Grave

Ed Webers, Districtsinspecteur Dierenbescherming

'Dieren kunnen niet voor zichzelf opkomen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Gravenaar Ed Webers wordt vaak herkend op straat en in supermarkten. Vooral in tijden dat de reclame voor het lidmaatschap van de Dierenbescherming wordt uitgezonden. Daarin heeft Ed, samen met Djuna, de hoofdrol. Ook op affiches staat hij er monter op. In diverse tv-programma’s mocht hij vertellen wat de Dierenbescherming voor doelen heeft en wat daarin zijn taak is. De belangrijkste opmerking die hij in het gesprek met Arenalokaal een paar keer herhaalt zegt eigenlijk voldoende: “Dieren kunnen niet voor zichzelf opkomen. Dus moeten wij dat doen”.

Ed is geboren in Vlaardingen en op z’n vierde verhuisd naar de Achterhoek. Hij was zeventien toen hij voor een loopbaan in het leger koos: “Na vijf jaar ging ik terug naar de burgermaatschappij. Na enkele uitstapjes als supervisor in een zwembad en buschauffeur, solliciteerde ik naar een baan bij Justitie. Ik werd aangenomen en zette mijn eerste stappen in het gevangeniswezen in de Bijlmerbajes, alvorens in Grave terecht te komen. In het nieuwe Huis van Bewaring. Daar heb ik tien jaar als penitentiair inrichtingswerker gewerkt. Door de vele wisseldiensten had ik overdag best tijd voor vrijwilligerswerk. Zo kwam ik in 1993 als vrijwilliger bij de dierenbescherming terecht. In Nijmegen. Alles wat bloeit en groeit heeft me altijd bijzonder geïnteresseerd. Je gaat eens met collectebussen langs de deuren, leest diverse blaadjes en raakt steeds meer betrokken. Onze taakvelden bij de dierenbescherming waren de dierenambulances, voorlichting op scholen, Kids for Animals en lobbyen in de politiek. Ik werd steeds enthousiaster. Dat leidde ertoe dat ik in 1996 solliciteerde en werd aangenomen bij de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming. In 1997 als Inspecteur Bijzondere Opdrachten. Foto- en videomateriaal maken van dierenleed in Nederland en door Nederlanders gepleegd in het buitenland. Denk daarbij aan allerlei veetransporten waar onderweg mee gesjoemeld wordt: van twee vrachtwagens overgeladen in één. In 1997 brak in Nederland de varkenspest uit. Ik deed mee aan het houden van toezicht op het ruimen. Maakte verslag van wat er mis ging. Ik heb er trieste dingen gezien”.

Districtsinspecteur Stichting Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming
In 1999 werd Ed aangenomen in zijn huidige functie: “In het kort gezegd, als Inspecteur Dierenbescherming. In heel Nederland heb ik nog zestien collega’s. Ik werk in Gelderland-Zuid en Brabant-Noord. Maar in vakantietijden of ziekte van een collega, kan ik op elke plek in Nederland werkzaam zijn. Ik ben opsporingsambtenaar en toezichthouder. Mag ook bekeuringen uitschrijven. Iets wat niet door iedereen op prijs wordt gesteld. De reacties worden de laatste jaren steeds agressiever. Gelukkig heb ik in mijn vorige baan in de gevangenissen ervaring genoeg opgedaan om daarmee om te gaan. Mijn enthousiasme wordt er echt niet minder door, want ik ben er voor het welzijn van de dieren. Het bonnenboekje zit ook beslist niet vooraan in mijn binnenzak. De Vereniging Dierenbescherming is een Stichting. We zijn, naast subsidies, afhankelijk van collectes, schenkingen en nalatenschappen. We vallen voor een gedeelte onder het Ministerie van Landbouw en voor een deel onder het Ministerie van Justitie. Ons doel is toezicht houden op wet- en regelgeving. Wij komen op voor de dieren, maar verliezen het menselijk aspect niet uit het oog. Door allerlei omstandigheden als ziekte en armoede kunnen mensen soms niet voor hun dieren zorgen. We komen voor de dieren, maar zien soms ook kleine kinderen over de grond rondkruipen. Dan schakelen we ook andere instanties in. We houden toezicht op bijvoorbeeld dierenspeciaalzaken, honden- en kattenfokkers en bezoeken menig honden- of kattenasiel. Het is aan de ambtenaar, aan mij dus, of er wel of niet een bekeuring wordt gegeven. Als je dit doet is het niet zwart-wit. Een bekeuring moet wel zin hebben. We hebben afspraken met de NVWA (Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit) en de politie over wat iedereen doet in de keten van het dierenwelzijn. Wij doen de gezelschapsdieren. Van muizen tot tijgers en van krokodillen tot mini-luipaarden. Er mogen best veel soorten dieren gehouden worden maar de baasjes moeten wel voldoen aan de behoefte van het dier. Het dier moet natuurlijk gedrag kunnen vertonen en we kijken naar ruimte, temperatuur, voedsel, etcetera.

Weetjes
Het verbaast Ed Webers dat er nog steeds zoveel dierenleed in Nederland voorkomt, dat niet gemeld wordt. Buren en kennissen of passanten die iets waarnemen dat niet door de beugel kan, kunnen bellen naar 144: “Dat is niet anoniem. Wil je dat wel, dan kun je “misdaad anoniem” bellen. Ook dan komt het bericht bij ons terecht”. Ed: “Gek, eigenlijk. Er zijn zoveel organisaties die zich inzetten voor dierenwelzijn, en zo weinig samenwerking op het gebied van meldingen”.

Het chippen van katten is een nieuw item bij het houden van huisdieren. Ed : “Een goede zaak als het doel is om zwerfkatten snel terug te brengen bij de eigenaar, of als het dient om het dumpen van katten tegen te gaan. Ik vraag me wel af hoe de handhaving eruit komt te zien. Wie moet dat doen en hoe moet je dat doen?”

Ed Webers houdt van dieren. Ik kom heel wat dierenleed tegen, maar ik blijf altijd professioneel bezig. Ik laat me niet leiden door emoties”.
Dat zal Ed ongetwijfeld ook leren aan de nieuwe inspecteurs die hij begeleidt. Hij geeft bovendien ook gastlessen op de politieacademie. Ook geeft hij gastlessen over dierenwelzijn op basisscholen. Net als bij diverse andere beroepen hoort ook bij een inspecteur bij de dierenbescherming een flinke portie papierwerk. Als dat dan ook gebeurd is gaat Ed bij volleybalclub Trivos als assistent-coach bij een jongensteam aan de slag. Als een dag 48 uur had, deed Ed met evenveel enthousiasme en een brede glimlach gewoon het dubbele van wat hij nu in een dag stopt.

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen

Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties