Grave

Yvonne van Tuijn-Lukken laat zien wie je bent

'Je bent je eigen maatstaf'

Door Freddy Klooté

GRAVE - 
Yvonne van Tuijn is volop bezig met de voorbereiding voor een lezing, die ze gaat geven voor een publiek van therapeuten. Een angstaanjagend dikke map vormt de basis. In die map ook nog de nodige verwijzingen naar sites en artikelen. Alles in het Engels. Het is een map met analyses van signalen en symptomen. “Dit is zó leuk om te doen”, vertelt Yvonne.

“Ik was al in Ridderkerk en de Belgische plaatsen Beveren en Wijnegem om een groep van ongeveer twintig therapeuten mee te nemen in het verhaal. Het is zo bijzonder omdat er zoveel oplossingen als therapeuten zijn. Ik vertel mijn omgaan met een casus, als oplossing voor een cliënt. Ik wil dat mijn cliënt begrijpt waarom ik iets doe. Ik leg uit. De cliënt moet zelf de regie in handen krijgen. Hij moet begrijpen wat er gebeurt”. In haar spreekkamer wanden vol met literatuur over haar vak. Over de mens. Yvonne: “Over fysiologie. Hoe het in functie hoort te werken. Over anatomie. Hoe het in elkaar zit. Over pathologie. Hoe het fout is gegaan”. Een aardige, lieve, open vrouw. Gedreven? Is nog te zacht uitgedrukt. Passie? Te gewoon. Hoe moet ik ze toch omschrijven? Yvonne komt zelf met het antwoord: “Ik vind het gewoon keileuk”.

Casus
“Ik wil weten wat de oorzaak van de oorzaak is”, zegt Yvonne. “Liefst een voorbeeld”, vraag ik. “Kom maar met een casus”, antwoordt ze. Ik vertel haar over de maaghernia van vrouwlief. Vraag haar hoe ze met de naweeën daarvan zou omgaan. “Ik wil eerst weten wat de oorzaak van die hernia is. Ik blijf doorvragen. Zolang het antwoord niet op tafel komt, is de oorzaak niet gevonden. Ik luister. Stel soms vragen die aan de cliënt nog nooit gesteld zijn. Ik ga terug in de lichamelijke geschiedenis. Zo doe ik de kennis van het probleem op en kan ik mijn ervaring daarbij gebruiken. Ik wil omstandigheden weten. Van voeding tot medicijnen en leefomstandigheden. In dit geval kom ik er achter dat de gal niet meer aanwezig is. Bij iedere maaltijd is er dus niet voldoende gal aanwezig om het verteringsproces in gang te zetten. Om tekorten op te bouwen. Omdat enzymatische omzettingen niet gemaakt zijn, gaan er tekorten ontstaan. In de zes maanden vóór de operatie is er langzaam maar zeker stress opgebouwd. Stress tot de uitputting dichtbij was. Het immuunsysteem werkt niet goed meer. Na de operatie, als de stress weg is wordt het immuunsysteem weer sterker. Het gaat dingen herkennen en gaat flink opruimen. Daar ontstaan dan de ongemakken, klein of groot. De naweeën, waarover je het had”.

Lichaamswerking
“Iedere lichaamseigen stof heeft een functie. Er komt iets binnen en de hypothalamus, een onderdeel van de hersenen krijgt een berichtje. Het systeem gaat werken. Als het klaar is, is er een aan- en een uitknop. Soms blijft één van beide knoppen staan. Ik geef als voorbeeld cholesterol. Waarom is er zoveel nodig? Waarom is het soms te hoog? Als remmer worden vaak statines gegeven. Ik ga liever uit van de vraag waarom het op dat moment niet goed werkt. Is er misschien voeding waarmee we het kunnen veranderen? Ik stel vragen, anders dus dan het geven van statines. Want als je een veroorzaker niet verandert, dan blijft het systeem geactiveerd en weigert de uitknop. Ik ga vragen, interpreteren, interveniëren, resultaat interpreteren. Daarna volgt een aanpassing of doorzetting van de interventie of is het opgelost. De vijver met mogelijkheden is bijna onbeperkt. Uitzoeken en testen. Bijvoorbeeld met kinesiologie”.

Kinesiologie
Een kinesioloog is iemand die door middel van spiertesten op zoek gaat naar een onbalans in het lichaam. Yvonne: “Ik doe spiertesten en ga informatie zoeken op mijn harde schijf, mijn hersenen. Van de hersenen loopt een zenuwbaan naar de spieren vice versa. Dat is een lus. Ik stel vragen met ja- of nee-antwoorden. Nog vaker non-verbaal, want iemand met stress kan blokkeren. Aan de hand van een pingpongballetje laat Yvonne me zien wat mensenstroom is. Zij houdt het balletje en mijn hand vast. Het bolletje geeft een lichtje. Dan is het tijd voor de “echte” test. Yvonne neemt mijn pols en drukt erop. “Is het spannend?” vraagt ze. Als ik antwoord heb ik toestemming gegeven voor de test. “Integriteit van de cliënt staat boven mijn vraag”. Het is een open systeem, waarbij ik antwoorden krijg”, legt Yvonne uit. Ze drukt een paar keer op mijn pols, wacht dan even, schrijft wat op, drukt weer een aantal keer en zo gaat het even door. “Nou, hier heb ik de uitslag. Ik gebruik mijn aantekeningen in combinatie met een bladzijde vol begrippen. Als ze een beschrijving van mijn diepste ik geeft, val ik bijna van mijn stoel. Het klopt tot in het kleinste detail. Yvonne ziet mijn verbazing: “Je bent je eigen maatstaf. Niet ik bepaal, maar je bepaalt het zelf”. De spiegel die me wordt voorgehouden is het verhaal van mijn leven. Hoe ik er in sta. Wat ik nog kan veranderen. Het is een soort handleiding. Ik denk aan kinderen en vraag Yvonne of ze dit ook bij kleine kinderen kan. “Ja, zeker. Dat is prachtig. Je snapt de ander, je begrijpt jezelf. Dat voorkomt vaak moeilijkheden”. Dat zou iets voor scholen zijn. Voor echtparen. Wat? Iets voor de hele wereld. Die zou er gelijk heel anders uitzien. Ik blijf verbaasd. Yvonne: “Dit ben jij. Ik vertel alleen jouw verhaal”.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties