Grave

Examen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

En daar zat je dan in de muffe gymzaal. Met een slaperige kop vol niks. Je dacht dat je er op het laatst nog wel wat stof in kon persen, maar dat viel nogal tegen. Zenuwen had ik niet. Was al eens blijven zitten in de derde klas en zong al twee jaar in een populaire band in de streek. Dan ben je een coole gast en coole gasten doen niet aan zenuwen.

Om een lang verhaal kort te maken, van het schriftelijk gedeelte van het eindexamen van de Hogere Burger School kan ik me niets meer herinneren. Maar, in die tijd had je nog een tweede deel van het examen: het mondeling eindexamen. Daar zat niet alleen je eigen leraar bij, maar ook een vreemde, meestal stokoude mevrouw of meneer. De gecommitteerde. Een soort controleur. Een oud-leraar die nog een vakantietje bijverdiende, want ook in die tijd werd je in het onderwijs niet vet betaald. Aan staken deden ze niet. Ik denk dat ze ons, leerlingen, het plezier van een paar vrije dagen niet gunden. Een week later moesten we in het lokaal Frans bij elkaar komen. Klas 5A. Ik dacht dat ik er snel weg zou zijn, maar tot ieders verbazing was het Lenneke die gezakt was en naar huis kon. In de schaftzaal (nu zou dat “aula” genoemd worden) waren de ouders en de leraren bij elkaar gekomen. Wij, de geslaagden, ook van 5B en 5MMS, liepen in een rijtje achter de directeur aan. In de volle zaal klonk applaus. De directeur riep iedere geslaagde naar voren, sprak een lovend woordje en liet de gelukkige zijn diploma ondertekenen. “Klooté”, klonk zijn krakende stem. Mijn ouders waren niet aanwezig. De uitnodiging had ik niet gegeven, want die vond ik zinloos omdat ik toch zou zakken. “Klooté. Je krijgt je diploma omdat we niet nóg een jaar met je opgescheept willen zitten”, zo sprak de directeur met niet gespeelde boosheid. Ik ondertekende mijn diploma, nam het mee en vertrok naar huis.

Was het examen moeilijk geweest? Gemakkelijk? Stonden er vreemde zaken in de opdrachten? Daar werd niet over gepraat omdat dit gewoon niet ter zake doende was. Het examen was zoals het was. Punt uit.

Wie afgelopen week de kranten opensloeg zag bladzijden vol examenellende. Leerlingen, leraren en deskundigen tuimelden over elkaar heen bij de interpretatie van de examens. Het LAKS (Landelijk Aktie Komitee Scholieren), opgericht door studenten die bij het vak Nederlands moeite met spelling hadden, kreeg meer klachten binnen dan ze aankon. Klachten over zowat alle vakken. Maar ook over vliegen in de zaal. De temperatuur. Een zoemende mug. Een hoogtepuntje was wel de binnenvliegende duif. Ik wed dat die vlieger heel wat hoogvliegers heeft genekt. De examens moeten nog worden nagekeken. En daarna volgt nog een controle van Rijkswege. Of je Peter R. de Vries daarna nog kunt inhuren om je “gezakt zijn” aan te kunnen vechten weet ik niet. Moet ik eens aan de LAKS vragen.

Examen doen is tegenwoordig kapot moeilijk.

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties