Grave

Kampioenenbal - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Met de naderende zomer is het voor de wintersporters tijd om hun biezen te pakken. Bij die afronding van alweer een volbracht seizoen horen bloemen of tranen. Vreugde en verdriet liggen soms samengepakt in een paar seconden. In een paal die in de weg staat, of een scheids met een vlieg in zijn oog. Van honderdduizend supporters op het Museumplein, met politie in alle soorten en maten, tot intense vreugde op een veldje met vijftig enthousiaste supporters.

Afgelopen zondag was ik uitgenodigd door de perschef van Estria Vijf. Een voetbalteam dat ik dit seizoen in mijn hart had gesloten wegens hun slogan: “Kampioen word je niet, kampioen ben je”. Dit alles gelardeerd met enorm veel humor. De laatste thuiswedstrijd was tegen stadgenoot GVV’57 4, dat die middag bij een overwinning kampioen kon worden. Je begrijpt dat het gezellig werd.

Estria Vijf had het helemaal voor elkaar: Twee skyboxen die stijf uitverkocht waren. Vuurwerk. Een interviewhoek met allerlei reclame. Net zoals in de Eredivisie. Een koninklijk treffen met alleen maar kampioenen. En zelfs met een Prins als scheidsrechter. Menno ter Horst, Prins Tita XXXIX van Pothuusburg, was door de KNVB aangesteld om dit Kampioenenbal te leiden. Hij deed dat overigens voortreffelijk. In de pauze werd het veld in bezit genomen door Estria’s toekomst: uit alle hoeken en gaten kwamen ze tevoorschijn. Peuters en kleuters. Gehuld in het Estriashirt met aan de voorkant de tekst: “Papa is mijn kampioen”. Op de rug het nummer waarmee papa het afgelopen seizoen speelde. Het was een gefriemel van jewelste in het zestienmetergebied. Wat een kinderen. Estria Vijf is op meerdere terreinen kampioen.

Na afloop van de wedstrijd zag je alleen maar juichende spelers. Niemand die huilend op het gras lag. Geen politie te paard of met honden te bekennen. Tussen het gejuich door knalden de champagneflessen. Twee kampioenschalen werden in de lucht gestoken. Kinderen kropen in de armen van papa. De vrachtwagen stond al klaar voor de ereronde door Escharen. Clubfotograaf Matt Gerrits kwam handen en fototoestellen tekort om alles te vereeuwigen. Supervrijwilliger Jan Paters kwam geëmotioneerd naast me staan. Ook hij maakte weer een topdag mee.

De wedstrijd zelf? Schitterend in al zijn puurheid. Geen spelers die na een lichte aanraking halfdood op het veld liggen te kermen. Geen handje voor de mond als er iets tegen elkaar wordt gezegd. Niets van dit zo irriterend gedrag. Gewoon lekker voetballen. Met vooral veel plezier. En een beetje angst bij GVV 4 toen een doelpunt uitbleef. Vlak voor rust brak de ban toen Gravenaar Martijn Peters na een corner de Estriakeeper passeerde. 0-1. In de 58ste minuut kon GVV’58 zich opmaken voor het kampioensfeest, nadat Luuk Derksen de 0-2 had binnen geknald. De resterende tijd werd vooral benut met publiekswissels, het klaarzetten van de champagne en het willen vooruitblazen van de klok.

Na het eindsignaal volgde de ontlading: eerlijke emoties vlogen de Esterse lucht in. De laatste thuiswedstrijd zat erop voor Estria Vijf. De kampioensschalen werden uitgereikt. Uniek in het voetbal. Eén wedstrijd, twee schalen. Iedereen gelukkig.

Mijn laatste bijdrage over Estria Vijf. Een team apart.

Freddy Klooté

Freddy in de interviewhoek. (foto: Matt Gerrits)

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties