Grave

Dagboek van een panda - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

“Wanneer stopt het nou eens een keer? Al sinds onze ontvoering uit ons vaderland, weg van onze vriendjes en vriendinnetjes, proberen die rechtoplopers hier maar één ding: Ya en mij aan het cào te krijgen.

In het begin viel het allemaal nog mee. We konden lekker ons eigen gang gaan. Beetje in de zon liggen (of is het lèggen?) en wat op een tak knabbelen. De bamboe is hier nauwelijks te vreten, als ik ze vergelijk met wat ik in mijn jeugd in China gewend was. Het wonen is wel luxe. Een penthouse van zo’n 50 miljoen yuan bevalt me wel. En gescheiden vertrekken. Die Ya is nu niet bepaald een gezelligheidsdier. Over bevallen gesproken. Ach gut, al die rechtoplopers hier doen er alles aan om mij een baby te laten werpen. Sjongejonge. Spuiten ze mijn pies bij YA en die stinktroep van hem bij mij. Alsof ik daar opgewonden van raak. Ik hoor wel af en toe geluiden uit zijn riante vertrek komen wat ergens op begint te lijken. Maar veel effect lijkt het niet op hem te hebben. Jeetje wat een slome gast is dat zeg. Liggen we een halve dag buiten in het zonnetje te bamboeën, en niks hè. Geen beweging of praatje. Ach, en dan proberen die rechtoplopers ons steeds maar weer bij elkaar te brengen. Neus-aan-neuscontact hoorde ik ze zeggen. Nou, ik weet niet hoe ze dat in dit gekke land doen, maar bij ons in China krijg je daar geen pandaatjes van.

En dan zitten al die gasten hier in onze tuin bij het penthouse maar aan me te pulken. “Of ik al vruchtbaar ben”. Nou weet ik van mijn moeder dat die vruchtbaarheid niet zo lang duurt, dus voordat ze slome Ya hier naar toe hebben gesleept, is het al weer over. Hahaha, dat vind ik wel een goeie”.

“Sinds enige tijd moet Ya allerlei oefeningen doen. Haha, die sukkel kan niet eens fatsoenlijk op zijn achterpoten staan, en dat wil dan een potje cào.

“Nou, vorige week was het dan zo ver. Ik merkte aan Ya dat hij klaar was met zijn ochtendgymnastiek op zijn achterbenen. Hij liet er geen gras over groeien en ten overstaan van bijna een stadion rechtoplopende gluurders, besprong hij me. Ik hoorde zijn achterpoten kraken. Ach gut, dacht ik, als dat maar goed gaat. En jawel hoor, af en toe beet hij in mijn nek (de gek) en ik hoorde hem “mhemhemhe” zeggen. Ik weet niet wat dat betekent, maar ik merkte dat hij daar best blij van werd. Toen hij wat al te hard in mijn nek beet heb ik hem een paar draaien om zijn oren gegeven. Ik hoorde het enthousiasme van de tribunes op ons neerdalen, dus ik liet die gast maar begaan”.

“Godallemachtig. ’s Middags wilde hij weer. Ik hoop dat die slome er geen gewoonte van gaat maken. Gelukkig konden we daarna weer rustig gaan bamboeën”.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties