Grave

Indrukken - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté


Naarmate je ouder wordt raakt het plakboek in je hoofd steeds meer gevuld met indrukken. Belangrijke dingen die je voor altijd geraakt hebben. Kleinere anekdotes, die door hun speciale omlijsting nog steeds als grappig of verschrikkelijk, en alles wat daar tussenin ligt, nog steeds tot je bagage behoren.
Over mijn jeugd heb ik inmiddels al genoeg verteld. De gebeurtenissen daarna zijn in een aantal hoofdstukken onder mijn hersenpan opgeslagen. Voorlopig nog steeds redelijk gerangschikt, al beginnen namen hier en daar onder een laagje stof te verdwijnen.

Na de ellendige oorlogsjaren, het verlies van familieleden, het opbouwen van een nieuw leven, hoefde ik maar aan de hand van mijn ouders verder de tijd in te wandelen. Ik zag het verdriet, maar kon er niets aan doen. Ik voelde de liefde en dat was een goede gids. Toen de Russen Hongarije binnenvielen werd het leven, dat net weer op het juiste spoor was gezet, weer bruusk verstoord. Angst voor herhaling van een tijd die het liefst vergeten wilde worden stak de kop op. Het begrip “hamsteren” werd toen, ook zonder doventolk Irma, scherp op de kaart gezet. Hamsteren, ja. Maar in een tijd waarin bijna iedereen nog naar financiële adem hapte. Maar ook dit gevaar week. De volgende drama’s speelden zich ver van onze voordeur af, met aanzienlijk minder media, zodat veel aan de verbeelding werd overgelaten.

Rampen leken, na het overvloedige water in 1953, uitsluitend voorbehouden aan het verre buitenland. In gebieden waar je vroeger zilverpapier voor spaarde. Voor de blinde kindertjes.

Naarmate het medium televisie ons van meer beelden voorzag, kwamen uitgehongerde kinderen en dode oorlogsslachtoffers veelvuldig voorbij. In afschuw wendden we de blikken af en dronken nog een kopje koffie.
De jaren verstreken in eenzelfde patroon. Je verloor de vertrouwde handen die je vroeger veiligheid gaven. Nieuwe kleine handjes kwamen in de plaats. In ons deel van de wereld was het goed toeven. Dat ging niet onopgemerkt voorbij aan volkeren die het minder getroffen hadden. Het begin van een nieuwe volksverhuizing was een feit. Daar werd door ontvangende landen nogal klunzig mee omgesprongen. Op het moment dat dit wat uit de hand begon te lopen, werd er iemand op de wereld ziek. Die ziekte bleek besmettelijk en het toekomstbeeld van de beschaving begon zijn zekerheid te verliezen. Twijfel sloop binnen. In harten en hoofden. Weer slachtoffers, maar nu ook weer dichtbij. In de wereld die sprak over reizen naar Mars, werden de dingen gereduceerd tot een kuchje. Een hand. Een knuffel.

De grote onzekerheid deed weer eens haar intrede, in een land waar een auto met of zonder chauffeur een “dingetje” was. Er waren meer van die “dingetjes”, die in een onvergelijkbaar tempo werden ondergesneeuwd door een wereldwijd virus. De wereld, waar voor alles wel een oplossing was, kreunde door onwetendheid.

De tijd van onbezorgdheid is weer eens voorbij. Een tv-serie voorspelde het al een aantal jaren in de openingstune. Wij leefden er op los, zoals in de zomer van 1948: “alsof er geen einde aan kon komen”.

Op zoek naar dit einde zijn we wonderwel zeer verdeeld. Ook een unicum.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Louis Sparidans

2020-10-08 11:49:55

Je hebt een aardig wereldbeeld geschetst, Freddy. Dat mag ook wel eens gezegd worden! Zij het dat de feiten die je noemt allerminst 'aardig' zijn. Maar daar kun jij niks aan doen.

Freddy Klooté

2020-10-10 21:16:45

Dank, Louis.

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties