Escharen

Voorzitter Jan de Kruif optimistisch over de toekomst

‘Ik zoek vaak het compromis’

Door Freddy Klooté

Jan de Kruif, geboren Amsterdammer, heeft een leven lang voetbal als hobby. Naast zijn drukke werk als gynaecoloog in het CWZ in Nijmegen is dat een mooie uitlaatklep. “Ik ben begonnen bij AFC en speelde vervolgens voor VDO Uithoorn in de vierde klasse en bij zaterdagvoetbalclub Wilnis in de reserve eerste klasse. Na mijn afstuderen als arts aan de VU in Amsterdam specialiseerde ik me in de gynaecologie aan de Radboudumc. Zo kwam ik in 1994 in Grave terecht. Samen met mijn vrouw Christel en onze twee zonen Rutger en Marco. Natuurlijk moest er weer gevoetbald worden. De vriendjes van onze zonen op Hartenaas zaten vooral bij Estria, wij kwamen in de Stoof wonen en zo viel de keuze op Estria. Zelf kwam ik via buren bij het zaalvoetbal terecht. Bij Erwe Sport. En via Kees van Oosten die daar ook speelde ging ik met hem mee naar SCV’58. In het tweede. Het voetballen was geregeld. Dacht ik”. (foto's: Matt Gerrits)

Jan: “Je gaat met je kinderen mee naar hun wedstrijden. En dan word je leider. En daarna trainer. Je raakt steeds meer betrokken bij de club. Een gezellige club. Je komt in de jeugdcommissie en dan word je gevraagd om jeugdvoorzitter te worden. Dat was in 2006. Als jeugdvoorzitter zit je ook in het bestuur. Dus toen het voorzitterschap van Estria in 2010 vacant was werd ik weer gevraagd. Ik heb toen, in verband met mijn drukke werkzaamheden de boot wat afgehouden, ben toen twee jaar interim-voorzitter geweest en daarna ben ik dan toch voorzitter geworden”.

Geen wonder dat men Jan de Kruif graag als voorzitter wilde hebben. Jan is een aimabele man. Vriendelijk en rustig. Niet iemand met meteen de vuist op tafel maar iemand die mensen met elkaar in contact probeert te brengen. Iemand die mensen kan verbinden: “Ik ben voorzitter van een vereniging met verschillende mensen met verschillende achtergronden. Je hebt de jeugd, de vrijwilligers, de senioren, de dames en nu ook het Walking Football. Bij verschil van mening tussen al die groepen probeer ik het compromis te zoeken. Vroeger had ik als speler vrijwilligers die voor mij klaar stonden en nu kan ik iets voor de mensen terugdoen. In het ziekenhuis werk ik met verpleegkundigen en specialisten en hier met weer andere mensen. Allemaal enthousiast met hun beroep of hobby bezig. En dat vind ik leuk”.

Mensen samenbrengen
Natuurlijk komt het gesprek ook op de samenwerking tussen de voetbalverenigingen in de gemeente Grave. Jan: “Ook daarbij moesten mensen samengebracht worden. Samen naar de toekomst met alle clubs. Mijn visie was dat dit op de lange termijn beter voor het voetbal in Grave was. Want je krijgt te maken met uitval van spelers. Jongelui die gaan studeren, uitgaan of verkering krijgen waardoor teams uiteenvallen. Als je een grotere vereniging bent kun je dat opvangen en blijven voetballen. Het is ook steeds moeilijker om vrijwilligers te vinden. De druk uit de maatschappij wordt steeds groter om allerlei dingen te doen en dan kun je het als kleine voetbalclub lastig krijgen. De keuze is dus duidelijk. Ik praat veel met mensen. Ik kijk naar de belangen die iedereen heeft en dan probeer ik te komen naar een algemeen belang”.

Even terug naar Estria: “Dat is een vereniging waar met name de mensen het belangrijk vinden om gezellig met elkaar te kunnen voetballen. Maar ook een club met ambitie. Voor het eerste elftal en de hogere jeugdelftallen hebben we goede trainers voor de groep. We hebben een goede groepsdynamiek en de resultaten zijn goed. Maar bovenal is Estria een club, waar mensen van zo’n veertig teams elkaar ontmoeten. Een club met menselijkheid en warmte”. En daarin lijkt de club sprekend op haar voorzitter. 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties