Grave

Klein wit stokje - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

We moesten er toch aan geloven. We hoopten dat we er niet mee geconfronteerd zouden worden, maar helaas. Wij werden namelijk bevangen door de vreselijke… de meedogenloze…. onomkeerbare… MILDE KLACHTEN. Iedereen binnen ons gezin had last van snotjes, pijntjes en kuchjes. Tegenwoordig betekent dat maar één ding. Een bijdrage leveren aan het coronasysteem. Er moet een kleine, witte stok in onze neus.

Maar voor het zover is, eerst een afspraak proberen te maken. Gewoon even bellen of de DigiD gebruiken. Dat laatste heeft als voordeel dat je online een afspraak kan maken en je bericht krijgt zodra de uitslag bekend is. Superhandig, maar ja, wie heeft er een DigiD voor kinderen onder de tien? Wij niet. Weg voordeel dus. (Tip voor jonge ouders, vraag alvast een DigiD aan, want ook de testuitslag krijg je dan eerder!).

Dan maar bellen voor een afspraak, we wilden immers allemaal tegelijkertijd. Vette pech. Wegens overbelasting was de dienst tijdelijk niet bereikbaar. Hoe lang je dan moet wachten, is een dik vraagteken. Gelukkig hadden we de tijd, we konden toch nergens heen. In ons geval kregen we na twee uur een vriendelijke vrouw aan de lijn. Ze keek geduldig welke locaties er vrij waren en wanneer we daar terecht konden. Alsof we een reservering gingen maken bij een Van der Valk-restaurant, zo voelde het. Tussen de locaties was een groot verschil, bij de ene kon je binnen een dag terecht en de andere pas over een week (!).

Dan de testlocatie zelf. Een lange rij auto’s wachtte bij een provisorisch opgezet loket, waar een man met een handscanner klaar stond. Even dacht ik dat we met het hele gezin voor een pretpark stonden te wachten. Zo probeerden we de situatie althans aan onze kinderen voor te schotelen. Een leuk gezinsuitje. Ondertussen knepen we onze billen samen. Langzaam schoven we op richting de man met de kleine, witte stokjes. Door onze scancode af te lezen, wisten ze gelijk wie waren. Mooi, kunnen we geen resultaat krijgen van iemand anders.

De man met het blauwe pak en het witte mondkapje probeerde met grapjes ons gerust te stellen. Heel even leek dat te werken. De kinderen gingen eerst, waarschijnlijk omdat ze bang waren dat wij ouders als speenvarkens het terrein bij elkaar gilden. Onzin natuurlijk, ahum. De kinderen kregen een soort tandarts-déja-vu en hielden het niet droog. Het gezicht van mijn vrouw stond ook op standje ‘. Ik, als wanna-be stoere vader, moest natuurlijk doen alsof ik het wel prima vond. Het eerste stokje leek op een dunne biljartkeu. De man tikte mijn met de miniatuur-keu mijn adamsappel ondersteboven en toen ik begon te kokhalzen, stopte hij. Net op tijd. Het tweede stokje, wat mij deed denken aan zo’n floss-stokje, ging mijn neus in. En verder. En verder. En net toen ik dacht ‘we zijn er’, duwde de beste man hem nog verder. Ik zweer dat ik het puntje uit mijn oor weer naar buiten zag komen.

Beduusd en toch wel opgelucht dat het erop zat, reden we het terrein af. De kinderen met hun zojuist ontvangen certificaat van dapperheid in hun hand. Wij als ouders hadden onze dapperheid even niet meer in de hand.

En de uitslag? Die was hetzelfde als een groot deel van deze ervaring. Negatief.

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties