Grave

De eenzame soldaat - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Het was 6 juni 1944, duizenden geallieerden zetten voet aan Franse wal. Met D-day was operatie Overlord gestart en de minutieus geplande bevrijding ontrafelde zich in rap tempo. Misleidende informatie had ervoor gezorgd dat de Duitse troepen voor een groot deel in Calais en Noorwegen waren gestationeerd. Ondanks de afleidingsmanoeuvres, vonden meer dan 200.000 geallieerden de dood. Allemaal helden die hun leven gaven voor mensen die zij niet kenden, voor landen waar zij nog nooit geweest waren.

Ze renden vanuit wankele bootjes in een regen van Duitse kogels. Ze stapten op één van de duizenden landmijnen of werden geraakt door rondvliegende granaten. Parachutisten stortten zich in het donker vanuit metalen propellervliegtuigen en dwarrelden als herfstbladeren op onbekende bodem. Soms dood, soms levend. Deze helden hebben hun leven gegeven voor ons, dat is immers vaak genoeg herhaald op Bevrijdingsdag en nu met de herdenking van D-day. Wij behoren dit eigenlijk elke dag te beseffen. Maar... wat zouden deze mannen nu zelf gedacht hebben, zo’n 75 jaar na die bewuste periode? Stel dat de gesneuvelde soldaten één dag mochten terugkeren naar de huidige samenleving. Eén dag om te zien, voelen en proeven wat ze met hun opoffering hebben bereikt. Wat zouden zij dan denken van ons? Als nou één van die soldaten, met het bloed van zijn kameraad op zijn gezicht en fatale kogelgaten in zijn lichaam, ineens bij jou aan de deur staat? Los van het feit dat je je eerst lam schrikt, wat zou je daarna tegen hem zeggen?

Zou je opscheppen hoe geweldig de wereld is geworden, je mooiste vakantiefoto’s laten zien of de mogelijkheden van je nieuwste iPhone? Of zou je toch eerlijk durven zeggen dat we er op sommige vlakken een potje van aan het maken zijn? Dat de boten met onbekende mensen destijds als verlossers werden gezien, maar dat vreemdelingen nu in bootjes midden op zee aan hun lot worden overgelaten. Landen die met elkaar steggelen over wiens probleem het nu eigenlijk is. En dat een foto met een verdronken kindje nodig is om tot bezinning te komen. Zou je hem vertellen over die oceaan die hij overgestoken is, over de schandalige hoeveelheid microplastics die in onze zeeën en oceanen drijven. Dat er dode walvissen aanspoelen met een halve huisvuilstort in hun maag. Zou je vertellen over de macht van Amerika en hoe deze macht is misbruikt voor het voeren van nutteloze oorlogen, en dat Europese landen hier als makke lammetjes achteraan liepen? En dat de tegenreactie zorgde voor aanslagen en het instorten van de Twin Towers. Zou je hem vertellen over het begrip ‘social media’ en dat wij langer op de smartphone kijken dan echte gesprekken te houden. Dat veel jongeren druk bezig zijn honderden Facebook-vrienden te ‘onderhouden’, maar stiekem heel eenzaam zijn zodra de smartphone uit is. Zou je vertellen dat we moeten vechten voor ons privé-leven omdat multinationals miljarden euro’s uitgeven om onze voorkeuren afhandig te maken?

De soldaat zal aan het einde van de dag omdraaien en met gebogen hoofd terug naar zijn graf sjokken. Hij zal denken ‘nou zeg, wat een gedoe hier. Ok, het is een vrije wereld geworden, maar in hemelsnaam, wat kunnen zij ongelooflijk slecht omgaan met die vrijheid. Maar ja, één ding is wel voor mekaar, de enige Duitsers die nu op het strand lopen, zijn alleen maar gewapend met een schep!’.

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties