Grave

Dromen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Toen ik nog een jaar of zes was, droomde ik ervan later voetballer te worden. Of wielrenner. Wat dat precies inhield wist ik nog niet, maar ik droomde er wel van. Ook in mijn echte dromen. Ik kon ’s nachts vervelend wakker worden als ik in mijn droom een penalty had gemist. Een penalty zag ik alleen bij Aardenburg 1 of 2. TV was er nog niet en op de radio hoorde je van penalty’s tijdens radioverslagen. Wielrenners zag ik voorbij stuiven als ik bij mijn vader op de jurywagen mocht zitten. En dan zag je mensen waarvan je ook plaatjes had, die bij de kauwgom zaten. Was wel grappig. Ach, die dromen. Ze stelden niets voor, maar na al die jaren weet ik het nog wel.

Later, op de HBS had ik andere dromen. Die hadden lang blond haar. Maar ja, die stelden in de praktijk niet veel voor. Onbereikbaar. Dichtbij en toch veraf.
En dan ben je plotseling volwassen. Met vrouwlief en dochtertje begon het echte leven. Met een droom over je werk. Allerlei ideeën had je over die missie. Vaak was het roeien tegen bestaande opvattingen. Ik werd er alleen maar sterker door. Een ingrijpende verhuizing van je geboortegrond naar een vreemde plek elders in het land, maakte leven en werk nog intensiever. Er werd veel geëist van je doorzettingsvermogen. Maar ik had mijn droom in eigen handen en liet hem niet vallen. Het thuisfront en collega’s hielpen mee. En dan ga je met pensioen en is de droom over. Net als het wakker worden na een bijzonder heftige droom die je nog dagen bij blijft.

Ik moest er aan denken toen Nederland nog voor een groot deel oranje gekleurd was. Miljoenen mensen leefden in een droom. Op de muziek van Snollebollekes. Met een cape van de Jumbo. We hebben weer een gouden generatie en zaten in een vrij gemakkelijke poule. Die horde werd op het gemakje genomen. Hard werken moest niet. Ach en dan hadden we ook nog het geluk dat we in een gunstig rijtje richting de finale zaten. Allemaal landjes waar we met gemak van konden winnen. Alsof het afgesproken was, verdween de corona uit beeld en mochten we, tot tranen toe geroerd, ons pilsje weer aan de bar drinken. Het feest kon niet stuk.

Nog een wedstrijd of vier te gaan voordat “we” door de Amsterdamse grachten de beker aan het volk konden laten zien. De Koning had er zijn agenda al voor vrij gemaakt. De Koningin keek hem weer eens vreemd aan. “Aardige man, maar als het over sport gaat lijkt hij wel een normaal mens”, dacht ze, vol afkeer. De natie bekeek het spelschema en zag dat het goed was. De eens verguisde bondscoach toverde warempel een zelfbewust lachje tevoorschijn. Waarom dat was kon hij moeilijk uitleggen. Hij was niet zo’n uitlegger.

De eerste wedstrijd van de al geplaveide weg naar de finale ging het mis. Maar dan ook volkomen mis. Van de "Hollandse lef” bleef geen grassprietje meer over. De Tsjechen bleken harde werkers te zijn. Doorzetters. Vechters met een echte droom. De oranjepudding zakte zielig in elkaar. De droom vervloog met verbazing. We hadden toch de beste spelers? Vedetten. Supersterren. En dan verliezen van een zooitje Tsjechische B-spelers. Op dat moment veranderden veel landen van oranje naar geel. Dat dan weer wel.

En de droom? Ach, over twee jaar zijn we op papier weer de besten.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties