Grave

Koorts - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

De huisarts gaat aan het eind van mijn bed zitten. Tussen ons in zet hij zijn grote koffertas. Om zijn nek hangt de stethoscoop. “Dan zullen we eens kijken hoe het ermee gaat”, zegt hij vriendelijk. “Zeg maar of het wit of zwart is”. Ik hoef geen seconde na te denken: “Zwart”, zeg ik. Uit de grote tas haalt hij een spartelend konijn tevoorschijn. Wit. “Dat is niet zo best”, zegt de arts, met een ernstig gezicht. “Dat wordt toch een reisje naar het ziekenhuis. Neem de boot maar. Het beste hoor”.

Op de boot is het best gezellig. De vertrouwde kroketten, halfzachte korst, maar lekker. De vrienden uit de kweekschoolklas nemen er ook één. We bespreken het weekend. Ik moet voetballen maar heb ook een optreden met de band. De wedstrijd is al begonnen als ik op het sportparkje aankom. Ik ren naar de kleedkamer. In mijn tas zit het groene shirt en de zwarte broek. En gympen. Geen voetbalschoenen. Hoe kan dat nu? Ik ga toch maar richting het veld. De trainer vraagt of ik gek geworden ben. “Je gaat toch niet op je gympjes spelen? Het is tegen Zuidzande hoor. Dat zijn schoppers”. Stilletjes ga ik weer richting kleedkamers. Als ik de deur open doe sta ik midden op het podium van de grote zaal van het Boudewijnpark in Brugge. Jaarbal van Club Brugge. Mijn band speelt de intro van What did I say. Als ik in wil zetten doet mijn stem het niet. Wanhopig gebaar ik naar Paul, de sologitarist, om nog een rondje instrumentaal te spelen. Ik hoest wat en probeer iets hardop te zeggen. Mijn stem blijft weg. Het zweet breekt me uit. Ook een ander liedje gaat niet. Ik hol naar buiten. Op de boot eet ik nog een kroketje en zie plots mijn voetbalschoenen onder een tafeltje staan. Ik sprint na het afmeren als eerste de loopplank af, richting sportpark. Daar aangekomen zijn twee andere teams aan het spelen. De burgemeester vraagt of ik meega naar het bruidspaar dat 60 jaar is getrouwd. “Eerst mijn fototoestel halen”, roep ik. Als ik thuis kom ren ik naar boven. De huisarts zit op mijn bed. Uit zijn tas haalt hij het ene na het andere konijn naar boven. Zwarte en witte. “Het is in orde hoor”, zegt hij, “ik heb het ziekenhuis al afgebeld”. “Wil je al een kopje thee?” vraagt vrouwlief Ria. “Gut, wat zweet je”.

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties