Grave

Samen lijden verbroedert

Eerste exemplaar roman Marathon voor Binus Dieperink

Door Freddy Klooté

GRAVE - Jaarlijks loopt Gravenaar Binus Dieperink met een groepje gelijkgestemden ergens in het buitenland een marathon: “Het is een overwinning op jezelf. Je mag niet opgeven, moet doorgaan. Tussen kilometer 30 en 35 schreeuwt je hele systeem dat je er mee moet stoppen. Je gaat gewoon kapot. Dan loop je niet meer op fysiek, maar op mentale kracht. Mijn benen doen verschrikkelijk veel pijn. In mijn hoofd maalt het maar door: “Waarom doe ik dit?”

Al drie jaar geleden, maar onlangs weer in het nieuws. Theo Engelen, voormalig Rector Magnificus van de Radboud Universiteit, schrijver van veertien kinderboeken, had zijn eerste roman geschreven. Marathon. Het eerste exemplaar werd tijdens een plechtigheid in Nijmegen aan de in Escharen wonende Binus Dieperink uitgereikt. Dat vraag om een “waarom, Binus?”

“De marathon van Dublin was in meerder opzicht een hele bijzondere. Allereerst had ik de route niet helemaal goed ingeschat”, begon Binus zijn speech nadat hij het eerste boek van de Nijmeegse professor had ontvangen. “Ik dacht dat het een beetje zou lijken op de marathon van Berlijn, met hier en daar een klein bruggetje. Zeker geen hellende vlakken en steile hellingen. Voor mijn gevoel was het vergelijkbaar met die van Athene, waar wij gedurende de eerste 32 kilometer steevast heuvel op gingen. Was het Athene heel warm, in Dublin was het regenachtig en koud, met herfstachtige buien en koude windvlagen. Maar ook in een ander opzicht was de marathon in Dublin wel heel bijzonder. Van ons vaste groepje, waarmee we elk jaar een week bij elkaar zijn om de marathon te lopen en te vieren, ontbrak deze keer één van onze vrienden. Een trieste reden. Robert bleef thuis om zijn terminaal zieke echtgenote Ciska te verzorgen. Zijn afwezigheid, maar nog meer het naderend afscheid van Ciska, hing als een loodzware deken over de groep. Immers, onze vrouwen gaan ook altijd mee naar de marathon. Ook Ciska hoorde bij ons. Bij onze groep. De stemming was nu totaal anders. Zelfs de mannenpraat, die nu ging over gevoelens, emoties en kinderen”.

Een mooi gebaar
Binus wacht even. Herinneringen aan Dublin spelen op: “We wisten een extra startnummer te bemachtigen. Als een soort estafette hebben we die marathon gelopen. Verzekerden ons van een extra shirt en medaille. Graafse expert op het gebied van graveren, Hans van Etteger heeft onze naam “De Orange-runners” er in gegraveerd. Drie weken na de marathon hebben we met de hele groep, shirt en medaille aan Robert, Ciska en hun kinderen aangeboden. Een mooie, emotionele avond. Gedenkwaardig, omdat dit, zoals later bleek, de laatste avond met Ciska zou worden”. Binus laat, nog vol emotie, enkele foto’s van deze avond zien. Een man en een vrouw, die een prachtig gebaar vieren. Drie foto’s waarin liefde, overwinning en verlies, als een stormwind van mens naar mens overvliegen.

Eerste exemplaar
Tijdens de boekpresentatie van “Marathon” in de universiteitsboekhandel Roelants vertelde Theo Engelen iets over de totstandkoming van zijn eerste roman voor volwassenen. Het eerste exemplaar wordt aangeboden aan Binus Dieperink, met wie hij de marathon van Dublin in 2015 liep. Theo Engelen leest er een stukje uit voor. Binus sprak in zijn dankwoord over de speciale gebeurtenis en de beleving van de marathon: “Het lopen van een marathon moet een klein feestje zijn. En dat was het ook met jou. Met de medelopers spraken we over de doelen in het leven, gevoelens, emoties en het ervaren van geluk. Hoe mooi, dat wildvreemden in die korte tijd een stukje van zichzelf blootgeven. We maakten echt contact met enkele deelnemers en uiteindelijk ook met elkaar. Samen lijden verbroedert inderdaad. En dan nu ook nog eens een roman over een marathon. Een werk dat qua inspanning overeenkomt met het lopen van een marathon. Eigenlijk heb je de marathon van Dublin nu twee keer gelopen. Omdat je het shirt en de medaille aan Robert hebt gegeven, wil ik je nu alsnog het shirt geven. Als kroon op je boek. Dit is de medaille, maar… die houd ik liever zelf”.

Toch nog een lach aan het eind van een marathon met een verhaal. Een verhaal over winnen en verliezen.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties