Grave

Handig - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Voor mijn elfde verjaardag stond er maar één ding op mijn verlanglijstje. Een figuurzaag. Ik had bij een klasgenoot gezien wat voor leuke dingen hij allemaal kon maken. Een figuur uit de Donald Duck, of wat dan ook uit andere stripverhalen. Zelfs Tommy Tucker, met een pistool in de hand. Als fervent lezer had ik al een ellenlange lijst van personages uit boeken opgeschreven, die ik allemaal zou gaan maken. En ja hoor. Netjes ingepakt, kwam een figuurzaag mijn verjaardag luister bijzetten. Op een groot vel karton met plastic overheen was de zaag vastgemaakt. Apart, ook al met een touwtje bevestigd, een smal doorzichtig doosje met zaagjes. Helemaal rechts op het karton een boekje met voorbeelden.

Mijn hart bonsde. Mijn handen jeukten. Een grootse carrière als figuurzager lag voor me. Het eerste zaagje bevestigen was een hele klus. Ik kreeg gelukkig hulp van mijn vader. En toen aan de slag. Het was toch iets moeilijker dan ik dacht, en het triplex weerbarstiger dan ik had vermoed. Het eerste zaagje begaf het al binnen de minuut. Mijn gezicht betrok. Mijn vader schoot me weer snel te hulp, en zaagde meteen maar een hondje uit. Zo, uit zijn hoofd. Nou ja, uit zijn hoofd. Eigenlijk uit het triplex, maar het idee zat in zijn hoofd. Laat ik het maar goed opschrijven, want technische handelingen opschrijven vind ik ook al moeilijk.
Een week later had ik zo’n centimeter of twintig, in een bibberende lijn gezaagd. Mijn vader zat naast me. “Zullen we buiten een partijtje voetballen?”, verloste hij me uit mijn ellende. De figuurzaag werd in het kastje met het andere speelgoed gelegd, en is nooit meer gebruikt. Althans niet meer waarvoor het diende. Het begrip ‘figuurzaag’ is me mijn leven lang blijven achtervolgen.

Vanmiddag reden vrouwlief Ria en dochter Lily om een nieuwe keukenkraan. Vanuit de winkel belde Lily me op met de vraag of ik de afstand tussen de plaats van de kraan tot het keukenkastje wilde opmeten. Dat was geen moeilijke vraag, dus opgelucht ging ik aan het meten. Een kwartiertje later kwamen de dames met de kraan binnen. Hij paste niet. Helemaal niet zelfs. “Wat heb je eigenlijk gemeten?” vroeg Lily. Ik deed het voor. “Van hier beneden het keukenkastje naar de plaats van de kraan. Zoals je gevraagd had.” Vol ontzetting gingen beide dames zitten: “Je moest van de plaats van de kraan tot het kastje erboven meten!”

Kijk, zulke dingen heb ik nu altijd. De verkeerde schroef, spijker, schroevendraaier, noem het maar op. Ik heb er totaal geen benul van. Tot overmaat van ramp belde mijn zus uit Brussel op. Zul je altijd zien. Ria vertelde haar mijn laatste wapenfeit, en gaf de telefoon aan mij door: “Figuurzaag…..”, wist ze nog uit te brengen. Daarna volgde een slappe lach, die duurde tot ik de telefoon had uitgedrukt.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties