Grave

Evy Boer-de Wit nieuwe voorzitter Stichting Indië-Herdenking Grave

'Een monument op het Van Coothplein is onze droom'

Door Freddy Klooté

GRAVE - In 2019 heeft een aantal Gravenaren met een Indische afkomst de Indië-Herdenking in het leven geroepen. Dat resulteerde in een indrukwekkende herdenking op het Torenplein in Grave. Het enthousiasme was groot en bleek blijvend. Er werd een stichting opgericht, met Fred Hulsman als voorzitter. Een tweede Indië-Herdenking was eveneens succesvol, al moest die voor een groot deel digitaal gebeuren. Inmiddels heeft voorzitter Fred Hulsman de voorzittershamer, wegens familieomstandigheden, doorgegeven aan Evy Boer-de Wit (foto). Een kennismaking met de nieuwe, eveneens enthousiaste, energieke en vol ideeën zittende voorzitter.

"Ik ben geboren in Grave, op het Van Coothplein. Ik had 5 broers en 3 zussen. Ik ging hier naar de Protestant-Christelijke school, gevolgd door het voortgezet onderwijs in Nijmegen en Grave. Mijn ouders zijn vanuit Indië in 1951 in Grave gekomen. Ze woonden eerst in de Zittertstraat en zijn in 1958 naar het Van Coothplein verhuisd, waar ik dus geboren ben. Mijn vader was, net als zoveel anderen, KNIL-militair. In Indië moest hij bij vertrek ontslag nemen en in Nederland weer dienst nemen in het Nederlandse leger. Via Steenwijkerwold kwam hij in 1954 gelukkig in Grave terecht op de Gen. De Bonskazerne. En zagen we hem weer dagelijks. Er woonden toen 44 KNIL-militairen in Grave, met hun gezin en veel kinderen. Grave was trouwens de enige gemeente in Nederland die ons als groep echte huizen gaf. We kwamen bijna allemaal in het Rode en Blauwe Dorp terecht en maakten al snel deel uit van de Graafse gemeenschap. De Indische mensen verspreidden hun activiteiten over het gehele stadje. Kinderen gingen naar school, de jongeren voetbalden bij GVV'57. De meisjes ontmoetten elkaar op school. Uit oude verhalen hoorde ik dat mijn moeder op de kazerne Indisch eten verkocht: bami, nasi en haar befaamde sambal. Mijn vader was na zijn diensttijd chauffeur bij Maertens Tricotage en als het koud was bracht hij kinderen uit de buurt met het busje naar school. Daarom kenden we elkaar zo goed en had ik het gevoel dat elk Indisch mens familie van me was. Hollandse kinderen speelden met Indische kinderen. De kleur zagen we niet”.

Inmiddels is Evy getrouwd met Louis Boer. “Zijn vader was ook KNIL-militair en we speelden al sinds onze peutertijd op het Van Coothplein met elkaar. We hebben een zoon en een dochter en de vier allerliefste en allermooiste kleindochters ter wereld”.

Evy is een vlotte prater: “De herdenkingen waren succesvol. Ook al een reden om ons af te vragen waarom het zo lang geduurd heeft voordat we dit aandurfden. Ik denk dat het aan onze Indische bescheidenheid ligt. We wilden niet graag op de voorgrond treden. Verder zijn we ook gruwelijk gevoelig. Uiteindelijk hebben we de stap gewaagd. En warempel, het werd een succes. Dat had ik vijf jaar geleden niet durven dromen. Na de eerste herdenking ging de tweede, vorig jaar, niet zoals we gedacht hadden. Door het coronavirus moesten we bijna alles digitaal doen. Burgemeester en mevrouw Roolvink en ik, namens de Stichting, hebben kransen gelegd. Komende 15 augustus hopen we weer lijfelijk te kunnen herdenken. Die herdenkingen hebben ons doen denken en vooral ook praten over ons verleden en ons erfgoed. Heel lang is er gezwegen. Nu willen we ons verleden bespreekbaar maken. Door de Stichting praat je wat makkelijker met elkaar. Verhalen worden eindelijk verteld. De sluier wordt opgelicht. Er is daardoor ook begrip ontstaan. Dat komt waarschijnlijk omdat je op een bepaalde leeftijd bent. Want onze start op deze wereld was niet bepaald gemakkelijk. Je wordt ergens uitgezet, komt hier en iedereen kijkt je raar aan. We zijn blij met de Stichting. Als iemand met problemen zit, kan die bij ons terecht. Wel met een potje lekker eten”. Evy lacht er hartelijk om.

Eén grote wens
De Stichting zorgt natuurlijk voor herdenken, voor een luisterend oor, voor verbinding. Maar heeft ook, misschien wel juist door dat luisterend oor, één grote wens. "We zouden zo graag een gedenkteken willen op het Van Coothplein”, zegt Evy. "Zo'n monument op een ons zo dierbare plaats, is onze grote droom. Een monument waar heden, verleden en toekomst samenkomen. Dus zijn we op zoek naar sponsoren. Grote en kleine. Het bedrag dat we waarschijnlijk nodig hebben zal tussen de tien- en twintigduizend euro liggen. Alle beetjes helpen. Ik ben zelf bezig om alle straten in het Rode en Blauwe Dorp in kaart te brengen. En op die kaarten alle huizen en alle bewoners te melden. Daarvan wil ik een boekje maken en dat verkopen. Voor het goede doel, voor onze droom: het monument”. Evy wordt er wat emotioneel van. Zo sterk is het verlangen naar dat monument.

Voor wie wil sponsoren mag ik hier het rekeningnummer van de Stichting Indië-Herdenking geven: NL81RABO 03 53 87 88 47.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties