Grave

Graafse huisarts Titus van Summeren neemt na 31 jaar afscheid

'Ik ga de mensen missen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Eigenlijk wilde de jonge Titus van Summeren missionaris worden. Mensen helpen in een ver, avontuurlijk land trok hem aan. De in Puiflijk geboren Titus vertrok na de lagere school in het Gelderse dorpje met veel enthousiasme naar het gymnasium op het Klein Seminarie in Vught. Tot de vierde klas was hij daar een voorbeeldig leerling. “Toen ontdekte ik vrouwen. En het celibaat”, lacht Titus. “Ik stapte over naar het open internaat in Deurne, waar ik niet alleen mijn gymnasium heb afgemaakt, maar ook bij Dinie in de klas zat, die bewees dat het celibaat maar niks is en later mijn vrouw en de moeder van onze kinderen werd”. Een schoolvoorbeeld van een juiste switch maken.

“Na het gymnasium ben ik naar de Radboud Universiteit gegaan om er Geneeskunde te studeren. Toch weer iets in het spectrum van “anderen helpen”. Na de basisopleiding tot arts heb ik me gespecialiseerd tot huisarts. Daarbij heb ik een jaar mijn opleiding gedaan bij dokter Vorstenbosch in Overasselt. Bij Jo en zijn vrouw Oda heb ik het geweldig gehad. Zij hebben me verder warm gemaakt voor het huisartsenberoep en Jo was een prima voorbeeld voor mij hoe je als huisarts kon zijn: Met empathie en zo nodig distantie, met ruim tijd voor zijn patiënten, maar ook voor de vakanties met zijn gezin. Ons gezin was inmiddels uitgebreid met Tobi en Karlijn. Na de huisartsenopleiding heb ik nog een tijdje een eigen bedrijfje gehad binnen geneesmiddelenonderzoek en enkele jaren in het CWZ als assistent-uroloog gewerkt”.

Naar Grave
Titus begon zijn werkzaamheden in Grave, in het Huis van Bewaring: “Ook in de groepspraktijk Grave was plaats voor een huisarts erbij. Het was 1988. Ik moest nog wel een vestigingsvergunning van de gemeente krijgen. Dat lukte. Wat waren we blij, want in die tijd waren er heel veel praktijkzoekende huisartsen. Ons geluk werd echter overschaduwd, toen ons derde kindje, Moniek, na een hartoperatie overleed. Enkele jaren later werd onze zoon Bas geboren. In de groepspraktijk werkte ik samen met de dokters Cor Rozestraten, Gerard Veenstra en Stan Olthof. Ik bouwde langzaam mijn eigen patiëntenbestand op. De avond- en weekenddiensten verdeelden we met de huisartsen uit Grave, Reek en Overasselt. Onze partners werkten toen als achterwacht en regelden de spreekuren en de spoedgevallen tijdens de diensturen. Zo ging dat in die tijd. In 1994 ging dokter Rozestraten met pensioen. Ik kon mijn praktijk uitbreiden en ben in het HvB gestopt. Dokter Karin Walraven is toen ook in Grave begonnen”.

Arts-patiëntrelatie
Na 31 jaar intensief werken is het Titus toevertrouwd om terug te kijken: “Je werkt met de patiënt in een vertrouwensrelatie. Als huisarts sta je dicht bij de mensen. Je volgt hun levens. Kent het hele gezin. En familie. Je weet hoe ze in het leven staan., hoe ze met gezondheid en ziekte omgaan. Bij ouderen weet je vaak hoe ze over hun einde denken. Voel je aan en bespreek je waar ze hun grens trekken. Op de meest ingrijpende momenten uit iemands leven ben je er bij. Een prachtig vak. Maar ook drukt de verantwoording zwaar. Heb ik het goed ingeschat? Had ik moeten insturen? Of juist niet? Het belang van de patiënt staat altijd voorop. Geen gemakkelijk beroep ook. Ik kreeg in ieder geval heel snel grijze haren in Grave”. Titus is naast zijn hart voor zijn patiënten ook zijn humor nooit verloren.
Titus vertelt met hartstocht over zijn beroep. Over werkweken van 60 uur. Over het belang van minder werken om scherper te blijven: “De laatste vier jaar heb ik echt parttime gewerkt omdat dochter Karlijn een dag in de week mijn praktijk kon waarnemen. Ik kreeg er meer tijd door en kon mijn werk als arts veel beter uitoefenen. Het is een illusie dat altijd bereikbaar zijn in het voordeel van de patiënten is”.

Partner Dinie
Titus wil vooral de schijnwerpers op zijn vrouw Dinie richten: “Zij is voor mij altijd belangrijk geweest. Samen een praktijk runnen. Sparren. Discussiëren over het vak. Over zaken als euthanasie. Een luisterend oor en opvangend hart als je een fout had gemaakt. Je scherp houden in het vak. Echt, zonder Dinie was het me niet gelukt”.
Dinie gaf Titus ook de ruimte voor een sabbatical in Nepal: “Daar heb ik tweemaal een periode gewerkt op een medisch centrum van de Stichting Tamsarya. Aan de voet van de Himalaya mensen helpen. Een deel van mijn missionarisdroom werd dus toch nog werkelijkheid. Ik trok de bergen in om in kleine dorpjes mensen te helpen. Daar doen verpleegkundigen het werk van een huisarts, en heb ik ervaren hoe luxe onze gezondheidszorg is”.
Samen met Dinie maakte hij ook de veranderingen in het werk van vroeger naar nu mee: “Goed dat de tweedeling tussen ziekenfondspatiënten en particuliere patiënten is verdwenen. Vroeger was het “zinnig en zuinig”. Dit is nu door de marktwerking grotendeels verlaten. De automatisering en daardoor de invoering van elektronische dossiers. De machocultuur van artsen vroeger is gelukkig verdwenen. Het is nu menselijker geworden. Vroeger was de geneeskunde een mannencultuur. Nu steeds meer een vrouwenwereld. Aan de andere kant is de bureaucratie en de papieren rompslomp een fikse verzwaring geworden. Wat voor mij mooi is gebleven is de terminale zorg”.

Toekomst
Titus lacht: “Ik ga me heus niet vervelen. Vrees het zwarte gat ook niet. Ik kan mijn vak nog twee jaar uitoefenen, dus kan ik af en toe eens bijspringen. Ik wil zeker nog eens naar Nepal toe. Verder sleutel ik met groot plezier aan mijn twee oldtimers. Ik tuinier graag, ga heerlijk met Dinie wandelen en ben gek op onze kleinkinderen. Wel ga ik de mensen missen”.

De praktijk van dokter van Summeren wordt voortgezet door dochter Karlijn van Summeren en dokter Maartje de Hosson. Er is gelegenheid om afscheid van Titus van Summeren te nemen (“Dat geldt voor iedereen, niet alleen mijn patiënten”) op vrijdag 17 mei van 15 tot 17 uur in het Kunstkerkje in Velp. Pastoor Loefsweg 1, tussen de twee kloosters.

Titus: “Als u ter gelegenheid van mijn afscheid iets zou willen geven, dan graag een enveloppe met bijdrage voor de Stichting Tamsarya. We willen daar graag de opleiding van twee weeskinderen tot verpleegkundige mee financieren”. Typisch Titus: denken aan de ander, meeleven met de ander. 31 jaar mochten we daar in Grave getuige van zijn.

Titus van Summeren in Nepal.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties