Grave

Geduld - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Vroeger had ik op school een aantal keer per jaar oudergesprekken. Over de voortgang van hun allerliefsten. Hun kinderen. Een kwartier had je dan. Met 30 kinderen in de klas zat je al gauw een flinke tijd over de met jou gedeelde kinderen te praten. Het kwartier was amper voldoende. Gesprekken werden voorzichtig "afgeknepen”. Op de gang zaten de volgende ouders al te wachten. Je zag je soms zitten. Als een gesprek uitliep, werd er opvallend vaak op de horloges gekeken. Maar uiteindelijk waren ook zij aan de beurt en voelden ook die de begrenzing van de tijd. Als één leraar het flink liet uitlopen had dat gevolgen voor andere leerkrachten als er sprake was van broertjes en zusjes. Geduld was een schone zaak.

De wachtkamer van de huisarts is vergelijkbaar. Niet alle patiënten komen alleen met een lichte hoofdpijn, dus qua tijd kan het best flink schommelen. Ook hier is het horloge, of liever, het mobieltje, het instrument dat vaak geraadpleegd wordt. Vaak gevolgd door een diepe zucht. Of: "Jansen is altijd te laat”. In het ziekenhuis verloopt het precies hetzelfde, al wordt het daar meestal toch wat spannender. Maar het feit blijft dat het geduld bij tijd en wijle danig op de proef wordt gesteld.

Momenteel leven we in het coronatijdperk. Een complexe tijd, met heel veel maatregelen en regels. Met vooruitzichten die om geduld vragen. Datzelfde knopje in ons hoofd dat vroeger bij al die afspraken ook al op de proef werd gesteld. We mogen niet meer alles wat we graag zouden willen. Omdat er mensen ziek worden. Volgens een ander knopje in ons hoofd zijn dat meestal andere mensen. Ouderen, mensen met "onderliggende ziekten”. Voor een aantal mensen zijn die anderen onderdeel van een ver-van-mijn-bed-show. Zoiets als vroeger honger in Afrika. Oorlog in Azië. Aardbeving in Australië. Tsunami in de Indische Oceaan. "Ja, vreselijk. Hoe laat gaan we eten?” Het grote Ikke-gevoel is een aanhangsel in ons hoofd dat zich in razend tempo ontwikkeld heeft. "Ja, sorry hoor, ik kan me moeilijk met de hele wereld bezighouden. Kom op Hans, we gaan naar de voetbaltraining. Elsje, mama komt zo en brengt je naar ballet”.

En nu worden we, in het belang van onszelf en de ander, beperkt in onze mogelijkheden. Corona. Er zijn mensen die er aan dood gaan. Vreselijk ziek van worden, en dat langdurig blijven. Mensen met "milde klachten”. Mensen die nergens last van hebben. Kortom, iedereen heeft ermee te maken. Daarom zijn de maatregelen ook voor iedereen bedoeld. Heel in het begin was de angst best groot, maar naarmate een individu langer blijft leven, des te minder geduld hij/zij kan opbrengen voor de nieuwe situatie. Veiligheidsagenten moeten overal worden ingezet. Op straat, als het donker is bij voorkeur, maar ook in ziekenhuizen.

In mijn onderwijsjaren heb ik geleerd dat er kinderen zijn met veel geduld, wat minder geduld en geen geduld. In de vertaling naar de volwassenen zet deze eigenschap zich duidelijk voort.

Ik kan me voorstellen dat als je in een file van 25 kilometer staat, je na een half uur met je vingers op je stuur gaat tikken. Maar dat je uit onvrede over genomen maatregelen, die langer duren dan je lief is, je in een gebouw waar ze de levens van de pechvogels die wél corona hebben gekregen, trachten te redden, je gaat misdragen, dan ben je wel erg diep gezonken. Heel erg diep.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties