is opgebouwd, is het twee uur vlammen, genieten, stoom afblazen. Pauzeren met een biertje en een stoer verhaal en napraten over het laatste nummer”.
Rockband The Wild Weeping Willies bestaat uit een drummer, bassist, zanger, toetsenman en solo-gitarist. "De eerste plannen zijn nog te vaag om iets over te vertellen”, zegt Maarten, maar we hopen, als corona het toestaat, weer snel op de bühne te staan. Mijn gitaar blijft er als ik blij, boos of verdrietig ben. Daarom hoop ik op een toekomst met veel muziek maken. Liefst elk weekend. Misschien wel een cd'tje maken. Maar vooral, plezier blijven houden in het maken van muziek”.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties