Grave

Gouden huwelijk van Bert en Thea Weberink

'Leven met dolle pret en een volle traan'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Vrolijke, blije mensen. Genietend in hun door de zon toch wat aangetaste achtertuin. Ach, ze maken zich daar niet druk om. Ze hebben plezier met elkaar. Met hun kinderen en kleinkinderen. Bert uit Grave en Thea uit Utrecht. Als bij een moeilijke legpuzzel met 1.000 stukjes vonden ze elkaar. In Grave. Ze wonen er nog steeds in hetzelfde huis als vijftig jaar geleden. Maakten deel uit van de Graafse gemeenschap. Afdelingen cultuur en amusement. Burgemeester Lex Roolvink zocht hen op en had, naast een prachtig boeket bloemen ook een replica van hun trouwakte mee.

Bert is geboren in Grave, aan de Maaskade: “Mijn moeder zei wel eens tegen me, dat, als ze wat harder geperst had, ik in de Maas was geboren.” Vader was kleermaker. In die tijd werden kleren nog met de hand gemaakt. Even zijn ze uit Grave weg geweest. Naar Wijchen. Bert: “Mijn moeder had zoveel heimwee, dat we weer heel snel terug naar Grave zijn gekomen.”
Bert deed de lagere school bij de fraters en het voortgezet onderwijs op de Lts in Wijchen: “Doe je hout of ijzer?”, werd me gevraagd. Nou, ijzer vond ik maar niks, dus werd het hout. Na school had hij een korte carrière bij Guelen in Wijchen. “Bij de eerste klus viel ik al van de steiger af.” Na bij diverse meubelzaken gewerkt te hebben, en daarnaast de opleiding meubelmaker in de avonduren had afgemaakt, kwam Bert in Grave aan het werk. In 1968 bij Top Stijl, aan de brug. Van hieruit is hij nog op diverse plekken creatief met meubels bezig geweest. Tot een zenuwontsteking slecht afliep. Hij zat echter niet stil in deze 'rottige periode', zoals hij deze tijd noemde, en via de SAWOR en het IBN kon hij weer verder gaan 'in het hout'. Hij was uit het goede hout gesneden, want al snel werd hij mentor bij de opleidingen van het IBN. Dat bleef hij tot zijn pensioen. In de tussentijd was er ook op een ander vlak al heel wat gebeurd.

Thea Weberink
“Ik ben als Thea Lamers in Utrecht (Lombok) geboren. In ’44 is mijn vader bij een razzia door de Duitsers opgepakt. Hij moest greppels graven in de IJssellinie. Bij terugkeer was hij al ernstig ziek. Begin ’45 is hij gestorven. Ik was anderhalf. Alleen met mijn moeder woonden we in bij opa en oma. Hierna volgde een leven vol veranderingen. We kregen een eigen huis. Moeder kreeg tbc en ik weer naar opa en oma. Ik was vijf toen moeder uit het sanatorium kwam. In Gorssel heeft ze nog in een aansterkpunt gewoond. Daarna moest ik naar een kindertehuis. Omdat ik altijd tussen volwassenen had geleefd. Ik verbleef vier jaar in Rustoord in Oisterwijk. Weer terug naar school in Utrecht en daarna naar de mulo. Toen kreeg mijn moeder, via een ingewikkelde weg verkering. Ik was 13. Mijn nieuwe vader was blind, zat op St. Henricus en was vaste organist in de St. Elisabeth in Grave. Twee jaar later trouwde mijn moeder met Jacob de Vries. Het was 1958, we kwamen in Grave te wonen in een huis tegenover de Hampoort, boven Fientje van Kempen. Begin ’59 kregen we een huis in de la Genestestraat. Daar begon het spektakel.”

Spektakel in de la Genestestraat
Thea: “Naast ons woonde de familie Weberink. Ik ging naar Den Haag om daar te studeren en haalde het diploma N20: Kinderverzorging, opvoedkunde en handvaardigheid. Mijn eerste baan was in Zwolle. Ik kwam wel regelmatig de weekends naar huis. Natuurlijk zag ik Bert vaak. Maar dat was de buurjongen. Toch gingen we af en toe dansen. Ik had het Bert geleerd in onze keuken en het achterkamertje van ons moeder. Op een gegeven moment raakte de verkering van Bert uit. En vanaf dat moment was hij, als ik weer thuis kwam, elk weekend bij ons in de keuken. Ik snapte er niets van, tot ons moeder zei: 'Snapte gij da nie?' Ze legde een en ander uit. Tijdens oud en nieuw ‘65/66 dansten we samen wat in de keuken, scharrelden de bijkeuken in en daar kreeg ik mijn eerste zoen.” Bert en Thea kunnen er weer hartstochtelijk om lachen. Bert: “Ja, dat was spektakel in de la Genestestraat.”

Midden in de samenleving
Bert en Thea trouwden op 29 juli voor de wet in Grave op het stadhuis. Op 31 augustus kregen ze de sleutel van hun huis aan de Joh. Graaf van Hornestraat en op 7 september trouwden ze in de St. Elisabeth. Ze kregen twee dochters, Jacqueline en Catelijne en werden nog meer verblijd met zes kleinkinderen. Catelijne: “Mama ging werken op de huishoudschool Regina Pacis en papa werkte in de meubelen. Veel hobby’s kleurden hun leven. Bij papa vooral het zingen in een koor. Bij het gemengd koor, met een borreltje na in De Poort, bij het projectkoor van Sofia Brink zong hij het Allerzielenconcert. Hij zit nog steeds bij de Cloveniers en is koster van het Capucijnerklooster Emmaus in Velp. Mama heeft toneel gespeeld bij de Plankeniers. Ze was, net als papa, heel betrokken bij het carnaval. Mama heeft er op heel wat pronkzittingen een buut gedaan. Papa was lid van de Raad van Elf van Pothuusburg. In het Emmausklooster is mama gastvrouw en gids. Papa trekt nog rond met het gezelschap KNEUT. In diverse verzorgingstehuizen hebben ze hun liederen laten horen en hun quatsch verteld.”

Bert en Thea Weberink. Prachtige mensen. Met een leven met een lach en een traan achter zich. Met een open blik op de toekomst: “Lekker samen oud worden. Oog hebben voor de kleine dingen van het leven.”

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties