Grave

Mantelzorgster Marij Peters over inspanning en emoties bij dementie

'Je verliest steeds een stukje van je vader'

Door Jaap Schouten

GRAVE - Het komt als een dief in de nacht. Dementie is een stille, emotionele en vaak langdurige lijdensweg, die in Nederland het leven van zo’n 280.000 patiënten en hun naaste omgeving op zijn kop zet. De gemeente Grave telt nu ongeveer 250 mensen met dementie. Zij worden ondersteund door minstens 600 mantelzorgers, die in deze coronatijd alle zeilen moeten bijzetten om hun dementerende ouders, broer, zus, vriend of buurvrouw overeind te houden. Gelukkig is er hulp. (foto: Jaap Schouten)

Werkgroeplid Mirjam (links) en Marij Peters met een familiefoto waarop in het midden haar dementerende vader.

Dementie valt als een sluier over het geheugen, waardoor langzaam cijfers, namen en routinehandelingen uit zicht verdwijnen. En er uiteindelijk bijna niets meer overblijft. Dementie is de verzamelnaam voor ruim 50 ziekten (waaronder Alzheimer) waarbij de zenuwcellen in de hersenen langzaam maar zeker worden aangetast. Zo wordt het gebruik van de koffiezetter, de oven of de afstandsbediening plotseling een helse onderneming, een onoplosbare puzzel. Zonder hulp lukt het leven dan niet meer. Maar ook mantelzorgers hebben steun hard nodig.

Uit de taboesfeer
In de gemeente Grave staan mantelzorgers er niet alleen voor, zegt Mirjam Peters (54), Casemanager Dementie, wijkverpleegkundige van Buurtzorg en lid van de Werkgroep Dementievriendelijke Gemeente Grave. De werkgroep, in 2018 opgericht op initiatief van de gemeente, bestaat uit vrijwilligers. En daarvan kunnen ze er best nog wel wat gebruiken (zie de contactinformatie onderaan dit artikel). Mirjam: “Wij willen dementie uit de taboesfeer halen door voorlichting, lezingen en trainingen te geven aan iedereen die met dementie in aanraking komt, Dat zijn mantelzorgers, maar ook verenigingen, scholen, winkels of de horeca. Zo starten we volgend jaar een Alzheimer café, waar iedereen die op een of andere manier met dementie te maken heeft, welkom is. Uiteindelijk willen we dat in Grave dementie wordt geaccepteerd en dat mensen meer bewust worden hoe er mee om te gaan. Mantelzorgers in Grave moeten zich bij hun vaak zware taak gesteund voelen.”

Blik soep
En zwaar is het. Daar weet Marij Peters (58) uit Gassel inmiddels alles van. Drie jaar geleden merkte ze dat het karakter van haar bejaarde vader langzaam veranderde. “Hij werd emotioneler, agressiever ook, hij kon nog maar weinig hebben. Uitvallen naar mijn moeder om niets. Toen hij een blik soep in de magnetron wilde zetten, hebben we hem laten testen in het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen. Hij was dement. Dat was een hele schok en je beseft op dat moment totaal niet hoe enorm je leven gaat veranderen. Mantelzorgen kost heel veel tijd, dat moet je niet onderschatten. Koken, poetsen, wassen, boodschappen doen: je hebt er echt een baan bij.” Marij stond er alleen voor, zeker nadat haar moeder in oktober 2019 overleed. “Vreemd genoeg werd hij daarna veel liever, dankbaar bijna. Hij woonde toen nog zelfstandig aan de Graafschedijk in Escharen, waar de mensen uit de buurt zich regelmatig om hem bekommerden. En hij kreeg hulp van Esters Welzijn, ging drie dagen in de week naar de dagbesteding in Catharinahof in Grave en kwam regelmatig op het Esters Uurke in het Dorpshuus. Maar door corona viel dat –op Thuiszorg na- allemaal weg. Toen werd het heel zwaar, zeker toen hij vijf keer per week ’s nachts belde. Dan had hij pijn aan zijn hoofd. Dan kon ik er naar toe en als je dan even bij hem was, kalmeerde hij. Ik heb toen momenten gehad dat het me bijna teveel werd. Zonder mijn gezin had ik het niet volgehouden.”

Reddende engel
Het Stoofhuis, de nieuwe woonzorglocatie in Grave voor mensen met dementie, bleek uiteindelijk de reddende engel in het leven van mantelzorgster Marij Peters. Zij: “Gelukkig kon mijn vader daar in oktober terecht. De verhuizing was moeilijk, omdat de familie door corona niet op bezoek mocht. Hij heeft toen een hele zware tijd gehad, ondanks dat Het Stoofhuis alles voor hem deed. Ik vind het een geweldige organisatie, met behulpzaam personeel en uitstekende zorg Na drie weken mocht ik langskomen en in eerste instantie herkende hij me niet meer. Dat vond ik wel heftig. Gelukkig kwam na korte tijd het besef er weer. Nu gaat het goed met hem, hij heeft zijn draai gevonden. Mijn leven is in rustiger vaarwater gekomen. Ik ben blij dat ik dit nog voor hem kan doen in de laatste periode van zijn leven. Dementie wordt een steeds groter probleem in onze samenleving. Er is steeds meer hulp nodig en die is er ook. Als mantelzorger sta je niet alleen, is mijn ervaring. Maar onderschat het niet. Het is niet alleen fysiek loodzwaar, maar ook emotioneel. Je verliest toch iedere keer een stukje van je vader.”

Voor meer informatie over hulp bij dementie, mantelzorg en de werkgroep Dementievriendelijke Gemeente Grave stuur een e-mail naar dementievriendelijkgrave@gmail.com.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties