Escharen

'Veel foto’s die de herinnering versterken'

Matt Gerrits, een leven op de boerderij

Door Freddy Klooté

ESCHAREN - Matt Gerrits uit Escharen is inmiddels een goeie bekende in de gemeente Grave. Of je ziet hem relaxt de post rondbrengen, óf hij is met zijn camera in de weer. Als voetbalfotograaf is hij op diverse velden waar Estria een wedstrijd speelt, aanwezig. Camera in de aanslag. Op de Kranenhof is hij net zo thuis als het gras op de velden. Bij de Esterse Mini-pers verzorgt hij het fotografisch gedeelte. Sinds enkele jaren is hij de vaste fotograaf van de Arena. Met onder andere zijn “Foto van de week”.

Sinds enige tijd post hij op Facebook foto’s van vroeger. Over het leven op de boerderij van zijn ouders. Van “ons pap” en “ons moe”. Met een kort bijschrift. Met weinig woorden weet hij een liefdevol en emotioneel beeld te schetsen van het leven op “De Groote Mulder”. De vele reacties smeken om meer. Vragen om dit in boekvorm te gieten. Matt: “Zover ben ik nog niet, maar ik loop er over te denken”.

De Groote Mulder
“Deze maand is het precies honderd jaar geleden dat opa Martinus Gerrits, mijn naamgever, De Groote Mulder kocht. Op een veiling bij café van Raaij in Escharen. Een boerderij bestaande uit een woongedeelte met een schuur. Samen zo’n veertig meter lang. Het was het begin van een lange familiehistorie, die tot de dag van vandaag voortduurt”. Matt zegt dat hij geen verteller is, maar met zijn geheugen is niets mis: “Opa Gerrits was in 1915 getrouwd met Johanna van der Linden. Uit dit huwelijk werden zeven kinderen geboren, waarbij ons pap. In 1923. Het boerenleven zat in opa’s genen. Ook zijn vader was boer. In Langenboom. Tot 1954 werkte hij hard op het land en in de schuur. Oma zorgde voor het huishouden. In 1954 trouwde zoon Piet (ons pap) met de Reekse Ria van Poppelen (ons mam). Het was voor opa Gerrits het sein om van een welverdiende rust te gaan genieten. Mijn ouders kregen vijf kinderen, waarvan ik de tweede was (1956)”.

Matt neemt even rust en een kop thee. Zo gauw zijn ouders in beeld komen en herinneringen weer tot leven komen, wordt het verhaal gehuld in een deken van emoties: “Van ons pap hoorde ik later hoe zwaar het boerenleven was. Hij werkte met paard en wagen. De dagen waren gevuld met ploegen, zaaien, schoffelen (schoeffelen), oogsten en hooien. Allemaal gedaan door man en paard. Ons moe zorgde voor het huishouden. Voor 5 kinderen, een vrijgezelle oom en opa en oma, die allemaal in de boerenwoning woonden. Daarnaast hielp ze ons pap mee met het boerenwerk. Want er waren op de boerderij ook paarden, koeien, varkens, kippen, schapen, pony’s en konijnen. Gelukkig kwamen er allerlei technische hulpmiddelen bij. Elektriciteit was natuurlijk heel welkom. Net als de telefoon. Het grootste gemak was zonder twijfel de tractor. En later was er ontspanning door de televisie”.

Matt
“Mijn eerste herinneringen zijn de pony’s. En boven op een paard zitten. Maar vooral het gevoel van veiligheid, geborgenheid en vrijheid. Ons pap nam het leven met een lach. Ons moe was een symbool van liefde. Ik voelde me daar goed bij. Na de lagere school en mavo ’t Wisseveld ging ik aan de slag bij “Het gesproken Weekblad”. En natuurlijk, met de andere kinderen meehelpen op de boerderij. Helaas zat het boerenleven niet in mijn genen. Maar schik had ik wel. Boven op een wagen met hooi springen met mijn broers was geweldig. Rond 1973 kocht ik mijn eerste fototoestel. Een Minolta. Ik fotografeerde alles wat ik voorbij zag komen. Of ik zocht het op. Mijn ouders vonden het best en gingen ook met plezier op de foto. Ik mocht zelfs op hun 25-jarig Huwelijksfeest de foto’s maken. De rolletjes gingen naar Grave, naar Jean Smeets. Na een paar dagen mocht ik ze ophalen en dan zag ik pas hoe de foto’s geworden waren. Dat was altijd spannend. Ik begon ook foto’s van het voetbal bij Estria te maken, waar mijn broer Anton speelde. Ik bleef de vier jaargetijden op de boerderij volgen met mijn camera. In 1988 werd De Groote Mulder verbouwd tot een woonboerderij. Ons pap vond het een mooi moment om met boeren te stoppen. Hij richtte zich op het verzorgen van pony’s. Ons moe kreeg tijd om leuke en creatieve dingen te doen. Met haar borduurwerk kwam ze zelfs nog in de Arena te staan. Mijn fototoestellen werden steeds beter. Een Praktica werd een Canon en de fotografie werd steeds professioneler. Uiteindelijk digitaal en het wachten op de rolletjes was voorgoed verleden tijd”.

Het is in dit gesprek overduidelijk dat Matt intens geniet van het fotograferen. De vrijheid die hij op de boerderij mocht ervaren ligt nu aan de andere kant van de lens. Zijn “objecten” zijn uitgebreid. Van de familiefoto’s die de herinnering versterken, naar de hele gemeente Grave en omstreken.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties