Grave

Drukke tijden - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Poeh, hartstikke moe. Net wakker na het kijken naar 50 uur dansen op tv. Zelf meedoen zit er wegens leeftijdsongemak niet meer in. Dus de bank en de luie stoel opgezocht, drankjes en hapjes binnen handbereik en dansen maar. Honderd koppels is best veel om in de gaten te houden, dus lopen er juryleden tussen het gewoel in. Met natuurlijk gele kaarten op zak. Wie te sloom of niet beweegt krijgt een waarschuwing in de vorm van een kaart. Twee kaarten en de dansschoentjes kunnen uit. Wij kijken, zoals het goede tv-kijkers betaamt, intensief mee.

De eerste uren waren voor de koninginnen en koningen van de dansvloer goed te doen. Live-muziek, wat wil je meer? We kenden niet alle artiesten, maar dat mocht de pret niet drukken. Rond middernacht, na amper vier uur dansen kwam de eerste hongerklap. Bij ons thuis. Vrouwlief Ria was goed voorbereid. Een grote pan soep van vers getrokken bouillon, met kilo's verse groente en fikse ballen gehakt, stond al klaar. We konden er weer even tegen. Op de dansvloer vielen de eerste slachtoffers. Natuurlijk niet goed getraind. Die heb je er overal bij zitten. Ook bij de kijkers. Onze voorkeur ging uit naar een wat ouder danskoppel, waarvan de man gesierd was met een fikse Elviskuif. Bewegingen wat stroef, maar wel creatief bezig. Om vier uur (04.00) was het de beurt aan mij om voor mondvoorraad te zorgen. Zelfgemaakte croquetten van vrouwlief kregen van mij een perfect vetbad.

En zo verliep de eerste nacht voorspoedig. Voor ons althans. Bij een aantal danslustigen begon een lichte wanhoop de boventoon te voeren. Ons ontbijt van brood met eieren en spek gaf weer dat gevoel van "we kunnen er weer tegen”. 's Middags kreeg ik mijn eerste dip en maakte ik gebruik van de slaapregels in het reglement. Op de bank knapte ik mijn eerste uiltje. Bij het wakker worden bleek ook vrouwlief haar eerste rustmoment te pakken. De tv moest harder, want haar snurkgeluid wedijverde met de band van dienst. In een hoekje zag ik Elvis en partner nog steeds bezig: krachtensparend bewegen. Uit de koelkast werd de gereedstaande, ook door vrouwlief vers bereide hutspot op het vuur gezet. Met de bekende rookworst erbij. "Doe mij maar een hele”. De tweede nacht viel wat tegen. Het dansvolk raakte duidelijk vermoeid. Af en toe pakten we er een boek bij en keken schuin naar het beeld, waar de paren zich over de dansvloer sleepten. Elvis en vrouw bewogen alleen nog met hun ogen. Maar dat telde blijkbaar ook. Het ene paar na het andere verdween achter de coulissen. Al dan niet met hulp van de medische dienst. 's Middags hadden we onze feestmaaltijd. Een reuzenbord kapsalon. Op naar de finale. Met een levensgrote schaal tapas.

Nog twee uur. Vrouwlief Ria had 27 minuten geslapen en ik had de volle twee uur gebruikt. Op de dansvloer werd het steeds stiller. Zo ziet een verjaardag bij een zombiegezin er uit, dacht ik nog. De jury werd strenger. "Boeh”, riep Ria, die echt in de wedstrijd zat. Weer liepen wat bekende tv-figuren op de vloer om commentaar te vragen. De oogst was schamel.

De winnaars kregen 'n ton, maar beseften dat waarschijnlijk pas een week later. Tevreden doken Ria en ik het bed in. Een ervaring rijker. Ik droomde van Elvis.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties