Grave

Kennismaking met pastoor Herman Schaepman: 'Ik ben een teamplayer'

Door Freddy Klooté

GRAVE - “Mijn wieg stond op de Parade in Den Bosch. Ik ben er geboren op 12 augustus 1967 als jongste in een gezin van vijf kinderen. Mijn doop was in de Sint-Jan”. Zo begint pastoor Herman Schaepman enthousiast zijn indrukwekkende levensverhaal.

Een gedetailleerd verhaal beslaat een fors boek, dus hierna helaas een leven in vogelvlucht. Het moet een sterke vogel zijn die zijn verhaal kan dragen, want Herman Schaepman woonde, leefde en werkte op diverse plaatsen in de wereld. De broer van de opa van de nieuwe pastoor van Grave was zijn naamgenoot, de beroemde priester en politicus Herman Schaepman. Het gezin waarin de 'Graafse' Herman Schaepman opgroeide, omschrijft hij zelf als: niet rijk, niet arm, maar wel chic. "Toen ik als jongeling in de horeca ging werken, keken familieleden daar wel van op. Vader was bankdirecteur en als de jonge Herman ober was in het restaurant waar papa dineerde, scheelde dat aanzienlijk in de fooien."

De pastoor kan er nog om lachen. Maar laat ons teruggaan naar het begin. Schaepman: "Na 's-Hertogenbosch hebben we in St. Michielsgestel gewoond, daarna verhuisden we naar Apeldoorn. Een christelijke school was wel erg nieuw, met veel voorlezen uit de bijbel. Daarna volgde een terugkeer naar het zuiden. Maastricht. Ik werd misdienaar in de Onze-Lieve-Vrouwenkerk, mijn zussen zongen in het koor. Mgr. Gijsen was bisschop en nam elk jaar alle misdienaars uit zijn bisdom mee naar Rome. Hij zorgde zelfs voor een privé-audiëntie bij de Paus. Ik mocht de Paus zelfs een hand geven. Na het voortgezet onderwijs ging ik naar de Middelbare Hotelschool in Heerlen. Ik kreeg daar een goed gevoel van 'dienstbaar zijn aan anderen'. Ik mocht voor stage een jaar naar Washington DC in het Marriott Hotel. Na het afstuderen ging ik verder naar het Marriott in Londen. Vervolgens kwam ik op een cruiseschip van de Holland-Amerika Line. Hard werken was het daar. Met enige afgunst keek ik naar de priester en dominee aan boord, die heel wat minder uren bezig waren. Van het water trok ik naar het drukke vasteland van Disneyland. Ter voorbereiding van een managersfunctie ging ik naar Florida. Omdat er maar liefst 12.000 nieuwe mensen, met diverse talen aangetrokken moesten worden, reisde ik door heel Europa om medewerkers te werven. Ik woonde daarvoor een tijdje in Parijs. Mijn laatste functie in de wereld van toerisme en luxe was directeur van Hotel Derlon, naast de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Maastricht”.

Roeping
Pastoor Schaepman is een boeiend verteller: “Voor een wijnhandel ging ik in 2003 naar Zuid-Afrika. Ik liep er rond in de sloppenwijken en woonde er in een weeshuis. Mijn God, wat is de zin van het leven, dacht ik. Mijn denken was aan het kantelen. In 2005 ging ik werken voor een hulporganisatie van de Mill Hill missionarissen in Londen. Als lekenmissionaris werd ik uitgezonden naar Oeganda. Daar werkte ik tot 2009 bij een Nederlandse pater die het regime van Idi Amin nog had meegemaakt. Daar was het ook dat ik, tijdens een bezoek aan mensen in een sloppenwijk, werd overvallen door een groep mannen met bivakmutsen op. Ik was de enige die een rijbewijs had, werd meegenomen naar buiten en gedwongen onze auto te starten. De mitrailleur tegen mijn hoofd. Ik startte de auto. De mannen juichten en in die sfeer van hun blijdschap kon ik ontsnappen. Een nieuw kantelpunt in mijn denken”.

Engeland
Herman Schaepman vertrok naar Engeland: “Door Mill Hill ben ik begonnen met het meemaken van retraites. Van één tot zeven dagen. Tot retraite in complete stilte. Ik deed hierna een studie in St. Anselm bij Canterbury. Ik kwam tot mezelf. Voelde me goed in Afrika, maar wilde me inzetten in Europa. Bisschop Hurkmans zorgde ervoor dat ik de vierjarige opleiding voor mensen met een late roeping kon volgen in Rome. Ik was er met 20 studenten uit de hele wereld en voelde er de Wereldkerk. Toen ik op 13 maart 2013 acoliet werd, luidden in heel Rome de klokken. Niet voor mij, maar op dat moment was Paus Franciscus in zijn ambt verkozen. Een bijzonder moment. In 2014 werd ik tot diaken gewijd in de kerk waar de portretten van alle pausen hangen. In 2015 overleed mijn oudste zus. Een dieptepunt. Maar ze was tot het laatst sterk. Ik sprak haar de avond vóór haar dood vanuit Rome. Het was ook het jaar dat ik tot priester werd gewijd door Bisschop Hurkmans. In een bomvolle kerk. In de St. Jan in ’s-Hertogenbosch. Toch een beetje “mijn” kerk. De gebeden van mijn oma werden verhoord. Jarenlang bad ze om één van haar kinderen priester te laten worden. Later werd dat één van haar kleinkinderen. En dat was ik”. De pastoor wordt even stil. “Nee, ze heeft het niet meer mogen meemaken. Maar er is vast een lijntje naar boven geweest”.

Priester
Herman Schaepman werd in 2015 kapelaan in Uden c.s. In 2018 riep de Bisschop hem terug naar Den Bosch: “Als kapelaan moet je altijd “ja” zeggen. Maar kapelaan in de St. Jan is natuurlijk fantastisch. En toen werd het eind 2020. Een telefoontje van de Bisschop. Hij vroeg me of ik er klaar voor was om pastoor in Grave te worden. Ik had er als concelebrant bij een Mis in de St. Elisabeth gediend en zag die mooie kerk. Van pastoor René Aarden had ik al verhalen gehoord over het mooie stadje. Dus ik antwoordde met een volmondig “Ja”.

'Positief mens'
Op 28 februari werd Herman Schaepman door Mgr. De Korte, bisschop van Den Bosch, tot pastoor van Escharen, Gassel, Grave en Velp geïnstalleerd: “Door de corona konden slechts weinig mensen hiervan getuige zijn. “Maar al zal het wat langer duren dan normaal, ik wil de mensen leren kennen. Het is niet de pastoor die bepaalt wat de toekomst van de kerken zal zijn, maar dat gebeurt in de gesprekken met de gemeenschappen. Ik ben een positief mens, die de verbinding zoekt en mensen erbij betrekt. Ik ben een teamplayer”.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties