Grave

De leugen als vijand - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

In onze wereld die door de bereikbaarheid van ontelbaar vele media steeds kleiner lijkt te worden, worden we overspoeld met nieuws. Van tweets uit de USA, geproduceerd door Trump, tot onze dagelijkse kranten uit ons kleine landje. Soms kun je erom lachen, soms word je er boos van en een enkele keer lees je een artikel wel drie keer voordat het tot je doordringt in wat voor situatie we zijn beland. Dat laatste overkwam me afgelopen zaterdag in een uitgebreid artikel in de Volkskrant, geschreven door maar liefst vier journalisten. Het ging over ons klimaat. Over een chemicus. En over grote bedrijven die gebaat waren bij de ontkenning van het nadelig effect van de mens op ons klimaat.

Het is 1993. Ja, toen al. Frits Böttcher, een beroemde Nederlandse chemicus, heeft uitgebreid contact met Shell. Na dit contact verschijnt een artikel van zijn hand, waarin de hoofdgedachte luidt: “Het broeikaseffect is een mythe”. Het levert Frits geen windeieren, maar een flink geldbedrag van Shell op. Zijn Global Institute wist vele bedrijven die baat hadden bij een status quo van het klimaatgebeuren en niets moesten hebben van een verandering van inzicht in de houding van burgers en politici ten opzicht van klimaatverandering, aan zich te binden.

Frits Böttcher is in 2008 overleden en uit zijn nagelaten archief komt een stinkend verhaal van list en bedrog naar voren. Gerenommeerde bedrijven als Bayer, DSM, Shell, Hoogovens, en zelfs organisaties als de ANWB en de Bovag, zorgden er voor dat de bankrekening van Frits met ruim één miljoen gulden werd gespekt. Hij hoefde alleen maar de “deskundige” klimaatscepticus te spelen. En waarom zou je deze geleerde destijds niet geloven. Hij zat met diverse ministers in delegaties die over de wereld zwierven. Hij was mede-oprichter van de Club van Rome. Een bekend professor die onder meer zei: “Planten snakken naar meer CO2 in de atmosfeer. Laten we dat positieve vooropstellen en niet altijd maar schelden op CO2”.

Dat Frits zo lang door kon gaan kwam omdat hij weinig tegenstand had, en als er al iemand twijfels had, lulde hij die persoon moeiteloos onder tafel. Toen de milieubeweging sterker werd, begon de sponsoring te verminderen. Na het verdrag van Kyoto in 1997 brokkelde zijn autoriteit nog meer af. Hij bleef echter tot zijn dood doorgaan met lobbyen en netwerken. Zijn leefregel was: “Je moet af en toe iets geweldigs doen om weer een tijdje te kunnen leven”.

Waarom ik dit verhaal vertel? Omdat we zoveel verschillende versies van grote wereldvraagstukken horen, dat we soms door de bomen het bos niet meer zien. Dat we soms te laat achter de waarheid komen. Dat we zelfs dan niet meer weten wat de waarheid eigenlijk is. Dat aannames regeren. Dat er vaak hard geroepen wordt in de hoop dat de mensheid luistert naar het grootste lawaai. En vooral, dat we weten dat de leugen een kwade tegenstander is.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties