Grave

Heimwee - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Het gevoel “heimwee” is bij mij niet sterk ontwikkeld. Het vertrek uit Zeeuws-Vlaanderen, nu al bijna een halve eeuw geleden, werd bedolven onder werkzaamheden die nieuw op mijn pad kwamen. Bij terugkomst in mijn geboorteplaats was ik blij om geliefden en vrienden weer te zien. Terug naar huis was ik weer gelukkig als ik het torentje van Grave weer in de verte zag. Bij een verhuizing binnen Grave, was mijn oude huis al snel vergeten. Ik had waarschijnlijk voldoende aan het leven in “het nu”, zoals dat later populair werd.

Onlangs kreeg ik de vraag of twee kinderen van mijn oude school me mochten interviewen over het schoolgebouw dat in 1994 is afgebrand. Ze wilden er een maquette van maken. “En wilt u ook wat oude foto’s van het gebouw meenemen?” was hun laatste vraag. Dat vond ik natuurlijk geen probleem.

Maar, wie ooit bij me in mijn schrijfhok is geweest, weet dat ik ook daar in het nu leef. Wat ik nodig heb ligt voor me. De rest ligt eh.. ook ergens op mijn bureau. Zo’n zelfde “systeem” heb ik ook voor mijn foto’s uit het verleden. Wat geweest is, is voorbij. En ik weet ongeveer waar de dozen met foto’s staan. Dus op zoek naar foto’s van mijn oude school. Die lagen ergens tussen de rest van mijn leven. En hoewel er vroeger minder foto’s werden gemaakt dan nu, zijn het toch best veel exemplaren. “Gecatalogiseerd” in twee enorme dozen en een uitpuilende oude aktetas. Oei, dat beloofde nog een fiks karwei te worden.

Langzaam gleed mijn verleden door mijn vingers. Aan elke foto kleefden herinneringen. Mooie, leuke, trieste, emotionele. Ik werd meegevoerd door het leven van de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw. Ik voelde me weer lopen door die straatjes van mijn geboortestadje Aardenburg. In elke straat wel een bakker, een kruidenier waar het gevraagde uit grote bakken werd geschept. Het winkeltje van Albert Heijn waar ik beleefd de mevrouw achter de toonbank aansprak met “Dag mevrouw Heijn”. Het kleine krotachtige, donkere winkeltje van Pietje Leijs en zijn vrouw. Waar we belletje trokken en keihard “Pietje Leijs is niet wijs” riepen. Gevolgd door een vanzelfsprekende vlucht. Ach, die straten, waar je gewoon kon voetballen. De regelmaat van schoolgaan en spelen. Kattenkwaad (toen nog zonder –n). De eenvoud van het leven. De ongecompliceerde samenleving in het dorp dat eigenlijk door stadsrechten in een te ver verleden zich stad mocht noemen. De rust. Voetbal op zondag. Drie keer de postbode die langskwam. Geen protest- of stille marsen. Geen opstanden maar ’s avonds samen buiten zitten.

Ik kreeg een brok in mijn keel. Zou dit nou heimwee zijn?

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties