Grave

Kleren-zooi - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Winkelen. Iets wat erger is dan alle demonstraties op het Malieveld bij elkaar. Of shoppen, voor degenen die deze marteling positief willen brengen. Eindeloze winkelstraten met een eindeloze opslag aan kleding, wachtend op een slachtoffer. Schappen vol met broeken, shirts, hoodies, jackets en sweaters. De één nog hipper dan de ander. Normaal gesproken weet ik overal wel een mening over te vormen, maar in de veertig jaar dat ik leef heb ik nul mening over mode ontwikkeld. Nul.

Nu zijn kleren gemaakt van genoeg stof om over na te denken, maar ik kom er geen wijs uit. Eén ding hebben kleren en ik wel gemeen, aan het einde van de rit zijn we allebei genaaid. Want ja, flans een paar lappen stof tot een studentencorps-pakkie, noem het ‘premium’ of ‘exclusive’ en hoppa… de kassa rinkelt. Voor mij een reden om winkelen zo veel mogelijk uit te stellen. Ik zoek net zolang naar creatieve oplossingen tot het echt niet meer gaat. Gaten in de oksel van mijn trui verbloemen door mijn arm niet meer op te steken. Kapotte shirts degraderen tot klus- of sportkleding. Totdat er zoveel klachten komen van de omgeving dat ik er niet meer aan kan ontkomen. Het is een beetje als Henk Bleker die in 2015 creatief met de stikstofproblematiek omging en problemen voor zich uitschoof. Daar PAS ik voor. In tegenstelling tot sommige ministers neem ik volledige verantwoordelijkheid voor mijn kledingcrisis. Dus hup, het warenhuis in, en open die knip.

Winkels als C&A en H&M zijn trouwens veel te groot voor mij. Ik weet dat ik een kleine Indo ben, maar ga eens in het midden van zo’n verdieping staan en probeer alles wat je ziet op te noemen. Honderden soorten kleding, reclameborden, aanwijsborden, klanten, personeel, kassa, pashokjes en een chique dame met zo’n klein loenzig kefhondje op de arm. Veel te overweldigend. Een dierentuin bestaat toch ook niet uit één hal waar alle dieren in zijn gepropt? En wat is dat trouwens met die grote reclameborden van 2 bij 2 meter met een foto van iemand z’n kont in een strakke spijkerbroek? Waarom? “Mmm, we moeten meer broeken verkopen. Kom, laten we iemands anus fotograferen!” Ik vind het maar raar.

Kleding passen in een pashokje is ook zo’n ding. Ga ze maar eerst zoeken. De inham met pashokjes is namelijk een soort optische illusie, alleen zichtbaar als je precies op de juiste plek staat en in de juiste hoek naar binnen kijkt. Alsof je een verlegen kameleon in de Braziliaanse jungle zoekt. Standaard zijn alle gordijnen van ieder hokje dicht. Ik geloof natuurlijk niet dat ze echt bezet zijn en dus kijk ik altijd stiekem onder de gordijnen. Geen voeten = geen mensen = leeg hokkie. Dan neem ik steevast een te grote stapel aan broeken en truien mee. Gaandeweg kom ik erachter welke goed zijn en welke slecht. Net als PFAS-normen in de grond, eerst iedereen gefrustreerd wachten op nader bodemonderzoek welke waarde goed is, dan pas vooruit kunnen. Zo gaat het bij mij ook, in zo’n pashok. Het zou dan eigenlijk ook ‘PFAS-hok’ moeten heten...

Kenneth Steijvers

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties