Escharen

Ivo Rossen, clubicoon van Estria

‘Beginnen en stoppen bij mijn clubje’

Door Freddy Klooté

Voor Ivo Rossen is de cirkel op voetbalgebied helemaal rond: “Ik ben op mijn vierde bij Estria begonnen en speel er mijn laatste wedstrijd op 37-jarige leeftijd. Daar tussenin ligt een leven vol voetbal. Bij diverse clubs. Met ups en downs. Met vreugde en verdriet. Maar wel met voetbal. Mijn leven. (foto's: Matt Gerrits)

Zes jaar lang groeide Ivo op in de beschermde en gemoedelijke sfeer van voetbal in Escharen. In een gezin waar warmte de boventoon voerde en sport heel belangrijk was. Ivo gedijde er in. Werd een opvallende, blonde verschijning in de diverse jeugdteams. Een jongen met talent, dat niet onopgemerkt bleef. PSV nam hem mee naar Eindhoven, waar hij zich verder ontwikkelde. “Ik voelde me er niet zo thuis”, biecht Ivo op. Hij verkaste naar NEC, waar hij tot de selectie wist door te dringen. Toen begon zijn lichaam hem parten te spelen. Blessures volgden elkaar op: “Ik was te happig om te kunnen spelen en liet die blessures niet voldoende genezen”. Ivo beschikte, naast zijn voetbaltalent ook over een goed stel hersens. Hij had een eigen mening, die hij niet onder stoelen of banken stak. Hij vroeg aan toenmalig trainer Johan Neeskens waarom hij wel bij de selectie trainde, maar bij de A1 moest spelen. Zelfs de gelouterde Neeskens keek op van zoveel durf van een 18-jarige en liet Ivo voortaan links liggen. Tijdens een trainingskamp in Turkije mocht Ivo dan eindelijk bij NEC debuteren: “’s Middags gingen we nog even zwemmen. Ik dook in het water. Helaas was het daar te ondiep om te duiken, en daar ging mijn debuut”. Het zou de voorbode zijn van vele blessures op het verkeerde moment.

Zwerftocht
Ieder ander zou toen al gedesillusioneerd zijn voetbalschoenen aan een hoge haak in het schuurtje hebben gehangen. Zo niet Ivo Rossen. Een voetbaldier. Een talent. Hij ging via Dordrecht naar Go Ahead. Van daaruit naar Zwolle, Den Bosch en Eindhoven. Hij was overal publiekslieveling. Niet alleen door zijn goede looks, maar vooral omdat hij altijd voorop ging in de strijd: “Ik had een vreselijke hekel aan verliezen. Ik kan er nog steeds niet tegen”. Een lot uit de loterij was zijn overgang naar de Belgische traditieclub Sint Truiden. Een club met volle tribunes. Met hondstrouwe fans. Ook daar was Ivo de lieveling van het publiek. En aanvoerder natuurlijk. Ivo kon het goed verwoorden en gaf prachtige analyses na afloop van elke wedstrijd. Weer deed het geven van zijn eigen mening hem de das om. En als aanvoerder moet je wel eens de mening van het team aan de leiding geven. Einde oefening bij Sint Truiden, tot verdriet van de fans. Na nog enkele jaren in de Eerste divisie bij Eindhoven keerde de echte Estriaan terug op het oude, warme, veilige nest. Als speler-trainer.

De laatste actieve voetbaljaren
“Ik heb de afgelopen jaren diverse trainersdiploma’s gehaald. Heb die ook in de praktijk benut en ben trainer geweest bij jeugdteams van Quick Nijmegen, FC Eindhoven, NEC-amateurs en nu dus zit mijn derde jaar bij mijn grote liefde Estria er bijna op. Het was best een hele klus om én te spelen én te voetballen. Niet omdat ik het niet wilde, maar ik voetbalde zo graag. Ondanks mijn versleten benen wilde ik toch zoveel mogelijk spelen. En trainen. Het grootste dieptepunt in mijn sportleven beleefde ik mijn eerste jaar bij Estria. Degradatie uit de vierde klasse. Ziek was ik er van. Dat dieptepunt werd meteen gevolgd door het hoogtepunt uit mijn carrière. De promotie terug naar de vierde klasse. Feest op het veld en in mijn hart. En nu zitten we in diezelfde vierde klasse nog in de race voor het kampioenschap. Het kan niet op”.

Na dit seizoen vertrekt Ivo uit Escharen: “Ik laat mijn ouwe cluppie achter. Als ik mijn schaapjes nu al op het droge had, was ik gewoon mijn leven lang bij Estria gebleven. Maar ik moet gewoon hogerop. En ik ben het bestuur enorm dankbaar dat ze me, ondanks de afspraak dat ik zou blijven, toch de kans hebben gegeven om te gaan. Volgend seizoen train ik Quick 1888. Een club uit Nijmegen die speelt in de tweede klasse Oost. De club waar mijn vader in heeft gespeeld en gelukkig is geweest. Zo is ook die cirkel in onze familie weer rond”.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties