Grave

Jaapstampen - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Daar zaten we dan, hoopvol aan de buis gekluisterd. Oranje-slingers over de televisie gedrapeerd, vlaggetjes met vrolijke Oranje-leeuwen bungelend aan het plafond en buiten aan de gevel een grote oranje vlag wapperend tijdens de regenachtige avond. Echter hoop maakte langzaam plaats voor wanhoop, toen het Nederlands elftal zielloos met 2-0 verloor van Tsjechië. Alsof de hemel huilde en met een stortvloed aan tranen een kinderfeestje verpestte.

Is dat erg? Nee hoor, de wereld draait gewoon door. Hebben we er een mening over? Jazeker! De drie wedstrijden daarna zagen we Portugal, Frankrijk en Kroatië het strijdtoneel van het Europees Kampioenschap verlaten. In tegenstelling tot onze vrolijke reclameleeuwtjes gingen hier echte mannen strijdend ten onder, als gladiatoren met bebloede hoofden stervend voor hun vaderland. Het verschil was pijnlijk. Wat zegt dat over ons? Hebben we allemaal de inzet van een natte tompouce? Kijk, ik ben nou ook niet echt het type ruwe gladiator, maar als de beste voetballers worden geselecteerd uit tienduizenden fanatieke landgenoten, dan heb ik daar wel verwachtingen van. De verwachtingen zijn enerzijds bovenmenselijk. Ieder balcontact moet perfect zijn, elke keuze op het veld de meest effectieve en elke doelkans moet raak zijn. Anderzijds zijn de verwachtingen simpel. Strijd leveren, passie voor de sport hebben, vechten voor elke centimeter alsof de duivel je meeneemt naar de diepste krochten van de hel als je faalt. Denk aan Jantje Wouters, John de Wolf, Nigel de Jong, Johan Neeskens en denk aan Jaap Stam. Maar wat ik zag waren mensen die simpelweg aan het werk waren, een beetje zoals een stoffige ambtenaar die al 30 jaar op dezelfde plek zit. Als je hem vraagt om op zijn 31ste jaar in het gemeentehuis passie en strijd te laten zien, dan krijg je ook zoiets. Iemand die net doet alsof hij zijn best doet, met zijn gedachte ergens anders is en uiteindelijk telkens een stap te laat is.

Wat nu? Is alles verloren? Nee hoor. Wat die jongens moeten doen, is eerst mentaal opladen. Laat ze iets geks doen, maakt niet uit wat, als het maar niks met voetbal te maken heeft. Salsa-lessen geven op een bejaardentehuis bijvoorbeeld, een weekje meehelpen op een grote buitenschoolse opvang, achterop de wagen van Max zitten met 300 km/u, meetrainen bij het 12e van EGS ‘20. En daarna moeten ze hun innerlijke Jaap Stam aanspreken. Maak ze kwaad, terg ze, trap ze op hun tenen. Iedereen heeft een Jaap Stam in zich, je moet hem alleen zien te vinden. Daarna ‘jaapstampen’ we strijdvaardig richting het WK van 2022. Yes! Zit ik ondertussen weer volgevreten met oranje slagroomsoesjes en verkreukelde juichcape om mijn nek, voor de televisie.

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties