Grave

'Eenzaamheid is eigenlijk niet te dragen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - In de Ouderennota Grave 2021-2023 ‘Met toekomst ouder worden en prettig leven’ staat ook een notitie over eenzaamheid. De nota werd behandeld en aangenomen in de raadsvergadering van 28 september.

Uit de nota: “Eenzaamheid is het subjectief ervaren van een onplezierig of ontoelaatbaar gemis aan (kwaliteit van) bepaalde sociale relaties. Het kan zijn dat het aantal contacten dat men heeft met andere mensen geringer is dan men wenst. Het kan ook zijn dat de kwaliteit van de gerealiseerde relaties achterblijft bij de wensen. Eenzaamheid is een breed begrip en kan voor iedereen anders voelen. Zo voelt meer dan de helft van de 75-plussers in Nederland zich eenzaam. Het is dus een groot probleem en daarom heeft de Rijksoverheid het programma ‘Een tegen eenzaamheid’ opgericht. Met dit programma wordt geprobeerd een zo breed mogelijk draagvlak te creëren voor het tegengaan van eenzaamheid. Er zijn veel verschillende oorzaken aan te wijzen voor het ontstaan van eenzaamheid, waaronder bijvoorbeeld het overlijden van een partner of het verminderen van mobiliteit. Bij eenzaamheid komen negatieve gevoelens kijken, maar er kan ook sprake zijn van fysieke of psychische klachten. Eenzaamheid kan dus van invloed zijn op zowel de mentale als fysieke gezondheid. Wanneer specifiek naar de Graafse situatie gekeken wordt, blijkt uit de GGD Gezondheidsmonitor van het jaar 2016 dat 46% van de 65-plussers eenzaam is. Van de 46% eenzame 65-plussers, is 38% matig eenzaam en is 8% ernstig eenzaam”.

Praktijk
Op Catharinahof wordt een aantal activiteiten georganiseerd, die te maken hebben met eenzaamheid. Terecht om er aandacht aan te besteden. De praktijk blijft echter moeilijk te benaderen. Uw verslaggever had een gesprek met iemand wiens vrouw zwaar dement is en in Catharinahof woont. Op de afdeling kleinschalig wonen. Laten we de man Kees noemen (echte naam is bij de redactie bekend). Al op vrij jonge leeftijd raakte hij zijn vrouw kwijt aan een steeds verder oprukkende dementie: "Ik ben alleen, ben eenzaam. Ik hoef niet alleen te zijn. Ik heb zoveel bekende mensen. Als ik naar de supermarkt ga ben ik een paar uur bezig. Ik voel me dus niet alleen. Maar 's avonds, na het eten, afwassen en opruimen, komt het. Ik vraag me af wat ik hier zit te doen. Alles doet me aan mijn vrouw herinneren. Het vliegt me aan. Er zijn mensen die het een rouwproces noemen. Volgens vakmensen heb je begeleiding nodig. Maar wordt iedereen die in een rouwproces zit dan ondersteund? En ik rouw om iemand die nog leeft. Ik mis mijn maatje. Eén blik was voor ons genoeg om elkaar te begrijpen. Op de meest vreemde plekken komt zij weer dichtbij en is ze oh zo ver weg. In een museum waar we vaak kwamen, overviel me die eenzaamheid toen ik me er weer voor het eerst binnen waagde. Ik moest snel gaan zitten. Toen kwam daar ook de coronatijd nog eens overheen. Die heeft dubbel pijn gedaan. Ik miste de knuffel die we elkaar nog gaven, maar die nu niet meer mogelijk was. Beiden aan één kant van het glas. Een verpleegster tilde haar hand omhoog om naar me te zwaaien. Zo dichtbij was ze, en toch oneindig ver weg. Op zulke momenten is de eenzaamheid zo erg dat die niet te dragen is. En dan kom je weer thuis. Dan ben je alleen en wil je eigenlijk ook alleen zijn. Maar die eenzaamheid is dan wel echt iets anders”.

Kees vertelt, uw verslaggever luistert. Verhalen die flink de diepte in gaan. Maar telkens weer op dezelfde plaats uitkomen. Mijn vrouw is er nog wel, maar ze bestaat niet meer. Het klinkt raar, maar de situatie is niet met woorden te beschrijven”.

Ook een wijkverpleegkundige van Brabantzorg krijgt veel te maken met eenzaamheid bij de cliënten die ze bezoekt: “Ik kom veel bij de mensen thuis. Zie dan mensen die minder plezier in hun leven hebben. Ondernemen weinig en doen niet mee aan aangeboden activiteiten. We kennen de mensen waar we komen al door het indicatiegesprek dat altijd plaatsvindt. Je merkt dan al allerlei dingen op. Soms wil een cliënt niet al te veel vertellen en dan gaan we nog eens praten. Maar iedereen ervaart eenzaamheid op zijn eigen manier. Iemand kan contacten hebben, maar toch eenzaam zijn. In een gesprek vragen we wel wat iemand zelf nog kan doen. Want ook de cliënt moet er zelf aan meewerken. Wat we merken is dat mensen die eenzaam zijn de verbinding missen. Het “hoe gaat het met jou?” Maar, ieders behoefte is anders. Ik denk dat er in Grave best veel mensen eenzaam zijn. Zonder dat wij dat weten. Gewoon omdat zij niet in beeld zijn. En corona heeft dat niet verbeterd. Er zijn weliswaar groepen ontstaan, maar die vallen ook weer uit elkaar. Eenzaamheid is een moeilijk en ongrijpbaar begrip. Je kunt er soms de vinger niet op leggen. Het is heel moeilijk, omdat we eigenlijk niets kunnen aanreiken. Een week als deze vraagt gelukkig veel aandacht voor dit verschijnsel. Een vreselijk verschijnsel, lijkt me. We proberen toch zoveel mogelijk te ondersteunen, maar de moeilijkheid is dat het zo persoonsgebonden is. Voor de één is het een verlies van eigenwaarde, een ander heeft zijn partner verloren en komt in een cirkel terecht. Het is een lastig begrip, maar we blijven keihard ons best doen”.

Weekprogramma Een voor eenzaamheid
Vrijdag 1 oktober - 10.30 uur marktbezoek. 14.30 uur congres. Nationaal voorleesmoment.

Zaterdag 2 oktober - 14.30 uur muziek restaurant.
Zondag 3 oktober - Activiteit welzijn ouderen Grave, Theaterzaal.
Maandag 4 oktober - 9.30 uur / 11 uur bloemschikken. - Presentatie zorgtechnologie in de corridor. - 14.15u sjoelen en barakken. Dierendag.
Dinsdag 5 oktober - 10.30 uur Silent disco. - 14.30 uur Paardje op bezoek ( Anouchka met therapiepaard).
Woensdag 6 oktober - 9.30 uur/11.15uur bewegen voor ouderen. - 14 uur samen bezig zijn.
Donderdag 7 oktober - 10.15 uur/ 14 uur Klavertje Groen.

Voor verdere informatie neem contact op met Catharinahof.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties