Grave

Kinderen van de rekening - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Herinneren jullie de koppen in de krant nog? “Kinderen kunnen niet meer tekenen”. “Kinderen kunnen niet meer klimmen”. “Kinderen krijgen te weinig gymnastiek”. “Kinderen krijgen geen muziekles meer”. Kinderen kunnen niet meer schrijven”. Dan praat ik alleen nog maar over het basisonderwijs. Je weet wel, van die scholen waar de kinderen uit groep acht, enkele maanden na het advies van hun juf (of één van de laatste meesters), bezig zijn geweest met de eindtoets. Beter gezegd, een eindtoets.

Naast de vroegere Citotoets zijn er nu nog een aantal eindtoetsen waaruit de scholen kunnen kiezen. Wie verzint zoiets? De scholen voor voortgezet onderwijs zullen daar blij mee zijn. Welke toets zegt nu wat? Dat is de vraag van de dag. Maar wat maakt het ook uit. Uit alweer een onderzoek blijkt dat er grote verschillen tussen scholen zijn. Het werd op tv gedemonstreerd met een sullig filmpje. Twee meisjes die even slim zijn gaan naar een verschillende basisschool. Het werd ons voorgetekend. Twee meisjes, met “slim” naast hun hoofd, stapten twee gebouwen binnen waarop met grote letters “SCHOOL” op stond. Na acht jaar verlieten ze hun school weer en was er in hun adviezen voor het voortgezet onderwijs soms wel twee niveaus verschil. Ene school goed, andere school slecht. Punt.

Ik had wat moeite met het filmpje. Juist. Ik snapte het niet. Twee meisjes. Dat kan. Even slim. Ik geloof niet dat er twee meisjes op de wereld bestaan die even slim zijn. Maar goed, in het filmpje kon het wel. En dat heb je soms in films. Dat er dingen gebeuren die in het echt niet kunnen. Ik ga verder. Na acht jaar moeten die twee meisjes nog steeds even slim zijn. Of anders is er iets mis met één van de twee scholen. Nu heb ik wel eens gehoord dat er in acht jaar van een kinderleven heel wat kan gebeuren. Stel dat de moeder van het ene meisje kanker heeft gehad. Kan zomaar gebeuren. Stel dat dat meisje daar veel verdriet over heeft gehad. Is niet zo vreemd. Moet ik nog verder gaan?

Diezelfde vergelijking werd ook bij het voortgezet onderwijs gemaakt. Ook veel verschillen. Ook tussen twee even slimme kinderen. Op de leeftijd tussen 12 en 17 jaar. Die leeftijd waarin servetten worstelen om tafellaken te worden, in een wereld die volslagen gek is geworden. Met verstopt achter de struiken vriendjes met drugs, loverboys en pedofielen. Met mobieltjes waarop die hele wereld constant met je in contact komt. Moet ik verder gaan?

Maar het zijn niet alleen kinderen die de dupe worden. Ook de leraren krijgen het voor de kiezen. Te grote klassen, te klein salaris. Te veel papierwerk, te weinig tijd voor de kinderen. In drommen verlaten leraren het onderwijs. Ideaal werd nachtmerrie.

Afdeling onderwijs in Den Haag weet het ook niet meer. De superbaas van de inspecteurs ook niet. Ja, een dik rapport schrijven. Naast de andere rapporten. Over passend onderwijs, dat niet blijkt te passen voor kinderen met grote achterstand tot de onderwijswereld. Met beperkingen waar je gewoon bedroefd van wordt. De onderhandelaars in Den Haag zullen ongetwijfeld met een oplossing komen: “We gooien er een half miljard tegenaan. Te verdelen over twintig jaar. Met minder papierwerk en meer inspecteurs om dat te inspecteren”. Wie betaalt de rekening? De kinderen.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties