Grave

Kleine wereld - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

In deze tijd van corona vervagen grenzen en wordt onze wereld toch kleiner. Deze contradictie smeekt om uitleg. In een tijd dat we weer volop het klassensysteem lieten groeien, de verschillen tussen arm en rijk, hoog- en laagopgeleid, ja zelfs tussen Ajax en RKC als vanzelfsprekende lagen in onze maatschappij hun deel hadden, brengt het vreselijke virus ons wat dichter bij het echte leven. Iedereen is in gevaar. Iedereen kan besmet worden. Iedereen kan er aan doodgaan.

De plotselinge indringer die geen onderscheid kent boezemt schrik in. We waren het ontwend in de denkbeeldige zekerheid van ons bestaan. Onze bijna complete legpuzzel van het leven in de jaren ’20 van de nog vrij jonge eeuw wordt in één veeg door elkaar gegooid.

Verworvenheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wat rest is een kleine wereld met een gesloten voordeur. Een wereld met een reikwijdte van anderhalve meter. Met ongekende ge- en verboden. Met een maatschappij waarin het gezin niet een verzonnen hoeksteen van de samenleving is, maar een keiharde werkelijkheid van ons bestaan.

Vrouwlief Ria en ik horen qua leeftijd tot de risicogroep. Waarom? “Jullie zijn oud en fragiel”, legde kleindochter Veerle ons uit. “Dus blijven jullie binnen en zorgen wij voor jullie”. Lief. Ze vertelde het vanaf een veilige afstand van zeker twee meter. “Doei”, de knuffel houden jullie nog tegoed”. En weg was ze. De boodschappen hadden we weer binnen.

De wereld is een stuk overzichtelijker geworden. Je zorgt of wordt verzorgd. Plus een hele kleine groep die buspersoneel in elkaar slaat. En enkele geesteszieken die naar agenten spuwen met de mededeling dat in dat spuug het gevreesde virus zit. Zeg maar, het rioolvolk, dat we ook kennen van elk groot feest, dat ze op hun manier zo perfect kunnen verpesten.

Maar goed, de verzorgenden staan zeer verdiend in de brede lentezon. Met gevaar voor eigen leven helpen ze de medemens. “Je houdt je aan de voorschriften, maar als een oude mevrouw zit te huilen omdat ze haar dochter niet meer ziet, dan leg ik toch een arm om haar schouder en troost ik haar”, vertelt een verpleegkundige die ik aan de telefoon spreek. In elke gemeente rijzen hulpgroepen de pan uit. Mensen willen anderen helpen. En dat zijn er niet een paar die dat willen, maar honderden. De liefde die in elk mens aanwezig is, maar soms, door drukte en ander ongemak wat naar de achtergrond is verdreven, komt nu in alle glorie weer boven. Tot grote blijdschap en welbevinden van degenen die aangewezen zijn op hun kleine wereld.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties