Grave

Aan boord van de Ms Rotterdam van oud-Gravenaar Bas van Dreumel

'Burgemeester op zee'

Door Freddy Klooté

GRAVE/ROTTERDAM - “Mijn jeugd in Grave is geweldig geweest. Ik heb er altijd met plezier gewoond, het voelt nog steeds als “thuis” en dat zal het ook altijd blijven. Er is niets zo mooi als een terugkomst in Grave, na een lange tijd van afwezigheid, en te worden verwelkomd door de Graafse brug, met haar sluizen en het uitzicht op Grave en de rivier de Maas. Terug in de Brabantse hartelijkheid en gezelligheid waar de Gravenaren om bekend staan”. Aan het woord is Bas van Dreumel. Kapitein op de Ms Rotterdam. Verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van ruim tweeduizend mensen aan boord van het vlaggenschip van de Holland America Line. Ruim 1400 passagiers en 600 bemanningsleden. Een rustige man die 24 uur per dag klaar staat voor zijn werk. Een man met een natuurlijk overwicht, een gulle lach en een groot gevoel voor humor. De ideale mix voor een zeer menselijk leiderschap. Want de hiërarchie aan boord is groot.

Bas en Grace van Dreumel.

Uw verslaggever meldde zich aan bij de incheckbalie in de haven waar de Ms Rotterdam lag aangemeerd. Het aangeven van “guest of the captain”, was voldoende voor persoonlijke begeleiding door de veiligheidsfases en het brengen naar de persoonlijke hut van “the captain”. En daar is dan plotseling weer Bas van Dreumel, oud-leerling, Gravenaar in hart en nieren. Dan gaat het over het laatste nieuws in Grave. Over de artikelen die hij in de Arena online heeft gelezen: “Doe vriend Menno Visser de groeten. Ik heb zijn verhaal gelezen. Dat komt dan wel even binnen”. Bas zorgt zelf voor de koffie en de personal steward zorgt voor thee voor fotografe Lisa Koninkx. Het begin van een overweldigende dag aan boord van een drijvende stad. Met Bas als burgemeester.

Bas van Dreumel
“Een kwajongen was het”, lacht Bas’ moeder Ria, die samen met familieleden ook een bezoekje komt brengen. “ik weet nog dat hij bij jou op school op een ochtend niet op was komen dagen. Juffrouw Joke belde me op. Ik de weg naar school gelopen. En daar zat Basje. Te vissen in de Raam. Geen tijd voor school”.
Bas kan er nog steeds hard om lachen: “Studeren is ook nooit een echte hobby geweest. Na Hartenaas en, wegens verhuizing ook de Wegwijzer, volgde voortgezet onderwijs op de Griend, nu het Merlet College. In 1991 wilde ik bij de Marine, samen met nog andere Gravenaren. Sommigen kom ik op zee nog wel eens tegen in fregatten die ons beschermen tegen piraterij. Ik ben ze daar zeer dankbaar voor. Na de militaire dienst ‘92/’93 wilde ik weer terug naar zee. Ik monsterde aan bij de Hogere Zeevaartschool in Terschelling. Nou, dat heb ik geweten. Een streng disciplinair systeem. Drie weken school, ook op zaterdag. In uniform en op internaat. Bij een slecht resultaat op school vertelde de internaatcommandant dat deze donderdagavond er geen uitgaansavond voor me was, in hartje Terschelling. Ik heb best wat avondjes moeten missen”, lacht Bas. Maar het sociaal klimaat was goed: “Er zijn toen vriendschappen voor het leven gesloten. Het studeren was een zware dobber, vooral wiskunde. Gelukkig kreeg ik hulp van de Graafse wiskundeleraar Ad Nijenhuis en haalde ik mijn propedeuse. 1995-1996 werd doorgebracht aan boord van de Ms Maasdam, als leerling stuurman/werktuigkundige bij de Holland America Line (H.A.L.). Ik stapte in Kopenhagen aan boord en zette de eerste stappen op de wereldzeeën. Toeval wil dat ik op 14 juni 2012 in dezelfde haven en aan exact dezelfde pier, waar mijn carrière begon als leerling, mijn eerste commando op- en overnam van oud-mentor Kapitein van Donselaar, die het commando overdroeg van het toen grootste schip dat ooit onder Nederlandse vlag heeft mogen varen. Ms Eurodam, met een tonnage van 87000GT”.

Kapitein Bas van Dreumel
De eerste reis als Kapitein bracht Bas naar de Baltische en de Middellandse Zee: “Hierna vertrok ik naar de “Roaring Forties” richting Kaap Hoorn, die ik met mijn schip vijf maal heb mogen ronden, tijdens mijn reizen rond Zuid-Amerika. De afgelopen drie en een half jaar heb ik doorgebracht op de Ms Nieuw Amsterdam. Een jonger zusterschip van de Ms Eurodam en naamdraagster van het bekendste schip van de Nederlandse koopvaardij in Wereldoorlog II, Darling of the Dutch, ss Nieuw Amsterdam uit 1938. Een schip waarop ik met plezier heb gevaren. Dat me ontzettend veel nieuwe vrienden heeft laten kennen onder onze passagiers, tijdens de Trans-Atlantische oversteken naar de Middellandse zee en terug naar de Caribbean. Vorig contract maakte de cirkel rond toen ik voor een reis om Australië en Nieuw-Zeeland en Frans Polynesië terug aan boord van de Ms Maasdam stapte, in de haven van Honolulu. Dat was ook het schip waar ik in 2001 mijn vrouw Grace heb leren kennen. Ze werkte daar aan boord als schoonheidsspecialist. In 2006 zijn we getrouwd en wonen we in het Australische Perth. Tegenwoordig vaart ze samen met mij de schepen. Sinds 1 april 2018 ben ik kapitein van de Ms Rotterdam. Een schip van de H.A.L. met als thuishaven Rotterdam, de stad waar de H.A.L. in 1873 als Nederlands-Amerikaanse Stoomvaartmaatschappij begon. Varen bij de Holland America Line is een plezier, met prachtige schepen, met een grote diversiteit aan havens in alle hoeken van de wereld”. Inmiddels is vrouwlief Grace aan boord gekomen. Zijn grote steun en toeverlaat. Even in Warschau geweest om haar moeder te helpen en vanaf Schiphol in Rotterdam, bij “haar” Bas aangekomen. De grote rondleiding kan beginnen als ook moeder Ria en de familie in de hut van Bas en Grace zijn aangekomen.

Ms Rotterdam
“Zullen we eerst wat drinken en dan lunchen?” vraagt Bas, “Straks komen de gasten lunchen en is het behoorlijk druk”. Zo’n vijftig meter, in ovale vorm staan de lunchgerechten voor het opscheppen. Alles kakelvers, uitnodigend en maagopenend. Warme, koude, hartige en zoete gerechten. Voedsel uit alle landen van de wereld. Voor twijfelaars een lastige opdracht. Buikje rond, smaakpapillen uiterst voldaan, gaat Kapitein Bas van Dreumel ons voor op de rondleiding. Onderweg handen schuddend van bekenden, waarvan sommigen soms drie maanden lang op het schip te gast zijn. Voor iedereen weet hij de juiste woorden te kiezen. De bemanning kan ook op een praatje rekenen, vaak afgesloten met een “Thank you” van de captain. We passeren nog een restaurant. Een twee-boven-elkaar-restaurant. Een theaterzaal (“Hier mag ik morgenavond de gasten verwelkomen en toespreken”, zegt Bas). De wellnessruimtes waar het heerlijk ruikt, de fitness is ook niet vergeten. Ruim vijftig fietsen staan nog te wachten. Het binnenzwembad, met alles erop en eraan. Ook ligt er zo’n verwenbad buiten, maar de regen is weer spelbreker. Bas: “Aan boord ben ik de eindverantwoordelijke. Een soort burgemeester op zee. Bij een officieel bezoek vertegenwoordig ik Nederland. Ik ben ook rechter. Bij een nare gebeurtenis kan ik iemand opsluiten. Er is ook een gevangenis. Veel mensen doen hier hun hernieuwde trouwbeloften. Dat mag ik ook doen”. We passeren het mortuarium. “Ook dit hoort erbij, hoewel ik het gelukkig nog niet heb meegemaakt. Ik sta elke ochtend om zes uur op. Drink eerst koffie en doe een rondje naar de brug. Na het ontbijt maak ik een ronde door het schip. Een praatje met de passagiers, bezoek alle departementen om de dagelijkse gang van zaken te bespreken. Het weerbericht wordt vaak bekeken. We maken zelf ons water. We hebben onze afvalverbrander. Dus ook een milieuofficier aan boord. Die let ook op de juiste brandstof. In sommige landen ga je als kapitein de nor in als je op milieugebied in de fout gaat. Op dit moment wordt de brandstof getankt. Er gaat voor anderhalf miljoen dollar in. Verder bekijk ik elke morgen de mails en de trainingen die gedaan worden. Omdat we veel met heftrucks gewerkt wordt hebben we nu een heftrucktraining lopen. In het theater zullen de repetities voor de Broadwayshow ook wel gaan beginnen, als we eenmaal varen”. Bas loopt er wel relaxt bij, maar weet ook dat hij deze middag weer moet vertrekken. Dat alles daarvoor in orde moet zijn. We lopen langs de aan boord gebrachte voorraden. Er moet voldoende eten en drinken worden ingeslagen. Van de hoeveelheid val je steil achterover. Karretjes met koffers schieten langs ons heen. Moeder Ria wrijft even over de arm van Bas. Trots is ze. En terecht. Wat een verantwoordelijkheid heeft Bas. En de manier waarop hij met beide voeten op de grond blijft staan is verbazingwekkend. Naast de Kapitein is hij ook de ambassadeur van de Ms Rotterdam. Ja, zelfs van de Holland America Line. We passeren de kleermakerij, de wasserij de droogmakerij. Weer een praatje met de bemanning. Ze lachen. Blij. Net als Bas: “Het is een drukke job, maar die open zee is verrukkelijk. De ruimte, de vrijheid”. Ook vaart hij graag met de Ms Rotterdam: “Een heerlijk schip. Stuurt geweldig. Niet te groot. 1600 passagiers is goed te doen. Die kun je persoonlijk benaderen. De rondleiding wordt afgerond. De kapitein moet nog wat belangrijke zaken doen vooraleer om 17.00 uur afgereisd wordt.

Graafs uitzwaaimoment
Een Graafse dag in Rotterdam werd het helemaal toen Schipperskoor “De Maessanghers” acte de présence gaven bij het uitzwaaien van Bas van Dreumel en zijn Ms Rotterdam. Ook zij moesten langs de poorten van betrouwbaarheid. Aangezien nogal wat leden reeds een bepaalde leeftijd hebben bereikt piepte de scan nogal eens voor de aanwezigheid van metalen in het lichaam. Gelukkig piepte het apparaat niet toen De Maessanghers hun gouden stemmen lieten horen. Bas en Grace van Dreumel waren best onder de indruk van het Graafse afvaartcadeau. Ook passagiers lieten zich na elk lied goed horen en deinden mee op de golven van de muziek. Bij de Maessanghers zong ook Jan Teunissen, de oud-leraar van Bas. Een hartelijke begroeting volgde. Nadat het koor afscheid had genomen met het zingen van het Graafs Volkslied, Grave Superieur, kon de kapitein de toeter laten horen en opstomen naar noordelijke wateren. Behouden vaart, Bas. (foto's: Lisa Koninkx en Gerard Veenstra)

Kapitein Bas van Dreumel.

De Maessanghers.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties