Grave

In the mood - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

M'n column moet nu echt af. Echt in the mood ben ik niet. Voor mijn raam in mijn kamer rijden de meest vreemde machines voorbij. Met grote bakken voorop, waarin stenen, zand en zelfs water vervoerd kan worden. Stenen lossen brengt je in oorlogssferen. Na het gedreun van de stenen wordt de bak vakkundig van het zand verlost. Klinkt als een bombardement. De stratenmakers, die voor de derde keer onze straat van nieuwe stenen voorzien hebben een nieuwe baas gekregen. Hij laat het aan de hele stad weten. Van zijn harde stem werd ik ook wakker. Niet van het geluid van de verbouwing van de nieuwe buurtjes. Leuke mensen zijn dat. Vragen steeds of we toch geen last hebben van het gehamer en geboor. Kwamen zelfs een verrassingspakketje brengen. Met iets lekkers. En met oordopjes. Kijk, dat soort humor gaat er bij ons wel in.

Maar zo zitten we wel omsingeld in een jungle van lawaai. Bovendien vinden de piloten van Volkel dat er vandaag weer eens flink getraind moet worden. Mooi weer en zo. Ideaal om eens lekker met de motoren te spelen. En vooral niet al te hoog te vliegen. Mijn raam is dicht. Niet om het geluid buiten te laten, maar om de zandstormen buiten te houden. De mooiste momenten van de dag zijn de pauzes van de werkers. En dat zijn er best veel. Mag ook wel. De temperatuur gaat richting de 30 graden. De koelboxen zijn een paar maten groter dan vorige week. Maar ondanks het lawaai heb ik respect voor die mannen. Ja, mannen, zei ik. Want onze lieve medebewoners van deze aardbol, ontstaan uit één onzer ribben, zie ik hier niet werken. De zo geroemde gelijke arbeidskansen zijn hier in geen velden of wegen te bekennen. Gek hè. Op allerlei hoge posten moet de verhouding man-vrouw in evenwicht zijn. Als het enigszins kan. Bij ons in de straat, waarbij achtereenvolgens de elektriciteit, het gas, de riolering werd aangelegd, volgens het systeem openbreken, vernieuwen, dichtgooien, bestraten en weer openbreken. Bis, bis. Ook de aanleg van glasvezel glipte er nog even tussendoor. Maar geen vrouw te bekennen hoor. Wel arbeidsmigranten.
In de Tweede Kamer zijn ze er net over bezig. Wat te doen met die mensen uit andere landen die hier komen werken, omdat wij die klusjes niet willen doen. Zoals Nederland, "gastvrij tot op het bot”, al meermaals grote groepen heeft laten stikken. Indische Nederlanders, vluchtelingen uit bootjes, Balkangroepen die het op onze achterzakken gemunt hebben, Rolexjagers, auto-onderdelenfreaks, enzovoort.

De emigranten worden in planken met een dak erop gestopt, onder het motto: "het is alleen maar om een paar uur te slapen. De rest van de tijd werken ze toch. Kortom, Nederland en gasten is toch wel een dingetje. Ook als we gasten weg willen hebben. Lastig. Kansloze asielzoekers uit veilige landen met zeer lastig gedrag? Kan niet. De ontvangende landen werken niet mee. En ook hier zijn bibliotheken vol met regeltjes.

De Tweede Kamer is er een dagje zoet mee. Er worden moties ingediend, ze gaan eten, stemmen, naar huis en als er weer eens iets gebeurt, worden de moties afgestoft en opnieuw bekeken.

Ik stop ermee. De piloten van Volkel zijn op hun terugweg. Ik wens jullie veel rust toe.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties