Grave

Gravenaar Menno Visser wacht op donorhart

'Ik wil zo graag weer naar de toekomst kunnen kijken'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Bladzijden vol kun je op Google lezen over voorstanders en tegenstanders van de nieuwe donorwet. Ruim zestig jaar geleden vond de eerste niertransplantatie plaats. Twaalf jaar later was de primeur in Nederland. Twee successen die niet leidden naar een euforisch gejuich over een nieuwe mogelijkheid om mensen te genezen. Nee, het was juist andersom. Er ontstond grote verdeeldheid over orgaandonatie. Een verschil van mening die tot de dag van vandaag voortduurt. Momenteel staat 40% van de bevolking geregistreerd, maar slechts 24% geeft ook daadwerkelijk toestemming voor orgaandonatie. Dus 60% is niet geregistreerd, terwijl een grote meerderheid van de Nederlandse bevolking positief tegenover orgaandonatie staat.

Menno Visser met zijn drie kinderen.

De nieuwe wet houdt in dat mensen actie moeten ondernemen als ze geen donor willen zijn. Ondertussen zijn de wachtlijsten torenhoog en het aantal orgaandonoren schrikbarend laag. Thuis zitten velen op de bank te wachten. Op een donororgaan. Gevangen in de onzekerheid van die tegenstellingen in acceptatie. De nieuwe wet, die iemand die niet reageert op een formulier van de overheid om wel/niet orgaandonor te worden, en na zes weken op een hernieuwde vraag nog steeds niet reageert, automatisch donor maakt, is nog een heel gedoe geweest. En de wachtenden op een nieuwe nier of een nieuw hart bleven op de bank zitten. Met extra pijn. Want tegenstanders lieten zich horen. Hard. Het had te maken met zelfbeschikkingsrecht. Over hulp aan de zieke medemens werd niet gesproken. Medemenselijkheid wordt immers niet in wetten vastgelegd. Op 13 februari 2018 is de nieuwe donorregistratie aangenomen, maar de wet treedt pas in 2020 in werking. Je zal maar op die bank zitten. En wachten. Hoe voelt dat? Uw verslaggever besprak het met een Gravenaar die sinds mei 2017, bijna een jaar, op een nieuw hart zit te wachten.

Menno Visser
“Ik ben geboren in Nijmegen. Mijn ouders woonden vlakbij de Goffert. Op mijn tweede ben ik naar Grave verhuisd, ging naar de Sprankel en deed het VO op het Dukenburg College. Via de MTS en de HTS (bouwkunde) kwam ik bij adviesbureau Kroes te werken. Na een aantal jaren voor mezelf te hebben gewerkt, een drietal jaar bij een aannemer, ben ik weer terug bij het vertrouwde Kroes aan de slag gegaan”. Menno zit op de bank, een “mannentasje” om een schouder. In dat tasje diverse hulpapparaten die Menno waarschuwen als er iets met zijn lichaam fout gaat. Want er ging iets behoorlijk mis met zijn lichaam: “In 2011 kreeg ik koorts. Flinke koorts, die maar niet wegging. Ik liep zo ongeveer vol met vocht, want mijn hartspier werkte niet goed meer. Ik kon niets meer. Niet meer liggen, niet meer de trap op. Na een paar weken bleek in het ziekenhuis bleek dat de pompkracht van mijn hart met de helft gehalveerd was. Mijn wereld stortte in elkaar. Ik had drie kinderen. De kans dat ik die groot zou zien worden werd steeds kleiner. Door dit hartfalen vielen ook andere organen uit. Ik vroeg naar de oorzaak. “Pech”, was het antwoord. Maar ik overleefde het en de volgende jaren ging het “best goed”. Ik kreeg een nieuwe partner, Arianne, en even was er weer sprake van een klein zonnetje in de verte. Maar eind 2016 ging het weer mis. Flink mis. Vanaf dat moment lag ik met regelmaat in het Erasmus MC in Rotterdam. In mei 2017 werd ik op de lijst voor een harttransplantatie gezet. Ik stelde me geestelijk in om daar rustig op te wachten. Maar weer sloeg het noodlot toe. Het ging weer mis. De geweldige dokters van het Erasmus MC gaven me weer hoop door het plaatsen van een steunhart. Dat is een ijzeren pomp die op de linker hartkamer is aangesloten en daar de pompfunctie overneemt. In mijn tasje zitten de uitwendige waarschuwingsdelen. Vorige week ging het alarm af. Ik schrok me rot. Maar het viel mee. Ik moet bij een alarm wel direct naar een ziekenhuis. Vandaar dat ik me vaak in en om het huis ophoud”.

Donorhart
Nu is het weer wachten voor Menno en Arianne. Wie denkt dat dit in alle somberheid gebeurt heeft het mis. Menno heeft een enorme humor, die hij beslist niet heeft verloren. Arianna staat daarin ook haar vrouwtje. Het gesprek is dan ook met een gulle lach doorweven. Al steekt Menno ook zijn angsten en zorgen niet onder stoelen of zijn bank: “Ja, soms voel ik me heel onzeker. Met vlagen ben ik bang. Ik wil zo graag weer naar de toekomst kunnen kijken. Wil mijn kinderen volwassen zien worden. Maar meestal gaat het goed. Vooral door de steun van onze ouders, familieleden en vrienden. Die zijn er altijd voor me. Dat is één van de weinige zekerheden die ik wel mag koesteren”.
Maar nu dan het donorhart. Arianne, die alles wat met het hart te maken heeft, inmiddels heeft bestudeerd: “Menno staat op de Europese lijst van Eurotransplant. Een samenwerkingsverband van Oostenrijk, België, Kroatië, Duitsland, Hongarije, Luxemburg, Nederland en Slovenië. Eigenlijk raar dat we de andere Europese landen hierbij niet zien. Maar goed, Menno staat op de lijst. Wanneer hij opgeroepen wordt is absoluut onzeker. Dat kan vandaag nog zijn, maar ook over eh.. een langere tijd”. Is dat vervelend? Menno: “Ja, ik weet dat ik moet wachten. Ik kan niet anders. Dat is een heel onzeker gevoel. Ik weet wel wat ze dan gaan doen. Ze halen niet het hele hart van de donor en van mij weg. Ze nemen van ons beiden de voorste hartspier weg en die wordt er bij mij in geplaatst”. Hij vertelt het zonder bibberen, wat uw verslaggever wel doet.
“Ik moet wel zoveel mogelijk in conditie blijven. Ik ga twee keer per week op fysio naar de Hampoort. Verder moet ik twee liter vocht per dag drinken. Wandelen gaat wel. Als het maar niet bergop gaat. We doen wel zoveel mogelijk dingen die we wel kunnen en ook leuk vinden. Een weekendje weg gaat goed, al blijven we dan wel in de buurt van een ziekenhuis. Natuurlijk hoop ik dat ik snel een nieuw hart krijg. Ik ben pas 43 en heb nog een heel leven voor me. Nu heb ik het gevoel dat ik word geleefd”.

Menno Visser. Stadsgenoot. Pech gehad. Ziek. Kan beter worden met een donorhart. Een vriendelijke man. Sterk ook. Durft over zijn gevoelens te praten. Met begripvolle en helpende ouders, familie en vrienden, die ervoor zorgen dat het hem goed gaat in deze moeilijke dagen. Als u het donorformulier krijgt thuisgestuurd, denk dan even aan hem.

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties

Digikrant







Ook hier adverteren?

POLL

Op welke partij stemt u bij de Landerdse gemeenteraadsverkiezingen?

Deze poll is gesloten, u kunt niet meer stemmen.

Bekijk resultaten

Er is 1042 keer gestemd.

Op welke partij stemt u bij de Graafse gemeenteraadsverkiezingen?

Deze poll is gesloten, u kunt niet meer stemmen.

Bekijk resultaten

Er is 687 keer gestemd.

Weer


 

Agenda

 


Uw agendapunt hier?