Grave

Folklore - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Afgelopen dinsdag was het weer feest in huize Klooté. Er werd ons een historische avond met veel vertier uit het Verenigd Koninkrijk beloofd. En daar gaan vrouwlief Ria en ik eens uitgebreid voor zitten. Koffie, zoetigheid, drankjes en zoute versnaperingen in de directe nabijheid. Telefoons uit, toiletbezoek afgerond en starten maar.

Als voorgerecht kregen we live beelden uit onze eigen Tweede Kamer te zien. Minister-President Rutte was op het matje geroepen om vragen over de uitspraken van partijgenoot Klaas Dijkhoff over de klimaatafspraken zorgvuldig onder het tapijt te vegen. Daarbij op de bekende wijze gehinderd door de oppositie. Met uiteraard een motie van wantrouwen van Geert Wilders. Geeuw, gaap, geeuw. Een flauw voorgerecht, het politiek restaurant onwaardig.
De tussengerechten bestonden uit kleine hapjes uit journaals van diverse nieuwszenders. Beelden van het ontbreken van beschaving in Nairobi, het Spaanse putjongetje en een korte blik op het hoofdgerecht. De koffie smaakte wél.

Langzaam naderde het tijdstip van de apotheose. BBC News Live. Beelden uit het Lagerhuis. De finale stemming over de Brexit deal van MP May. Ruim zeshonderd mannen en vrouwen op een kluitje. Jeremy Corbyn begon aan zijn laatste bijdrage aan het debat, dat al vijf dagen bezig was. Naast en achter hem klonken geluiden van bijval. Vanaf de overkant klonk afkeuring. Bij teveel lawaai klonk het schraperig geluid van Mister Speaker. Zeg maar de meneer Arib van het VK. Prachtig hoofd, trouwens. Zijn “order” moet je toch eens in je leven gehoord hebben. Oppositieleider Corbyn voelde zich sterk. De prognoses wezen op een grote nederlaag voor zijn opponent in de ring, MP Theresa May. Hij kondigde alvast een motie van wantrouwen aan. Af en toe kwamen er beelden van buiten. Het Parlementsplein en de straten daaromheen stonden ook al volgepakt. Er werd geroepen, geschreeuwd. Met vlaggen gezwaaid. Gokkantoren deden gouden zaken. Alsof Engeland zojuist het WK voetbal had gewonnen. Mevrouw May deed na Corbyn een laatste poging om een zware nederlaag af te wenden. Weer met dat folkloristisch tafereel van mede- en tegenstanders. En het strenge hoofd met de guitige ogen van Mister Speaker die iedereen tot de orde riep. Schitterend. We begonnen aan de drankjes.

Opeens verlieten alle parlementsleden de te krappe ruimte. Tijd voor de stemming. Niet met handopsteken, of hoofdelijk. Nee, de aye-stemmer liep door de linkergang, de no-stemmer ging rechts. In de ruimte vóór de afslag ontstond file. Britse bobby’s waren ter plaatse. Een man uit een nabijgelegen gebouw, met pruik nog op het hoofd, maakte het hoofdgerecht visueel compleet. Na vier keer dit schouwspel van stemmen herhaald te hebben, er waren vier amendementen, steeg de spanning tot een hoogtepunt. Wij begonnen aan de tweede zak chips. Paprika.

De laatste stemming. Buiten schreeuwde de massa zich hees. De zaal vulde zich weer. Vier parlementsleden kwamen voor de speaker te staan. “Aye-stemmen 202, no-stemmen 432”, luidde de uitslag. “Historisch”, brulde de verslaggever, “de laatste grote nederlaag dateert al uit 1924”. De menigte buiten was uitzinnig of diepbedroefd. De Europese vlaggen werden langzaam opgerold. De Britse vlag leek fris gewassen. En het dessert? Niets. “Er is nog niets over de toekomst beslist”, zei het onvermijdelijke peloton deskundigen van de BBC, dat al in de houding zat. “Een historische uitslag van niets”. Folklore in het Verenigd Koninkrijk. Wij trokken nog maar een flesje open. Met een stukje Blue Stilton. En een diepe zucht.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties