Grave

Lezen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Stapels boeken heb ik in mijn lagere schooltijd verslonden. De eerste reden was dat ik als erfenis uit onze laatste woonplek in de oorlog, een gat in een dijk, nogal vaak ziek was. Bronchitus, was de conclusie van mijn aardige huisarts, die me dan dagelijks kwam bezoeken. Iets wat overigens ook bij elke griep gebeurde. Beterschap verdiende je met geduld. Ook als je je weer genezen voelde, mocht je van de dokter nog maar een kwartier uit bed. Daarna een half uur, een uur, enz. Tot hij me blij maakte met de boodschap dat ik een kwartiertje naar buiten mocht. Ik begon weer langzaam van voetballen te dromen. Toen ik weer als helemaal beter was beoordeeld, kon de bal weer volop rollen. En mocht ik ook weer naar school.

Bij het vak lezen kregen we aan het begin van het schooljaar een nieuw, klassikaal, leesboekje. Iedereen moest daaruit, na het hardop noemen van je naam, een stukje hardop uit voorlezen. Als het na het opnoemen van een naam stil bleef, dan wist de klas al wat er stond te gebeuren. De meester krulde zijn wijsvinger en maakte zo het gebaar dat de in gebreke gebleven leerling naar het schavot moest komen. Daar moest de leerling over de knieën van de meester gaan liggen en kreeg hij een aantal stokslagen te verwerken. Het leesboekje werd gemiddeld vier maanden gebruikt, dus diverse keren uitgelezen. Na vier maanden kregen we een nieuw boekje. Een feest.

Thuis verslond ik boeken. Ook hier moesten sommige titels meermaals gelezen worden. Maar ik kon en bleef intens genieten “Hoe de katjangs op de kostschool van Buikie kwamen”. Hoe in “Nou wij, boys”, de keeper in de verleiding werd gebracht om iets minder zijn best te doen. Sjors en Sjimmie, een stripverhaal. Bulletje en Bonestaak, een strip met het verhaal eronder. Zwart en wit speelden door en met elkaar. In de strip van Tommy Tucker werden nogal wat roodhuiden, zoals de Indianen werden genoemd, van hun paard geschoten. Een spel dat we in de bosschages van “De Dreve” driftig naspeelden. Het was niet bepaald een voordeel als je een rol als Indiaan in het spel kreeg. Alleen diep wegduiken kon je leven enigszins verlengen.

Met die boeken ben ik groot geworden. Met verhalen over moeders die in de keuken voor het eten zorgden. Met vaders die naar hun werk gingen. Met mensen met een verstandelijke beperking die we gekke Sjors noemden.

En nu, zo'n 65 jaar later, in het tijdperk dat we op zoek gaan naar water op de maan, we elkaars pc kunnen hacken, er allerlei apparaten op de markt komen die ons het lezen van boeken lelijk in de weg staan, is er een soort boekverbrandingsactie gaande. Zwarte Piet in een boek? Tommy Tucker die een roodhuid neerknalt? Weg moeten ze. Ja, zelfs Jip en Janneke moeten het veld ruimen. Omdat Jip een mannetje en Janneke een vrouwtje is. En zij dingen doen die eh.. mijn moeder vroeger normaal vond, mijn vader vroeger normaal vond, ik vroeger normaal vond. Dingen die nu niet meer kunnen. En dus hun plekje in de bieb moeten verlaten. Je zou ze natuurlijk ook kunnen laten staan, zodat de jonge lezers een beeld krijgen hoe het vroeger was. Ik geloof dat dit vroeger geschiedenisles heette.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties