Grave

Louise Walraven-Arts operatieassistente in de hele wereld

Een moderne Florence Nightingale

Door Freddy Klooté

GRAVE - Graafse Louise Walraven is nog maar net thuis van een reis naar Costa Rica. Vol met mooie herinneringen. Geen vakantie overigens, maar een uitstapje, voor eigen rekening en in haar eigen vakantietijd. Samen met collega’s en chirurgen uit alle delen van de wereld 'op missie gegaan'. Om kinderen die het nodig hebben, maar wegens armoede nooit aan de beurt komen, te opereren. “Uitsluitend aan de darmen en de poeperd”, vertelt een supergemotiveerde Louise. Ze zou dat wel het hele jaar willen doen. “Maar zo rijk ben ik niet en zoveel vrije dagen heb ik niet.” Eerder was ze op missie in Ghana, Zuid-Afrika, India, een eerste keer in Costa Rica en Peru. Op 22 februari stapt ze weer in het vliegtuig voor weer een missie. In Vietnam.

Louise Walraven-Arts. (foto: Veerle Koninkx)

“Ik ben geboren en getogen in Grave. Na de meisjesschool ben ik naar de ’t Wisseveld gegaan. Wat nu het Merletcollege heet. Omdat ik de zorg in wilde, volgden daarna de opleidingen voor Verpleegkundige A en OK-assistente. Ik werkte 9 jaar in het Gemeenteziekenhuis in Arnhem en nu al 28 jaar in het Radboud UMC. Als operatieassistente. De Amerikaanse chirurg Marc Levitt is bevriend met mijn baas, de Nijmeegse chirurg Ivo de Blaauw. Beiden zijn gespecialiseerd in operaties van kinderen in het gebied van de darmen en de anus. Marc komt regelmatig op bezoek in het Radboud en samen doen ze moeilijke operaties. Ik ben dan één van de vaste assistentes. Tijdens een informele bijeenkomst nodigde Marc me uit om mee te gaan naar het buitenland. Niet op vakantie”, lacht Louise.
Het Amerikaanse Colorectal Team Overseas (CTO) organiseert in diverse landen in de wereld operaties met internationale teams. Louise: “Zij zorgen ook dat er voldoende mensen beschikbaar zijn om ergens een week die speciale operaties uit te voeren. In Nederland worden kinderen die met een dergelijke afwijking in het gebied van darmen en kringspier geboren worden, meteen geholpen. In diverse andere landen is dat wel anders en blijven kinderen zo gehandicapt lopen.”

Een week in Costa Rica
“We kwamen een dag eerder in San José aan. Een bevriende hoteleigenaar wilde ons nog een paar mooie plekjes laten zien rondom San José. Samen met hem en chirurg Pim Sloots uit Rotterdam, die ook vaak van de partij is, kwamen we op plaatsen waar bijna nooit iemand komt. Een mooie start van een drukke week. Ons team bestond uit 17 personen. Drie Nederlanders, één chirurg uit Israël, één Zuid-Afrikaan en twaalf Amerikanen. Van tevoren is alles gepland in de ziekenhuizen. Er was een patiëntenselectie gedaan. De wat complexe operaties waren uitgezocht en ook de redo’s, operaties die opnieuw moesten worden uitgevoerd. Op zaterdag werden alle kinderen uitgebreid bekeken en besproken. Welke operatie is bij welk kind het meest geschikt. Alle 17 medewerkers aan de week, chirurgen, assistenten, verpleegkundigen en vrijwilligers hielden een soort poli. Op maandag, dinsdag en woensdag wordt de hele dag geopereerd. Van half acht ’s morgens tot rond zes uur ’s avonds. In Peru gingen we soms door tot elf uur ’s avonds.”
Louise is niet van het opscheppen. Ze vindt haar werk heerlijk om te doen. Haar ervaring heeft er voor gezorgd dat ze bij wijze van spreken in de dokters hoofd kan kijken en als die iets nodig heeft tijdens de operatie, heeft zij het al in haar handen. “De verpleegkundigen in Costa Rica zijn goed, maar ze kunnen ook best wel wat van ons leren. En dat doen ze graag. We nemen ook altijd wat extra spulletjes mee voor hun werk. Dit jaar had ik ook een stapel prachtige dekentjes voor de kinderen mee. Gemaakt door Marian Linders uit Catharinahof in Grave. Nou, zij heeft heel wat kinderen blij gemaakt. We hebben die week 22 kinderen geopereerd. Zonder operatie blijft bijvoorbeeld de poep langs hun beentjes lopen.” En zo heeft de Graafse Florence Nightingale er weer een intensieve, maar dankbare week opzitten.

Volgende reis voorbereiden
Na thuiskomst is het op maandag weer gewoon aan het werk in het Radboud UMC. “Maar ik heb inmiddels al weer wat materialen verstuurd naar Vietnam. Want daar ga ik eind februari naar toe. Naar Da Nang en Hanoi. Met weer een mixed gezelschap van medici uit alle delen van de wereld. Mijn netwerk is inmiddels heel uitgebreid geworden. Zo ontmoette ik een Duitse arts. Die vroeg me een paar jaar geleden mee naar India. Weer een heel andere ervaring. Met een andere manier van organiseren. En ook daar hebben we de levens van kinderen op een aangename manier weten te veranderen. In Zuid-Afrika dacht men dat we hun werk wilden afpakken. Je ziet dat het overal anders is. Maar het werk blijft prachtig.”

Louise heeft ook nog tijd om goederen in te zamelen voor projecten in Roemenië en in Ghana. Ook tennissen en borduren doet ze met passie. Haar tuin heeft ook haar aandacht. Ze is ook nog mantelzorger voor haar moeder. Houdt van reizen en kamperen. Haar man en twee kinderen. Maar haar missies zijn de kers op de taart van haar leven.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties