Grave

Reünie leerlingen Graafse kleuterschool, lichting 1943

'Ik ken je niet meer terug'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Ze zijn inmiddels allemaal rond de 74 jaar. Uit alle windstreken zijn ze naar Catharinahof gekomen. Om elkaar weer te zien. Gelukkig heeft eenieder een naambordje opgespeld, anders zouden er nogal wat in de problemen zijn gekomen. “Al 68 jaar heb ik je niet meer gezien”, klinkt het, met een mengeling van verbazing en nostalgie in de stem. “Ben jij het echt?” is een andere begroeting. De groepsfoto uit 1949 wordt verspreid. Een foto waar zowel de jongens als de meisjes opstaan. Organisator Frans Pennings vermoedt dat de fotograaf niet de tijd had om beide groepen apart te fotograferen.

Frans Pennings: “Ik wist eigenlijk helemaal niks meer uit die tijd. Toen dook die foto plotseling op. Flarden herinneringen stroomden in mijn hoofd voorbij. Toen ik contact had met Willem Morlog en Toon Roelofs waren we het er snel over eens. We waren alle drie nieuwsgierig wat er van iedereen geworden was. De kleuterschool, zonder naam, was een deel van de Wijnberg. Een groot complex waar onderwijs aan blinden en slechtzienden de meeste plaats innam, maar waar ook andere kinderen uit Grave niet werden vergeten. Wij zaten op de plek, waar je nu rechts een aantal appartementjes leeg ziet, als je vanuit Cuijk Grave binnenkomt. De school werd geleid door de nonnen. Er was een kleuterschool voor meisjes en één voor jongens. Zo was dat in die tijd”.

Kleuters in 1949
De oud-leerlingen aan tafel bij uw verslaggever, herinneren zich steeds meer uit die tijd. Herinneringen worden door een ander compleet gemaakt. Weer een ander legt een link naar een volgende gebeurtenis. “Wie in het Rode Dorp woonde, kon na schooltijd niet meer naar het centrum van Grave toe. Eerst was daar de Rijksweg. Veel te gevaarlijk voor kleuters. Verder was er nogal een verschil tussen de kinderen van de middenstanders in Grave en die uit het Rode Dorp. Een onoverbrugbaar sociaal verschil”, legt iemand uit. “Gelukkig heelt de tijd die oude wonden”, vindt zijn buurvrouw. Frans Pennings legt uit: “We stonden met 56 kinderen op de foto. Van 28 kinderen daarop hebben we een adres gevonden. 11 klasgenoten zijn inmiddels overleden. Een kleine 20 medekleuters hebben zich voor vandaag aangemeld”. Uit de verhalen aan tafel blijkt dat er toen, en later op de Sint Jozefschool voor lager onderwijs, die door dezelfde organisatie werd geleid, ook de nodige kinderen intern waren. “Mijn ouders waren gescheiden”, vertelt iemand, “dus was het praktisch beter als ik er ook woonde. Voor mijn plaats daar betaalde mijn vader. Omdat hij dat kon. Er waren andere kinderen intern, van wie de ouders niet konden betalen. Het verschil in behandeling van beide groepen kinderen was heel duidelijk. En reken maar dat de Duitse nonnen streng waren”.
Dat wordt door zijn buurvrouw bevestigd: “Ik heb nog eens een hele ochtend, op mijn blote knieën op de gang gezeten”. Een andere reünist: “Het verhaal ging rond dat die nonnen kaal waren. Nou, dat wilden wij wel eens zien. We waren intern. Onze slaapzaal grensde aan de ruimte waar de nonnen sliepen. Op een nacht zijn we met een ladder naar de afscheiding van onze slaapkamer gegaan. Eindelijk zouden we “het” te weten komen. De jongen die op de ladder omhoog kroop viel bovenaan voorover. De dunne wand viel met hem mee. In de slaapruimte van de nonnen. Nou, dat heeft me een hoop gedonder gegeven. Zij dachten dat we heel wat anders wilden zien”. En, met een brede glimlach: “En nu weet ik nog niet of ze wel of niet kaal zijn”. De stemming zit er meteen goed in. Ook bij de man die zijn levensverhaal vertelt. “In 1959 was het nog niet zo vanzelfsprekend of en welk voortgezet onderwijs zou volgen. Ik ben eerst naar de ambachtschool in Nijmegen gegaan. Daarna ben ik voor vijf jaar beroepsmilitair geworden. In die tijd heb ik de middelbare school ook gedaan. Vervolgens kwam ik in het oosten van het land terecht. Van de calculatie bij een groot bedrijf ben ik via de post chef-administratie bij een ander bedrijf als bedrijfsleider bij een grote fabriek geëindigd. En daar woon ik nog steeds. Ik kom nog wel eens in Grave en ontdek dan weer hoe mooi het er is geworden”.

Voor een ander verliep het leven met meer zorgen. Hij verloor zijn 14-jarig zusje door een ongeluk. Moest later wegens ziekte zijn werkzaamheden voortijdig beëindigen. Een mevrouw: “Na de lagere school ging je naar de huishoudschool en daarna ging je werken. Tot je trouwde. Dan kreeg je ontslag. Zo ging dat. Was heel gewoon”.

Het mooiste verhaal komt van Trees en Theo Roelofs. Die waren al verliefd toen de foto in 1949 genomen werd: “We hebben onlangs ons Gouden Huwelijk gevierd”. Zo verbroederde het gezelschap. De herinneringen werden door de vele verhalen uit de vergetelheid terug gehaald. Het werd weer één klas. Gemengd. Dat wel.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties