Grave

Marina Bal (Jenaplanschool De Wegwijzer) 25 jaar in het onderwijs

'De stamgroep is als een gezin: we zorgen voor elkaar'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Wie bij juf Marina de klas binnenstapt voelt het al meteen. De sfeer is geweldig. Kinderen voelen zich op hun gemak. Veilig. De juf verdeelt taken, geeft leiding en begeleiding en zorgt dat niemand iets tekort komt. Ze kan lachen, genieten van een opmerking. De kinderen zijn open naar de nieuwe binnenkomer en uw verslaggever voelt zich weer even helemaal happy. Dit is de ideale sfeer waar kinderen zich kunnen ontwikkelen. Ontdekkend bezig zijn en samen met de groepsgenootjes van elke dag weer een feest maken van het groeien.

Jenaplanschool De Wegwijzer in Grave werkt met stamgroepen. “Kinderen van verschillende leeftijden zitten bij elkaar”, legt Marina Bal uit. “Wij gaan uit van drie leeftijden. Het meester-gezel leren vinden wij heel belangrijk. Je bent afwisselend een keer de jongste, een keer de middelste en een keer de oudste. In de stamgroep werk je met elkaar. Het is als een gezin: we zorgen voor elkaar. Mijn hart ligt bij het jonge kind. Het is het mooiste wat er is: een 4-jarige binnenkrijgen, het vertrouwen winnen, veiligheid bieden en zo de kans geven om op ontdekkingstocht te gaan. Experimenteren, soms tranen bij het afscheid nemen, maar het komt altijd goed. Zo’n 4-jarige is open en onbevangen. Zijn wereld wordt steeds groter op school, hij krijgt met steeds meer mensen te maken en wordt steeds meer onafhankelijk van de leerkracht. Wat is het mooi om dan acht jaar later zo’n kind bij de musical op het podium te zien staan. Dan weet je dat onze taak erop zit”.

Marina Bal-Hagenaars
“Ik ben in 1972 in Amsterdam geboren. Na de kleuterschool verhuisden mijn ouders met mij en mijn jonger broertje naar Langenboom. Daar woonde een oom van mij en mijn ouders vonden het een betere plek om op te groeien. We hebben daar tien jaar in een woongroep gewoond. Ik ging in Langenboom naar de eerste klas bij juffrouw Truus Litjes-Heinemans. De kinderen vonden me toch wel een beetje raar praten. We hebben vrij snel het Brabantse dialect van de andere kinderen overgenomen. We zijn er in een prettige en mooie omgeving opgegroeid. Na de lagere school volgde de Griend in Grave. Daar de mavo en de havo gedaan. Op een Open Dag voor het leraarschap in het Voortgezet Onderwijs ging ik kijken en raakte in de ban van de Pabo. Dat wilde ik. Wat heb ik veel geleerd op de Pabo aan de Groenewoudseweg in Nijmegen. Het opende nog meer mijn ogen en gaf me een andere manier van denken mee. In die tijd was er plaats genoeg in het onderwijs. Met mijn diploma op zak ging ik aan de slag in Sambeek. Groep 1 en 2 voornamelijk, want ik was afgestudeerd op “Het jonge kind”. Ik voelde me snel thuis bij de kleuters: nog geen rapporten of toetsen, maar wel leuke thema’s. We verzonnen en verbouwden alles zelf”. Haar ogen stralen. Daar is de grondslag voor haar enthousiasme gelegd. Haar liefde voor het vak.

“Na 10 jaar in de woongroep gewoond te hebben zijn we in een huis in Langenboom gaan wonen. Al in mavo 4 had ik Maikel leren kennen en we zijn sindsdien onafscheidelijk geworden. In 1995 zijn we samen gaan wonen. In 2000 zijn we getrouwd en een jaar later ben ik Gravin geworden. Met uitgaan en vriendinnen. Ik voel me er nog steeds geweldig”.

25 jaar in het onderwijs
“Na 20 jaar Sambeek ben ik in een vervangingspool van Optimus gaan werken. Dat was verfrissend: verschillende scholen, telkens andere kinderen. Je kunt voor die kinderen alles uit de kast halen. Ik ben zowat overal ingevallen. De Tom-Tom was mijn beste vriend”.
Ondertussen hadden Marina en Maikel twee kinderen gekregen. Die gingen naar de Wegwijzer. Toen daar een vacature kwam, hoefde ik niet lang na te denken. In het sollicitatiegesprek met directeur Ton Hovens bleek al snel dat we beiden op één lijn zaten over de invulling van het onderwijs en de omgang met de kinderen. Ik ga nu het vierde jaar in op de Wegwijzer”.
“Ja, er is gelukkig veel veranderd in die 25 jaar, hoewel de druk op het cognitieve presteren wel weer erg groot is geworden in het onderwijs. Maar presteren is zoveel meer dan hoofd en hersenen. Bij alle toetsen is er niet één die gaat over behulpzaamheid, zelfstandigheid, samenwerken, empathie. De school wordt wel afgerekend op het cognitieve. Een oud-collega zei me eens: “Ze houden een kind net zo lang op zijn kop totdat er een probleem uitrolt”.

Ach, Marina zou nog uren door kunnen vlammen over het onderwijs. Maar “haar kinderen” komen weer binnen en gaan als vanzelf in diverse groepjes in verschillende hoeken zitten. Woensdag zorgden alle kinderen en collega’s voor een schitterende dag voor juf Marina.

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties