Grave

Topvrijwilligers uit Escharen

Jan en Paulien Paters: 'Een leven vol voetbal'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Laatst zag ik een smeekbede op Facebook van een basketballclub uit de eredivisie die dringend vrijwilligers nodig had. Ik ken verenigingen die bij gebrek aan vrijwilligers langzaam maar zeker ten onder gingen. De vrijwilliger, het hart waarop de vereniging klopt. In de sport, in de maatschappij. Nu, in coronatijd, ligt veel stil en klinkt de roep niet zo hard. Toch zijn ook in deze “verenigingsstille” maanden nog vrijwilligers druk, omdat er op de zaak moet worden gepast. Neem Jan Paters uit Escharen. Al 60 jaar lid van het voormalige Estria en daar al 50 jaar vrijwilliger. Nu alle amateurvoetbal stilligt past hij, samen met oud-SCV’58-voorzitter Henk Cuppen, op het splinternieuwe sportpark in aanbouw op de Kranenhof. Het juiste moment om met Jan en zijn vrouw Paulien, ook vrijwilliger in hart en nieren, te praten over hun grote hobby (foto's: Matt Gerrits).

"Ik ben geboren in Escharen. In het gebouw van het voormalig pantoffelfabriekje, dat nu 't Dorpshuus is. Ik ben samen met mijn vader en vijf broers een leven lang metselaar/tegelzetter geweest. En voetballer”, zegt hij er lachend achteraan. "We woonden schuin tegenover het voetbalveld, waar nu de manege is aan de Beerschemaasweg. Dus voetbal was een logische keuze. We hebben met vijf broers steeds gevoetbald. Vier hebben in het eerste van Estria gespeeld. Ik was linksback en later rechtsback. Op mijn 17e speelde ik in het eerste. Maar ja, mijn vader zat in het bestuur, mijn moeder deed de was voor de club en vulde de wedstrijdformulieren in. Kortom, de appels vielen niet ver van de boom. Mijn vrouw Paulien Toonen is er ook langzaam ingerold”.

Paulien komt uit Mill: "Op de Langenboomse kermis heb ik Jan ontmoet. Van thuis uit had ik niets van voetbal meegekregen. Maar ik ging met vriendinnen eens naar de trainingen van Jan kijken en zo kwam ik er stapje na stapje bij. Na ons huwelijk ging ik als één van de Lodalientjes op maandag kleedkamers schoonmaken. Daar kwam bardienst bij. Inkopen doen, zorgen voor hapjes, thee en ranja schenken in de rust. Elke zaterdag en zondag. Plus op maandag schoonmaken. De Lodalientjes zochten na hun huwelijk hun eigen weg en zo bleef ik alleen over. Met Jan, die ook hielp met schoonmaken. De Lodalientjes zochten na hun huwelijk hun eigen weg en zo bleef ik alleen over. Met Jan, die ook hielp met schoonmaken. Op maandag begonnen we om 10.30 uur en werkten tot 17 uur in clubgebouw en kleedkamers. Maar de gezelligheid van het weekend, het contact met alle mensen was de grote drijfveer”.

Jan heeft zelf lang gevoetbald: "Na een nieuwe heup op mijn 63ste ben ik uiteindelijk bij de veteranen gestopt. Daarnaast ben ik vele jaren leider van diverse teams geweest. Mijn zoon speelde inmiddels ook in het eerste en dat was een extra reden om naar het sportpark te gaan. Het werd ook steeds professioneler. De zorg voor het sportpark werd groter. In de week waren er altijd wel trainingsavonden, de kantine was open. De velden moesten belijnd worden. Dat heb ik van mijn vader overgenomen en doe ik inmiddels al 50 jaar. Totaal ben ik al 60 jaar lid en inmiddels ook erelid”. Paulien: "Ons leven bestaat voor een groot deel uit voetbal. We doen ook zoveel mogelijk samen. Ik ben nu 37 jaar bij de club. In het begin waren er voor de schoonmaak op maandag 14 Lodalientjes (genoemd naar het afwasmiddel Lodaline, red.). We waren een hechte club. Met deelname aan de carnavalsoptocht en een jaarlijks uitstapje. En koffie natuurlijk”. Paulien weet het zeker: "Het wordt prachtig, maar ook groot. Dat kan ik in mijn eentje niet meer schoonhouden. Maar we zien wel. Ik blijf betrokken en heb al een paar keer achter de bar op de Bikkelkamp bij GVV'57, of eigenlijk EGS'20, proefgedraaid. Jammer dat we nu door corona stilliggen”.

Jan heeft nog genoeg te doen: "Henk Cuppen en ik hebben van de Stuurgroep de opdracht gekregen toezicht en controle over bouw en velden te houden. We doen ook kleine opdrachtjes voor de bouwers. Bijvoorbeeld plastic voor de ramen spannen of het opruimen van de bouwplaats. Ja, ik ben wel elke dag even op het sportpark te vinden. De stand van zaken? De opening blijft gepland in april of mei. We zitten goed op schema. En wat EGS'20 betreft, ik heb alle hoop voor de toekomst”.

Met zulke vrijwilligers is die hoop volledig gerechtigd.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties